ဥာဏ္ထုိင္းေစသည့္ ဘဝေနထိုင္မွုပံုစံ

ဥာဏ္ထုိင္းေစသည့္ ဘဝေနထိုင္မွုပံုစံ

Myanmar News Update

ဥာဏ္ထိုင္းေစမယ့္ ဘဝေနထိုင္မွု ပံုစံ ၁၀ ခ်က္ဆုိျပီး ေဆးပညာ ဝဘ္ဆိုဒ္ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။

၁။ မနက္စာ မစားျခင္း 
မနက္စာ မစားျခင္းကလည္း ဥာဏ္ထိုင္းေစပါတယ္တဲ့။ မနက္စာ မစားတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ကိုယ္တြင္း သၾကားဓာတ္ ပမာဏ က်ဆင္းျပီး ဦးေႏွာက္ကို လံုေလာက္တဲ့ အာဟာရ မေရာက္ေစပါဘူး။ 

၂။ ေဆးလိပ္ေသာက္ျခင္း

ေဆးလိပ္ေသာက္ျခင္းက ဦးေႏွာက္ကို တိုက္ရိုက္ထိခိုက္ျပီး အယ္ဇ္ဇိုင္းမား တို႔လို ေရာဂါ၊ အတိတ္ေမ့ ေရာဂါတို႔ကိုေတာင္ ျဖစ္ေစပါတယ္။

၃။ သၾကားဓာတ္ အမ်ားအျပား စားသံုးျခင္း

သၾကားဓာတ္လိုအပ္တာ မွန္ေပမယ့္ လိုတာထက္ စာသံုးမိရင္လည္း မေကာင္းပါဘူး။ အသက္ငယ္တုန္းက သၾကားဓာတ္က လိုအပ္ေပမယ့္ လူလတ္ပိုင္းက စလို႔ လူတစ္ေယာက္ရဲ ႔ အခ်ိဳစာသံုးမွုက ကေလးေတြနဲ႔ သြားမယွဥ္သင့္ေတာ့ပါဘူး။ သူက ပရိုတိန္းဓာတ္ ဆုပ္ယူမွုအား ကို ေလ်ာ့ေစျပီး ဦးေႏွာက္လုပ္ေဆာင္ခ်က္ကို အတားအဆီး ျဖစ္ေစပါတယ္။

၄။ ေလမသန္႔ျခင္း

ကိုယ္ေနထိုင္၊ စားေသာက္တဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္က အန႔ံေပါင္း စံုေနျပီး ေလေကာင္းေလသန္႔ ရွုရွိုက္ရမွု နည္းရင္ လည္း ေအာက္ဆီ ဂ်င္ရရွိမွုႏွုန္းနည္းတဲ့အတြက္ ဦးေႏွာက္ ဖြံ႔ျဖိဳးမွုကို ေႏွးေကြး ေစပါတယ္။

၅။ အအိပ္လြန္ျခင္း

ိအိပ္သင့္အိပ္ထိုက္တဲ့ အခိ်န္ပမာဏထက္ ပိုျပီးေတာ့ အိပ္ရင္ ဦးေႏွာက္က ဆဲလ္ေတြကို ေသေစတ့ဲအတြက္ ဥာဏ္ထိုင္းေစပါတယ္။

၆။ အိပ္ခ်ိန္နည္းျခင္း

သူကလည္း ထိုနည္းတူစြာပဲ။ သာမန္လူတစ္ေယာက္ အိပ္သင့္တဲ့ အခ်ိန္ ပမာဏ မအိပ္ပဲ ေနသူဟာ ဦးေႏွာက္ေသြးဆီးမွု ေႏွးေကြးမွု ဥာဏ္ ထိုင္း ေစပါတယ္။

၇။ အိပ္ေနစဥ္ ေခါင္းျခံဳျခင္း

ေခါင္းျခံဳျပီးအိပ္သူဟာ သာမန္အတိုင္း အိပ္သူေလာက္ ေအာက္ဆီဂ်င္ မရပါဘူး။ ကာဘြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုဒ္ ပမာဏသာ တိုးလာေစျပီး ဦးေႏွာက္ က်န္းမာေရးကိုပါ ထိခိုက္လာႏိုင္ေစ ပါတယ္။

၈။ ဖ်ားနာေနစဥ္ ဦးေႏွာက္အလုပ္လုပ္မ်ားျခင္း

ဖ်ားနာေနစဥ္မွာ ဦးေႏွာက္အလုပ္ေပးမွုကို မလုပ္သင့္ပါဘူး။ ဦးေႏွာက္က ဒီတိုင္းေနလည္း မနားတန္း အလုပ္လုပ္တာ မွန္ေပမယ့္ တကူးတက စာလုပ္တာတို႔၊ ပေရာဂ်က္လုပ္တာတို႔၊ လုပ္ငန္းေဆာင္တာ တစ္ခုခုအတြက္ ေတြးေခၚ လုပ္ကိုင္တာတို႔က ဦးေႏွာက္စြမ္းရည္ က်ဆင္းေစ မယ့္ အမူအက်င့္ေတြပါ။

၉။ ေတြးေခၚမွုနည္းျခင္း

တစ္ေန႔ျပီးတစ္ေန႔ လုပ္စရာ ရွိတာေတြသာ လုပ္ေနျပီး ဘာမွေတြးေခၚ စဥ္းစားမွု မရွိရင္လည္း မေကာင္းပါဘူး။ ယင္း သုိ႔ နည္းပါးျခင္းေၾကာင့္ ဥာဏ္ကြန္႔ျမဴးမွုကို ျဖစ္မလာေစပဲ ဥာဏ္သာ ထိုင္းလာေစတတ္ပါတယ္။

၁၀။ စကားနည္းျခင္း

ပညာရွိ စကားနည္း ဆုိတာေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္။ သု႔ိေပမယ့္ စကားမေျပာ တိုင္းလည္း ပညာရွိမဟုတ္ပါဘူး။ လူမွုဆက္ဆံေရးမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ အေတြးအျမင္မ်ား ဖလွယ္ျခင္း၊ က်ဘန္း ျငင္းခံုေျပာဆုိျခင္းတို႔ကလည္း ဦးေႏွာက္ ကို ေကာင္း ေစပါတယ္။ သုိ႔ေပမယ့္ ယင္းကဲ့သု႔ိ မလုပ္ရင္ေတာ့ ၾကိမ္းေသ ဥာဏ္ထိုင္းေစပါတယ္။
-

ျပည္တြင္းစစ္ေတြ ရပ္ပါေတာ့

POSTED BY မင္းစိုးစံ(အေ၀းေရာက္ ကရင္ဒုကၡသည္တဦး) AT 7:08 AM

ဒီစာကို မတင္ခ်င္ဘူး ။
ထို႔နည္းတူ ၊ ေရးထားတဲ့ အေၾကာင္းရာေတြဟာလည္း ဘယ္တုန္းကမွ မျဖစ္သင့္ခဲ့တာ အေသခ်ာ ။

လွ်ံက်ေနတဲ့ နာက်ည္းမႈေတြကို ဘယ္သူအေတြးထဲကိုမွ မစီးဆင္းေစခ်င္ဘူး ။
ဒါေပမယ့္ ၊ မျမင္ရာမွာ ရြာသြန္းေနတဲ့ ငရဲမီးမိုးေတြအတြက္လည္း ၊ စာနာမႈ အမိုးအကာေတြ လစ္ ဟာ
လိုအပ္ေနတယ္ ။

ဆိုးရြားလြန္းတဲ့ သံသရာေတြကို ထပ္ထပ္ၿပီး လည္မပတ္ေစခ်င္ဘူး ။
သို႔ေသာ္ ၊ နတ္ဆိုးဝိဥာဥ္ေတြကလည္း ၊ ေျမျပင္အႏွံ႔မွာ ကခုန္ေနၾကတာမို႔ ၊ ပူေလာင္သံစဥ္ေတြ ထာဝရ
မဖံုးလြမ္းရေအာင္ ၊ ႏႈတ္ၾကမ္းၾကမ္းနဲ႔ ၊ အိပ္မက္ႏိႈး မိုးႀကိဳးပစ္သံေတြ လက္ဆင့္ကမ္းေကာင္း ကမ္းရမယ္ ။
ျဖစ္ႏိုင္ရင္ .. မနက္ျဖန္ ေနအပြင့္မွာ ၊ ႏွလံုးသား ၾကမ္းရင့္ေနသူေတြကို ၊ ေမတၱာလက္လွမ္းကမ္းေပးလိုက္
ခ်င္တယ္ ။

ဒီလို ကမ္းေပးႏိုင္ေအာင္လည္း ၊ တင္းတင္းကုပ္ထားတဲ့ သူ႕ရဲ့လက္ဆုပ္ေတြကို ျဖည္ျဖဳတ္ဖို႔ နဲ႔ ၊ ေပေနတဲ့
ေသြးေတြကို ဝိုင္းကူသုတ္ေပးဖို႔ေတာ့ လိုေကာင္းလိုလိမ့္မယ္ ။

(ေအာက္မွာတင္ထားတဲ့စာဟာ ၊ Facebook ေပၚက Shwe Kshee Wah ဆီကေန share ထားတာျဖစ္ၿပီး ၊
မူရင္းကေတာ့ "ဝင္းခက္ အြန္လိုင္းဂ်ာနယ္" က ျဖစ္ပါတယ္) ။
Mahn Koko shared Shwe Kshee Wah's photo. Yesterday at 10:44pm
အရိုးပါရင္လည္း ဖယ္ၿပီးေတာ့သာ စားသြားၾကပါ ။
ကိုယ္စိတ္ခ်မ္းသာဖို႔ အေရးႀကီးပါတယ္ ။

ျပည္တြင္းစစ္ေတြ ရပ္ပါေတာ့

လူတခ်ဳိ႕က က်ေနာ္မ်က္ရည္က်တာကို အံ႔ၾသတယ္။ စစ္ဗိုလ္စစ္သား ေတြလည္း ႏွလံုးသားနဲ႔လူပါ။
ငိုတတ္ရယ္တတ္ ဝမ္းနည္းေၾကကြဲ တတ္ပါတယ္။ အခုေတာ့ က်ေနာ့္မွာ ငိုစရာ မ်က္ရည္ေတြ ခမ္းေနပါၿပီ။
ေၾကကြဲရလြန္းလို႔လည္း က်ေနာ့္ ႏွလံုးသားဟာ ထံုက်င္ေယာင္ကိုင္း လို႔ေနပါၿပီ။

က်ေနာ္ဟာ ေကာ္သူေလးက စစ္ဗိုလ္တဦးပါ။ ဒါေပမယ့္ စစ္ကို က်ေနာ္မုန္းပါတယ္။ စစ္ပြဲေတြ ရွိေနသ၍
အျပစ္မဲ့ျပည္သူေတြ ေသၾကပ်က္စီး ေနၾကဦးမ်ာပဲဆိုတာ က်ေနာ္လက္ခံပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ျပည္ သူေတြ
ဒုကၡ သုကၡေတြ ခံစားရတာကိုျမင္တိုင္း စစ္ကိုနာက်ည္း မုန္းတီးမိတယ္။
က်ေနာ့္နည္းတူ က်ေနာ္တို႔ျပည္သူေတြ မငိုတတ္မရယ္တတ္ၾကေတာ့ ဘူးထင္ပါရဲ့။ က်ေနာ္နဲ႔ ဆံုခဲ့ရတဲ့
မိန္းခေလး တဦးကေတာ့ သူ႔ဘဝမွာ ငိုလို႔ဝသြားၿပီတဲ့။ သူမငိုနိုင္ေတာ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္လည္း သူ႔အေမနဲ႔
ညီမေလးေတြရဲ႕ အေလာင္းကို ျမွဳတ္တဲ့ေန႔က ေခၚင္ရည္ေတြမူးေအာင္ေသာက္ၿပီး အစီအစဥ္ မက်တဲ့
ဓမၼသီခ်င္းေတြကို သူညည္းေနခဲ့တယ္။
သူေသာက္ေနတဲ့ေခါင္ရည္ေတြဟာ သူတို႔ေတာင္ယာသိမ္းဖို႔အတြက္ သူ႔အေမကိုယ္တိုင္လုပ္ခဲ့တဲ့ ေခါင္
ရည္ေတြပါ။

သူဟာ မိသားစု (၇) ေယာက္အနက္က ကံေကာင္းလြန္းလို႔ အသက္ရွင္က်န္ရစ္သူပါ။ သူတို႔ရြာထဲကို နဝတ
တပ္ေတြဝင္ပစ္ေတာ့ ပထမဆံုး သူ႕အေဖဆံုးခဲ့ရတယ္။ သူတို႔ ရြာသားအားလံုးလည္း ထြက္ေျပး ခဲ့ရတယ္။
ေနရာသစ္ေတာင္ယာတဲမွာေတာ့ သူ႔အကိုနဲ႔ ေမာင္ေလးအသတ္ခံရျပန္တယ္။
နဝတ တပ္ေတြက ေတာင္ယာတဲမွာေနသူေတြကို သူပုန္ေတြလို႔သတ္မွတ္ထားေတာ့ သူ႔အကိုနဲ႔ေမာင္ေလး
ဟာ အေမးျမန္းမရွိ ပစ္သတ္ခံခဲ့ရတာပါ။
အခုေနရာ မွာေတာ့ သူ႕အေမနဲ႔ ညီမေလးႏွစ္ေယာက္ ဆံုးခဲ့ရျပန္ပါတယ္။

အဲ့ဒီေန႔က သူတို႔တဲပုန္းေလးမွာ သူမရွိေနခဲ့ဘူး။ သူဟင္းရြက္ရွာေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေသနတ္သံေတြ ၾကား
ရေတာ့ အေမနဲ႔ညီမေလးႏွစ္ေယာက္အတြက္ သူစိတ္ပူခဲ့ရတယ္။ သူတို႔ေနတဲ့ တဲပုန္းေလးဆီ သူျပန္မ
လာရဲဘူး။ (၂) ရက္တိတိ ေတာထဲမွာဘဲ အိပ္ခဲ့ရတယ္။ စစ္သားေတြ ထြက္သြားေလာက္ၿပီ ထင္တဲ့အ
ခ်ိန္မွ သူျပန္လာခဲ့တယ္။
သူေရာက္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ သူတို႔ပုန္းေအာင္းေနထိုင္တဲ့ တဲ(၅)လံုးမွာ လူေတြတစ္ေယာက္မွအသက္
ရွင္ၿပီး က်န္မေနေတာ့ဘူး။ ထိတ္လန္႔ၿပီး ေျခဦးတည္ရာ ထြက္ေျပးရင္း က်ေနာ္တို႔နဲ႔ ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။
သူ႔အေမ အေလာင္းရွိရာ သူေရာက္သြားေတာ့ သူငိုဖို႔ေမ့ေနခဲ့တယ္။

ရန္သူဟာ က်ေနာ္တို႔ လူမ်ဳိးအေပၚ ရက္စက္လြန္းတယ္ဗ်ာ။ ဘယ္လိုမွ အသက္ရွင္ေနထိုင္ခြင့္ မရေအာင္
ကို ဖ်က္ဆီးၾကတယ္။ လူမ်ဳိးျပဳန္းသုတ္သင္မႈ လုပ္တယ္ဆိုတာ ထင္ရွားပါတယ္။ စနစ္တက်ကို ေျမလွန္
ဖ်က္ဆီးေနခဲ့တာပါ။
ရြာေတြထဲမွာ မေနနိုင္ေအာင္ နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ လုပ္တယ္။ ရြာေတြပ်က္ၿပီး ေတာေတာင္ေတြထဲ ကစဥ့္က
လ်ားေနထိုင္ၾကျပန္ေတာ့လည္း အေမးအျမန္းမရွိ အကုန္ပစ္သတ္တယ္။ စားပင္ေသာက္ပင္ေတြကိုလည္း
အျမစ္ကအစ ခုတ္လွဲတယ္။
စားမကုန္ေသာက္မကုန္တဲ့ ၾကက္ဝက္ေတြကိုလည္း ဟိုတေကာင္ဒီတေကာင္ ပစ္သတ္ၿပီးထားခဲ့ၾကတယ္။

က်ေနာ္တို႔ ေတာင္ေပၚရြာက ၾကက္ေတြဟာ သိပ္ယဥ္ပါးတယ္။ စပါးတဆုပ္ေလာက္ ပက္ေကြ်းလိုက္ရင္ လူ
ရွိရာကို အားလံုးဝိုင္းလာၾကတာ။ ဒီအထာနပ္ေနတဲ့စစ္သားေတြက စပါးတဆုပ္ေလာက္ ပက္ေကြ်းၿပီးၾကက္
ေတြကိုဖမ္း လည္လိမ္ခ်ဳိးၿပီး ေျမေပၚမွာဒီအတိုင္းပဲထားခဲ့ၾကတာ။

ရြာသားေတြ ရြာနား ျပန္ ကပ္ခ်ိန္ မွာေတာ့ ပုပ္ပြၿပီးေလာက္ေတြ တက္ေနၿပီ။
ရြာသားေတြကို အသက္ရွင္ခြင့္ မရေအာင္ကို သူတို႔လုပ္ေနၾကတယ္။ စက္သတင္းေတြကလည္း က်ေနာ္တို႔
ၾကားရတာပဲ။
ရြာတရြာကိုသူတို႔ဝင္ၿပီးရင္ အထက္ကိုသတင္းပို႔တယ္။
ရြာထဲကို ဝင္ၿပီးၿပီ။
အားလုံးၿငိမ္ကုန္ၿပီ။
ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ။
လို႔ေမးရင္ ဟိုကေန ျပန္အမိန္႔ေပးတာက ‘အားလံုးကို အေရာင္ေျပာင္းပစ္လိုက္’ တဲ့။
ဒီေတာ့တရြာလံုးကို မီးတင္ရႈိ႕ေတာ့တာပဲ။

မေျပးမလႊားနိုင္လို႔ က်န္ခဲ့တဲ့လူကိုလည္း လူလိုမသတ္ဘူး။ တဲတလံုးမွာ အသက္(၇၀)ေက်ာ္ မ်က္မျမင္ အဖြားႀကီးတေယာက္ မေျပးနိုင္လို႔က်န္ခဲ့တယ္။ ဒါကို က်ည္ဆံအကုန္ခံၿပီးမပစ္သတ္ဘူး။ တဲေအာက္က
ေန အသာေလးမီးတင္ရႈိ႕လိုက္ေတာ့လူဟာ မီးတင္ရႈိ႕ၿပိီးသားျဖစ္သြားတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ေရာက္သြားေတာ့
လူကေတာင့္ၿပိီး မခ်ိ႔မဆန္႔အသက္ထြက္ေနတာကိုေတြ႔ရတယ္။

ဝက္ေတြစားပံုကလည္း တကယ္စံနစ္က်တယ္။ ဝက္တေကာင္လံုးကို တံစို႔ထိုးကင္ၿပီး သားေရေျမမွာခင္းၿပီး
အတြင္းသားေတြကိုပဲ ႏႈိက္စားၾကတယ္။ မစားခ်င္တဲ့ ေခါင္းနဲ႔သားေရကိုေတာ့ ဒီအတိုင္းပဲ ထားခဲ့တယ္။
ဒါေတြကို ျပန္ျမင္ရတဲ့ ပိုင္ရွင္ရြာသားေတြ ဘယ္လိုခံစားရမလဲဆိုတာ ေတြးၾကည့္ၾကပါေတာ့။

ေတာင္ယာစပါးခင္းေတြကို ဖ်က္ဆီးကလည္း တကယ့္ကို စံနစ္က်ပါတယ္။ မီးရႈိ႕ဖ်က္ဆီးတာမ်ဳိး မလုပ္ဘူး
ေျမက အစိုဓါတ္ရွိေတာ့ မီးရႈိ႕ရင္လည္း တပင္နဲ႔တပင္ မီးကူးဖို႔လည္း သိပ္မလြယ္ဘူး။
ဒီေတာ့ စစ္ေၾကာင္း(၂)ေၾကာင္း (၃)ေၾကာင္းေလာက္နဲ႔ စပါးခင္းထဲဝင္ၿပီး သစ္ခက္ေတြနဲ႔ လိုက္ရမ္းပစ္
တယ္။ စပါးေစ့ေတြအကုန္ေႀကြက်ကုန္တာေပါ့။ အေဝးကၾကည့္ရင္ အိမ္ေတြ တိရိစာၦန္ေတြ မရွိေတာ့ေပ
မယ့္ စပါးခင္းေတြက်န္ေသးတယ္ လို႔ထင္ရတယ္။ အနီးေရာက္သြားေတာ့မွ စပါးေစ့မရွိေတာ့တဲ့ ပင္ေထာင္
ေတြကိုပဲေတြ႔ရတယ္။
စစ္တပ္ထြက္သြားရင္ ထြက္ေျပးၾကတဲ့ရြာသားေတြ ဘယ္နည္းနဲ႔မဆို သူတို႔တဲေတြဆီ ျပန္ကပ္မွာဘဲဆိုတာ
ရန္သူက တြက္လို႔ထိတယ္။ ဒီေတာ့ တဲေတြနားမွာ ေတာင္ယာစပါးခင္းေတြထဲမွာ မိုင္းေထာင္ထားခဲ့တယ္။
ပြဲခ်င္းၿပီးေသတဲ့သူနဲ႔ မေသမရွင္ ဒုကၡိတ ျဖစ္ရသူနဲ႔ ဘဝေတြပ်က္ရတာလည္း မ်ားလွပါၿပီ။

လူ႔အခြင့္အေရးအဖြဲ႔ေတြ NGOေတြ သတင္းသမားကိုလည္း က်ေနာ္ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ဒီလိုအေျခအေနေတြ
ျဖစ္သြားၿပီး ေလးငါးရက္ေလာက္ၾကာရင္ ဒီအဖြဲ႔ေတြေရာက္လာၾကၿပီး၊ ဗီဒီယိုေတြ ဓါတ္ပံုေတြ အျဖတ္ျဖတ္
ရိုက္ၾက၊ အင္တာဗ်ဴးေတြ အမ်ဳိးအမ်ဳိးလုပ္ၾက ၿပီးေတာ့လည္း သူတို႔ျပန္သြားၾကတာပဲ။
က်ေနာ္တိ႔ု႔ျပည္သူေတြက လူ႔အခြင့္အေရးဆိုတာ မသိဘူး။ သတင္းဆိုတာ ကိုနားမလည္ဘူး။ က်ေနာ္တို႔
ျပည္သူေတြ လိုေနတာက ထမင္း၊ ျပည္သူေတြငတ္ေနတာကလည္းထမင္းဘဲ။ ဒါေၾကာင့္ ထမင္းစားရဖို႔ကို
သူတို႔ေမွ်ာ္လင့္တယ္။ဒီလိုေမွ်ာ္လင့္တာလည္း သူတို႔အတြက္ သဘာဝက်တယ္လို႔ထင္တယ္။

သူတို႔ေမွ်ာ္လင့္တာျပန္မရေတာ့လည္း သူတို႔ခံစားခ်က္ေတြ သူတို႔ဘဝအေၾကာင္းေတြ ကိုမေျပာခ်င္ေတာ့
ဘူး။ ဘဝရဲ႕အျဖစ္ဆိုးေတြ ေၾကကြဲဖြယ္ရာေတြကို အႀကိမ္ႀကိမ္ ေျပာျပေနရတဲ့ကိစၥကလည္း သူတို႔ရင္ကို
ဓါးနဲ႔မႊန္းသလို သူတို႔ခံစားရတယ္။
က်ေနာ္တို႔ျပည္သူေတြရဲ႕ ခံစားခ်က္အေပၚ စာနာနားလည္ သင့္တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။

ေနာက္ထပ္ သတင္းဆိုးတခုလည္း မၾကားခ်င္ပဲ ၾကားခဲ့ရတယ္၊ သားသမီး(၄)ဦး နဲ႔ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္္ ဇနီး
သည္ ပစ္သတ္ခံလိုက္ရတဲ့ ရြာသားတဦး ။
သူဒုကၡသည္စခန္းကို ေရာက္ေတာ့ သတင္းသမားေတြ နိုင္ငံျခားသားေတြက သူ႔က္ိုေမးခြန္း အမ်ဳိးမ်ဳိးေမး
ၾကတယ္။ ၾကာေတာ့အဲ့ဒီလူ စခန္းကေန ေပ်ာက္သြားတယ္။ ဘဝေတြနဲ႔ရင္းခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို
ထပ္ထပ္ခါခါ ေျပာျပေနရေတာ့ သူတို႔ဘယ္လိုခံစားေနရမယ္ဆိုတာ က်ေနာ္တြက္လို႔ထိပါတယ္။
လူတေယာက္မွာ ႏွလံုးသားအပိုမပါဘူး ဆိုတာ အဲ့ဒီလူေတြ နားလည္ဖို႔ေကာင္းပါတယ္။

က်ေနာ္ေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ က်ေနာ္တို႔ျပည္သူေတြဟာ သူတို႔အသက္ကို သူတို႔အတတ္နိုင္ဆံုး ရွာႀကံၿပီးေတာ့ ဆက္
ေနၾကရတဲ့ဘဝပါ။
ေတာင္ယာ ခုတ္လို႔မရေတာ့တဲ့အဆံုးမွာ မႈိတို႔ မွ်စ္တို႔ အသီးအရြက္တို႔ ဖုတ္တလွည့္ ျပဳတ္တလွည့္ စားၾက
တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာအသိးအႏွံမွ မရနိုင္ ဟိုမေရာက္ ဒီမေရာက္ ရာသီမွာေတာ့ သူတို႔ ဒုကၡအႀကီးအက်ယ္
ေရာက္ၾကတယ္။

က်ေနာ့္အေတြ႔အႀကံဳအရ ဒီနွစ္အတြင္းမွာ ဆန္ေတာင္းစားတာ (၂)ခါေလာက္ႀကံဳဘူးတယ္ ခရီးသြားရင္းနဲ႔
အမ်ဳိးသမီးတဦး က်ေနာ္တို႔နဲ႔ လမ္းမွာလာဆံုတယ္။ သူ႔ကေလးေတြ ထမင္းမစားရတာ(၁၀)ရက္ ရွိၿပီ။
ဖ်ားလည္းဖ်ားေနၾကတယ္။ သူတို႔ပုန္းတဲ့အနိီးတဝိုက္မွာလည္း မႈိတို႔မွ်စ္တို႔ ေတာငွက္ေပ်ာပင္တို႔ ရွာလို႔မရ
ေတာ့ဘူးလို႔ ေျပာျပတယ္။ ဆန္သြားရွာမယ္လို႔ေျပာၿပီး ထြက္သြားတဲ့ သူ႔ေယာက္်ားလည္း ျပန္ မလာေတာ့
ဘူးတဲ့။ လမ္းမိုင္းပဲနင္းမိသလား။ နအဖ တပ္နဲ႔တိုးလို႔ အဖမ္းခံရသလားဆိုတာ သူလည္း ေသေသခ်ာခ်ာ
မေျပာနိုင္ဘူးတဲ့။ က်ေနာ္နဲ႔ ရဲေဘာ္တေယာက္မွာ ဆန္တႀကိဳးစီပါတယ္။ ဒီေတာ့ သူကို ဆန္ႀကိဳးတႀကိဳးပဲ
က်ေနာ္တို႔ေပးနိုင္ခဲ့တယ္။

အဲ့ဒီေန႔က ခရီးဆက္ထြက္ခဲ့ရေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔စိတ္ႏွလံုးေတြ ေလးလံအုပ္ဆိုင္း လို႔ေနခဲ့တယ္။ က်ေနာ္တို႔
စိတ္ရွိလက္ရွိေအာ္ၿပီး ငိုပစ္လိုက္ခ်င္တယ္။ ေသနတ္ထမ္းေနတဲ့ က်ေနာ္ကိုယ္က်ေနာ္လည္း ရွက္ေနမိ
တယ္။
က်ေနာ့္ေသနတ္က က်ေနာ္ျပည္သူေတြအတြက္ ဘာမွအေထာက္အကူမျဖစ္ခဲ့ဘူး။ အသံုးလည္ူမဝင္ဘူး။
က်ေနာ္တို႔ျပည္သူေတြလိုေနတာက ထမင္း။ က်ေနာ္ေတာ္ေတာ္ေလး ေၾကကြဲခဲ့ရတယ္။ 
ဒီလိုသာဆက္သြားမယ္ဆိုရင္ က်ေနာ္တို ႔ျပည္သူေတြရဲ့ဘဝဟာ မေတြးဝံ့စရာပါပဲ။

က်ေနာ္တို႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ၾကားရပါတယ္။ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးေရး၊ အမ်ဳိးသားရင္ၾကားေစ့ေရး ဒီမိုကေရစီအေရး၊
အမ်ဳိးသားတန္းတူေရး၊ လူ႔အခြင့္အေရး၊ စတာေတြေပါ့ေလ။ဒါေတြက ဘယ္ေတာ့လာမွာလဲ။ အေျခခံျပည္
သူေတြဟာ နိုင္ငံဆိုတာကို နားမလည္ၾကဘူး။ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း လုပ္ကိုင္စားေသာက္ဖို႔ ေလာက္ပဲ သူတို႔သိ
တယ္။ တကယ္ေတာ့ ျပည္သူေတြဟာ အျပစ္မဲ့ပါတယ္။
ေျမဇာပင္ေတြကို သနားၾကပါလို႔ပဲ ေမတၱာရပ္ခံခ်င္ပါတယ္။ စစ္ပြဲေတြကို က်ေနာ္မုန္းလွၿပီ။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္
ကာကြယ္ဖို႔ မတတ္သာလို႔ ကိုင္ထားရတဲ့ေသနတ္ကို နာက်ည္းမုန္းတီးလွပါၿပီ။
ျပည္တြင္းစစ္ေတြ ရပ္ပါေတာ့လို႔ပဲ က်ေနာ္ေျပာခ်င္ပါတယ္။

ငါ့ေသြးတစက္
ငါ့အသက္ တေခ်ာင္း
ငါ့အေလာင္းမွ
ေထာင္ေသာင္းေျမာက္မ်ား ေသြးသစ္ပြားအံ့
ငါကားဘယ္မွာ ေသမည္နည္း။

ကိုေလးေမာင္
(ကိုကိုးကြ်န္းအာဇာနည္သူရဲေကာင္းတဦး)

Copy from http://mahnkoko.blogspot.com/2013/02/blog-post_21.html#more

Windows7 တင္နည္းေလ့က်င့္ခန္းႏွင့္ Format ခ်နည္း Partition ပိုင္းနည္း

Windows7 တင္နည္းေလ့က်င့္ခန္းႏွင့္ Format ခ်နည္း Partition ပိုင္းနည္း

ဒီတခါေတာ့ ဝင္းဒိုးမွာ Format ခ်နည္းေလးကို ေရးေပးဖို႔ ေတာင္းထားတဲ့ အစ္ကိုတစ္ေယာက္ရွိတာနဲ႔ ဒီပိုစ့္ေလးကို ေရးျဖစ္သြားတာပါ..။ တကယ္ေတာ့ ဝင္းဒိုးတင္တာ ဘာမွ မထူးဆန္းပါဘူး..။ သူေမးထားတာေလးေတြကို တဆင့္ျခင္းစီ ႏွိပ္သြားးလိုက္ရင္ ဝင္းဒိုးတင္လို႔ ရပါတယ္..။
တေနရာပဲ ဂရုစိုက္ဖို႔လိုပါတယ္..။ partition ပိုင္းတဲ့ေနရာေရာက္ရင္ မိမိတို႔ ဝင္းဒိုးတင္ခ်င္တဲ့ အပိုင္းကို ေသခ်ာေရြးျပီး Format ခ်ေပးဖို႔လိုပါတယ္..။ တကယ္လို႔ Hard Disk တခုလံုးကို Format ခ်မယ္ဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီအဆင့္ကိုေရာက္ရင္ ပါေတးရွင္းတခု ခ်င္းစီကို ကလစ္ျပီး Delete ႏွိပ္သြားလုိက္ပါ..။ ဒီတိုင္းေျပာရင္ မလုပ္တတ္ေသးတဲ့သူမ်ားအတြက္ အေတာ္နားလည္ရခက္ပါလိမ့္မယ္..။ အဲဒါေၾကာင့္ ေအာက္ကပံုေလးေတြနဲ႔ ဆက္ရွင္းျပပါမယ္..။ ဆက္ၾကည့္လိုက္ပါဗ်ာ..။ တခုေတာ့ ရွိပါတယ္.. ဒီေန႔တင္တဲ့ ပံုေတြအားလံုးဟာ အင္တာနက္ကေနရွာထားတာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ မႈံဝါးတဲ့ ပံုေလးေတြလည္းပါပါလိမ့္မယ္..။ က်ေနာ္လည္း တတ္ႏိုင္သေလာက္ေတာ့ ေကာင္းတဲ့ပံုေလးေတြကို ရွာထားတာပါ..။ တခ်ိဳ႔ပံုေတြက ဘယ္လိုမွ ၾကည္ေအာင္လုပ္ေပးလို႔ မရေတာ့လို႔ ဒီတိုင္းပဲ တင္ေပးလိုက္တာပါ..။ ဒါကိုေတာ့ နားလည္ေပးၾကပါဗ်ာ..။

ဝင္းဒိုးမတင္ခင္ အရင္္ဆံုး မိမိတို႔ စက္ထဲက Drivers Software ေတြကို Backup လုပ္ထားလိုက္ပါ..။ အရင္ပိုစ့္မွာ တင္ေပးထားတဲ့ ေဆာ့ဝဲလ္ေလးနဲ႔ Drivers Backup လုပ္ထားႏိုင္ပါတယ္..။ ဝင္းဒိုးအသစ္တင္ရင္ Deivers အမ်ားစု ေပ်ာက္သြားမွာ မို႔လို႔ပါ..။ ဝင္းဒိုးတင္ျပီးမွ Drivers ေတြ Restore ျပန္လုပ္ေပးရမွာ ျဖစ္ပါတယ္..။ ဝင္းဒိုးတင္နည္းကို ေလ့က်င့္ခန္းေလးတခုအေနနဲ႔ ေလ့လာထားျပီ.. ေနာက္တင္တဲ့ပို႔စ္မွာ Windows7 ေခြမရွိေသးတဲ့သူမ်ားအတြက္ ေလ့က်င့္ႏိုင္ေအာင္လို႔ Windows8 Cosumer Preview ေခြကို သူ႔ရဲ့ Downloader နဲ႔ ေဒါင္းယူျပီး ဝင္းဒိုးတင္တတ္ေအာင္ ေရးေပးသြားပါ့မယ္..။ အခုေတာ့ ဒါေလးကို စလိုက္ၾကရေအာင္ဗ်ာ..

စက္ကိုဖြင့္ ဝင္းဒိုးေခြထည့္.. Restart ခ်ေပးျပီ.. Boot Menu ကိုဝင္တဲ့ ကီး F2, F12, F8, Del or ESC စသျဖင့္ မိမိတို႔ စက္ရဲ့ ေပၚလာတဲ့ စာလံုးကို ၾကည့္ျပီး ဆက္တိုက္ ႏွိပ္ထားေပးပါ..။ ေအာက္ပံုမွာ ျပထားတဲ့ စာသားမ်ိဳး ေပၚလာတဲ့ အခ်ိန္ကိုေျပာတာပါ..။ ၄င္းကီးမ်ားကို မိေအာင္ လိုက္ႏွိပ္ျပီး Boot Menu ထဲကို ဝင္သြားလိုက္ပါ...

Boot Menu ကိုေရာင္ရင္ ေအာက္ကပံုမ်ိဳးကို ျမင္ရတဲ့အခါ 1st Boot Device ေနရာမွာ CD/DVD ေရာက္ေအာင္ ကီးဘုတ္က အေပၚေအာက္မွ်ားနဲ႔ ခ်ိန္းေပးလိုက္ပါ... ျပီးရင္ Enter တခ်က္ ေခါက္ေပးလိုက္ပါ..။

တကယ္လို႔ Boot Menu မွာ ေအာက္ကပံုအတိုင္း ေပၚခဲ့ရင္ေတာ့ မီႏူးဘားတန္းက Boot ကိုေရာက္ေအာင္ ကီးဘုတ္မွ ဘယ္ညာမွ်ားနဲ႔ ေရႊ႕သြားလိုက္ပါ..။ ျပီးရင္ အေပၚေအာက္မွ်ားနဲ႔ CD/DVD စာသားကို အေပၚဆံုးေရာက္ေအာင္ ေျပာင္းေပးျပီး ေအာက္ပံုညာအကြက္မွာ ေရးထားတဲ့အတိုင္း F10 ကိုႏွိပ္ျပီး ေပၚလာတဲ့ အကြက္ထဲမွာ Yes ကိုေရြး Enter ေခါက္လိုက္ပါ....။

Enter ေခါက္ျပီးရင္ေတာ့ စက္က Restart က်သြားျပီး ျပန္တက္လာတဲ့အခါမွာ ေအာက္ကပံုမ်ိဳးကို ျမင္ရပါလိမ့္မယ္...။ ဒါဆိုရင္ေတာ့ ကီးဘုတ္မွ ခလုတ္တခုခုကို ႏွိပ္ေပးလိုက္ပါ..။ ဒါဆို CD/DVD ထဲကေန Boot တက္လာပါလိမ့္မယ္..။ ေနာက္ပံုေတြမွာ ဆက္ၾကည့္လိုက္ပါဗ်ာ..

ေအာက္ကပံုမ်ိဳးေပၚလာရင္ Install Now ကိုႏွိပ္ေပးလိုက္ပါ..

ေအာက္ပံုမ်ိဳးေပၚလာရင္ Next ကိုႏွိပ္သြားလိုက္ပါ..

ဒီေအာက္ကပံုမ်ိဳးေပၚလာရင္ေတာ့ Hard Disk ကို Partition လို႔ေခၚတဲ့ အပိုင္းေတြခြဲ ရမယ့္ေနရာပါ..။ ဒီေနရာမွာ New ကိုအရင္ႏွိပ္မွ Format တို႔ Delete တို႔ ေပၚမွာပါ..။ အဲေတာ့ Delete ကိုႏွိပ္ရင္ ပါေတးရွင္း အပိုင္းေတြ အားလံုးကိုျပန္ေပါင္းမွာျဖစ္ျပီး... Format ကိုႏွိပ္ရင္ေတာ့ ပါေတးရွင္းေတြထဲမွာရွိတဲ့ Data ေတြ အားလံုးကို ရွင္းပစ္လိုက္မွာ ျဖစ္ပါတယ္..။ ပါေတးရွင္းေတြကေတာ့ ဒီတိုင္းပဲရွိေနမွာပါ..

ေအာက္ပံုကေတာ့ Hard Disk မွာ Partition ျပန္ခြဲျပတဲ့ပံုပါ..။ ေပၚလာတဲ့ အကြက္ေလးထဲမွာ မိမိတို႔ ခြဲထုတ္ခ်င္တဲ့ GB ပမာဏကို ရိုက္ထည့္ပါ..။ ျပီးရင္ Apply ကို ႏွိပ္လိုက္ပါ..။ ဒါဆိုရင္ ပါေတးရွင္း အပိုင္းတခု ထြက္လာပါျပီ.. ျပီးရင္ Next ကိုႏွိပ္...

ေအာက္ကပံုကေတာ့ ပါေတးရွင္း ပိုင္းထားျပီးသားပံုမွာ မိမိတို႔ ဝင္းဒိုးတင္ခ်င္တဲ့ အပိုင္းကို အရင္ကတည္းက 50 GB / 60 GB စသျဖင့္ မွတ္ထားသင့္ပါတယ္..။ ဒီေနရာကိုေရာက္ရင္ေတာ့ မိမိတို႔ မွတ္ထားခဲ့တဲ့အပိုင္းကို ကလစ္ျပီး Format ကိုႏွိပ္ပါ..။ Next ကိုဆက္ႏွိပ္သြားလိုက္ပါ..

ဒီေအာက္ကပံုအတိုင္းျမင္ရရင္ေတာ့ ႏွစ္ခုထဲက ေအာက္ကတစ္ခုကို ကလစ္လိုက္ပါ...

အေပၚပံုမွာေတာ့ အမွန္ျခစ္ထည့္ျပီ.. Next ကိုထပ္ႏွိပ္ပါ.. ျပီးရင္ေတာ့ ေအာက္ကပံုအတိုင္း ေပၚလာရင္ ေစာင့္ေနလိုက္ပါ..။ ဝင္းဒိုးေခြထဲက ဖိုင္ေတြကို copy ကူးတင္ေနတာ ျဖစ္ပါတယ္..။ 10 မိနစ္ေလာက္ေတာ့ ၾကာပါလိမ့္မယ္...

အေပၚပံုအတိုင္း အမွန္ျခစ္ မ်ားျပည့္သြားရင္ သူ႔အလိုလို Restart က်ပါလိမ့္မယ္..။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ DVD Drive ထဲမွာရွိတဲ့ ဝင္းဒိုးေခြကို ျပန္ထုတ္ထားလိုက္ပါ..။ ဝင္းဒိုးျပန္တက္လာရင္ေတာ့ ေအာက္ဆံုးမွာက်န္တဲ့ အမွန္ျခစ္တခု ေပၚလာပါလိမ့္မယ္...။ ျပီးရင္ေအာက္ကပံုအတိုင္းေပၚလာရင္ အမွန္ျခစ္ျဖဳတ္ေပးျပီး Next ႏွိပ္ပါ...။

ေနာက္တဆင့္မွာေတာ့ အေပၚကပံုအတိုင္းေပၚလာရင္ Ask me later ကိုကလစ္ေပးလိုက္ပါ..။ ျပီးရင္ အခ်ိန္နာရီကို ေရြးေပးပါ..။ Next ေပၚတိုင္းႏွိပ္သြားလိုက္ပါ..။ System32 Registry ေဘာက္စ္ေပၚလာရင္ သူ႔အတိုင္း လႊတ္ထားလိုက္ပါ..။ ဝင္းဒိုးရဲ့ Product Key ကို သူ႔ဖာသာ ရွာျပီး ျဖည့္ေပးသြားပါလိမ့္မယ္..။ ျပီးရင္ Restart က်ပါလိမ့္မယ္..။ ဝင္းဒိုးျပန္တက္လာရင္ေတာ့ ေအာက္ကပံုေလးေတြအတိုင္း ေပၚလာပါလိမ့္မယ္....

အေပၚကပံုအတိုင္းေပၚလာရင္ေတာ့ ဝင္းဒိုးတင္ျခင္း ေအာင္ျမင္စြာ ျပီးဆံုးသြားပါျပီ..။ ဒီေလာက္ဆိုရင္ေတာ့ ဝင္းဒိုးတင္တာကို သေဘာေပါက္ေလာက္ျပီလို႔ ထင္ပါတယ္..။ အားလံုးပဲ လုပ္တတ္ကိုင္တတ္၍ အဆင္ေျပၾကပါေစဗ်ာ...

http://lwinminbo.blogspot.com/2012/04/windows7-format-partition.html မွ ...

ကြန္ပ်ဴတာကို ဝယ္ကစလို ျမန္ေစခ်င္တယ္ဆုိရင္

SUNDAY, FEBRUARY 3, 2013

ကြန္ပ်ဴတာကို ဝယ္ကစလို ျမန္ေစခ်င္တယ္ဆုိရင္

Essential Moe and 4 other friends shared Aye Chan Mon's photo.

Laptop, Desktop ဘယ္လို ကြန္ပ်ဴတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ PC အားလံုးဟာ ဝယ္ျပီး ၾကာလာတဲ့အခါ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ ေႏွးသထက္ ေႏွးေကြးလာပါတယ္။ တစ္ခါခါဆုိ ဘာမွ လုပ္လို႔မရေအာင္ စက္ရပ္သြားတာမ်ိဳးတို႔ေတာင္ ျဖစ္တတ္ ပါတယ္။ ဒီလို အေျခအေနကေန ရုန္းထြက္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါက ျပဳျပင္ယူလို႔ ရတဲ့ အေျခအေနျဖစ္ပါတယ္။
ကြန္ပ်ဴတာ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ ေႏွးသြားရတဲ့ အဓိကအေၾကာင္းအရင္း ႏွစ္ခု ရွိပါတယ္။

၁။ registery errors

Registery Errors က ပိုအျဖစ္မ်ားပါတယ္။ ကိုယ္က ကြန္ပ်ဴတာမွာ ဂိမ္း တစ္ခုခုေဆာ့ခဲ့မယ္ျပီးေတာ့ ျပန္ပိတ္ပါတယ္။ သာမန္ ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္လို႔ ဆုိေပမယ့္ အမွန္ေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာဟာ ယင္း ဂိမ္းနဲ႔ ပက္သက္တဲ့ အခ်က္အလက္မ်ားကို အလိုအေလ်ာက္ သိမ္းဆည္းေပးသြားပါတယ္။ ဂိမ္း ရယ္လို႔မွ မဟုတ္ပဲ ကိုယ္သံုးလိုက္တဲ့ ပရိုဂရမ္နဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့ အခ်က္လက္/ Data အားလံုးကို အလိုအေလ်ာက္ မွတ္သားပါတယ္။ အခ်ိဳ ႔ဟာေတြက မမွတ္သားေအာင္ Option ေပးႏိုင္ေပမယ့္ သတိမထားမိလိုက္တဲ့ အရာေတြ ပိုမ်ားပါတယ္။

ဥပမာ- ကိုယ္က ဓာတ္ပံု တစ္ပံုကို ဖ်က္လိုက္ေပမယ့္ Recycle Bin မွာ ရွိပါတယ္။ Recycle Bin မွာ မရွိေတာ့ဘူးဆုိရင္ လံုးဝ မရွိေတာ့ဘူးလို႔ မထင္ပါနဲ႔။ သူက သိမ္းဆည္းရ အနည္းႏိုင္ဆံုး အေနအထား ထိ က်စ္လိုက္ျပီး Chip / Hardware မ်ားရဲ ႔ တစ္ေနရာရာမွာ Register လုပ္ သိမ္းဆည္းထားေပးတတ္ပါတယ္။ တစ္ခါခါ စက္ေတြ အဖြင့္မ်ားျပီး ခလုပ္အႏွိပ္မ်ားရင္၊ Command အေပးမ်ားရင္ ျပႆနာက စျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ္ Register လုပ္ထားတာေရာ၊ သူ႔အလိုအေလ်ာက္ Register လုပ္ထား တာေရာ အားလံုးေပါင္းျပီး ကေမာက္ ကမေတြ ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။ ဒီေတာ့ အက်ိဳးဆက္က ကြန္ပ်ဴတာ ထစ္ေင့ါထစ္ေငါ့ျဖစ္ျခင္း၊ စက္ရပ္သြားျခင္းတို႔မ်ိဳး ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါကို ေျဖရွင္းရန္ နည္းလမ္း ရွိပါတယ္။ အဓိကကေတာ့ ကိုယ္ Register လုပ္ထားတဲ့ ဟာေတြအားလံုး ျပန္ဖ်က္ေပးဖို႔ ရွိပါတယ္။ ဒါကို ေဆာ့ဖ္ဝဲ စီဒီ ဆိုင္ေတြမွာ အလြယ္တကူ ဝယ္ယူႏိုင္ပါတယ္။ အြန္လိုင္းမွာပဲ အခမဲ့ ေဒါင္းခ်င္တယ္ဆုိရင္လည္း Advanced Registry Optimizer free download လို႔ Google search မွာ ရိုက္ျပီး ရွာေဖြႏိုင္ပါတယ္။

ဥပမာ - http://download.cnet.com/Advanced-Regist...61245.html
http://www.softpedia.com/get/Tweak/Regis...izer.shtml

ဆိုင္ကေန ဝယ္တာကို ပိုျပီးေတာ့ recommand ေပးထားပါတယ္။ အြန္လိုင္းကေန ယူတာက မလိုအပ္တဲ့ Freeware, spyware ေတြ ပါဝင္မွာ စုိးလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။

၂။ ဗိုင္းရက္စ္ႏွင့္ Spyware မ်ား ေၾကာင့္ စက္ေႏွးျခင္း

ဒါကေတာ့ ရွင္းပါတယ္။ အဓိကက အြန္လိုင္းသံုးရာမွာ သတိထားရ မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အြန္လိုင္းသံုးတဲ့အခ်ိန္တင္မကပဲUSB နဲ႔ အျခားေသာ Input မ်ားမွာ သတိထားဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ ကိုယ္က အင္တာနက္ကေန သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ ၾကိဳက္လို႔ ေဒါင္းေပမယ့္ သူနဲ႔ တြဲပါလာႏိုင္တဲ့ အရာမ်ား ကို ေသခ်ာ သတိထား ေလ့လာသင့္ပါတယ္။ သီခ်င္းတင္မကပဲ အျခားေသာ Software, application မ်ားေရာ ျဖစ္ပါတယ္။ USB ေပါက္ကို memory stick တို႔ ထုိးမယ္ဆုိရင္လည္း Scan ဖတ္ျပီး Virus ေတြကို Detect လုပ္ေပး မယ့္ ေဆာ့ဖ္ဝဲ တစ္ခု ေတာ့ ရွိေနသင့္ပါတယ္။ အင္တာနက္ သံုးရင္လည္း Spyware, Virus တို႔က တစ္ခါခါက်ရင္ ဝင္လို႔ ဝင္မွန္းေတာင္ မသိပါဘူး။ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာမွာ သူပုန္းေနတဲ့ ေနရာေတြကေန ထျပီး ေသာင္းက်န္း တတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း စက္ကေႏွးပါတယ္။

ပုိ႔လာတဲ့ အီးေမးလ္၊ app, software, သီခ်င္း၊ ဓာတ္ပံု နဲ႔ ကိုယ္တိုင္ ရွာေဖြ မွု ျပဳတဲ့အခါ ယံုၾကည္ စိတ္ခ်ရတဲ့ ဝဘ္ဆိုဒ္ကိုပဲ ေရြးခ်ယ္သင့္ပါတယ္။ Offline အေနနဲ႔လည္း ကိုယ့္ PC နဲ႔ သင့္ေတာ္မယ့္ Anti virus ေဆာ့ဖ္ဝဲမ်ား ေဆာင္ထားသင္ပါတယ္။

အထက္ပါ အခ်က္ႏွစ္ခ်က္ကို သိရွိလိုက္နာျပီး မိမိ PC ကုိ ဂရုစိုက္မယ္ဆုိရင္ ကြန္ပ်ဴတာ ေႏွးလာစရာ အေၾကာင္း မရွိေတာ့ပါဘူး။

Credit to : သတင္းစံုလင္ ေဖ.ဘုတ္တခြင္
https://www.facebook.com/excellencemedia

ေႀကာက္စရာအေကာင္းဆံုးဟာ အေႀကာက္တရား

 ေႀကာက္စရာအေကာင္းဆံုးဟာ အေႀကာက္တရား

(ေမာင္သစ္ဆင္း)

ႀကိမ္လံုးအေႀကာင္း စဥ္းစားမိတိုင္း အထက္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းက ႀကံဳခဲ့ရတာေလး တစ္ခုကို အၿမဲ သတိရေနမိပါတယ္။ ၿမန္မာစာအခ်ိန္မွာ ပင္ရင္းစကားေၿပ လက္ေရြးစင္ထဲက “မင္းတုန္းမင္းႏွင့္ ငါးေၿခာက္
ၿပား”ေဆာင္းပါးကို သင္ၿပီးစေပါ့။ မင္းတုန္းမင္း ငယ္ရြယ္စဥ္ ေမာင္လြင္ဘ၀က စံေက်ာင္းဆရာေတာ္ ဆီမွာ ပညာသင္ႀကားခဲ့ရတယ္။တစ္ေန႔မွာ အင္းသားႀကီး ငႀကဴက ငါးေၿခာက္ၿပားႀကီးတစ္ၿပား လာၿပီး လွဴတယ္။
ဆရာေတာ္က ငါးေၿခာက္ကို သိပ္ႀကိဳက္ပါသတဲ့။

ေက်ာင္းမွာကလည္း ငါးေၿခာက္ ၿပတ္လပ္ေနခ်ိန္ၿဖစ္ေတာ့ ဆရာေတာ္က ေမာင္လြင္ကို က်က္သေရခန္းထဲ
မွာ ေသေသခ်ာခ်ာ သိမ္းခိုင္းလိုက္ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ေန႔ ဆရာေတာ္ ဆြမ္းဘုဥ္းေပးတဲ့အခါ ေမာင္လြင္ကို ငါးေၿခာက္ဖုတ္ခိုင္းေတာ့ ငါးေၿခာက္က ရွာ
မေတြ႔ေတာ့ဘူး။
ဆရာေတာ္ကေတာ့ လက္ေဆးၿပီး ႏွမ္းဆီေမႊးေမႊးနဲ႔ေရာက္လာမယ့္ ငါးေၿခာက္ဖုတ္ကိုေစာင့္ေနတာေပါ့။

ေမာင္လြင္မွာ ဘယ္လိုမွ ရွာေဖြေမးၿမန္း စံုစမ္းလို ့မရဘဲ ဗ်ာမ်ားေနခိုက္ “ဟဲ့.. ငလြင္ မရေသးဘူး လား”လို႔
ေမးလိုက္ေတာ့ ညိႈးညိႈးငယ္ငယ္နဲ႔ဘဲ ငါးေၿခာက္ၿပားႀကီးေပ်ာက္ဆံုးသြားတဲ့အေႀကာင္း တင္ေလွ်ာက္ရေတာ့
တယ္။
“ငလြင္.. လာခဲ့”လို ့ထား၀ယ္ႀကိမ္ကို ဆြဲၿပီး ေခၚလိုက္တဲ့ ဆရာေတာ့္ အသံက,က်ာင္းသားအားလံုးရဲ့ ႏွလံုး
သားကို ကန္႔လန္႔ၿဖတ္၀င္သြားပါသတဲ့။

“ဟဲ့.. ငလြင္ နင္ဟာ ဘုရင့္သား၊,အေႀကာင္းညီညြတ္ရင္ ႏိုင္ငံကို အုပ္ခ်ဳပ္မင္းလုပ္ရမယ့္သူ၊ ဒီလိုလူက,ငါး
ေၿခာက္ၿပားေလး တစ္ခ်ပ္ကိုေတာင္ လံုၿခံဳေအာင္မေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္ရင္ ႏိုင္ငံကိုဘယ္လို လံုၿခံဳေအာင္လုပ္
ႏိုင္ေတာ့ မလဲ”
လို႔မိန္႔ျပီး အခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာ ရိုက္ႏွက္ဆံုးမပါသတဲ့။

ဒီေဆာင္းပါးကို သင္ၿပီးေတာ့ ဆရာက သင္ရိုးထဲက ေမးခြန္းေတြကို ေၿဖခိုင္းပါတယ္။ ေမးခြန္းတစ္ခုက, စံ
ေက်ာင္းဆရာေတာ္၏ဆံုးမ,မႈကို သင္လက္ခံပါသလားလို႔ အဓိပၸာယ္မ်ိဳးေပါက္တဲ့ ေမးခြန္းပါ။
ေနာက္တစ္ေန႔ ၿမန္မာစာအခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ဆရာဟာ အတန္းထဲကို ေၿခသံၿပင္းၿပင္းနဲ႔ ၀င္လာပါတယ္။ အ
ေၿဖလႊာေတြကို စားပြဲေပၚဘုန္းခနဲၿမည္ေအာင္ ပစ္ခ်လိုက္ပါတယ္။ ဆရာ့မ်က္ႏွာက,နီၿပီးတင္းလို႔။ တစ္တန္း
လံုးကို ေ၀့၀ဲၿပီး ႀကည့္တယ္။ တစ္တန္းလံုးကလည္း ၿငိမ္လို႔။ ဆရာ ဘာၿဖစ္လာတာပါလိမ့္လို႔ ေတြးေနႀကပံု
ဘဲ။

ဆရာက ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ နာမည္ကိုေခၚၿပီး အတန္းေရွ႕ထြက္ခိုင္းပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးခံုက
ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ ထြက္လာပါတယ္။ ဆရာက အေၿဖလႊာတစ္ရြက္ကို ဆြဲထုတ္ၿပီး အဲဒီ့ေက်ာင္း
သားကို ေပးလိုက္တယ္။

“ဒါ မင့္အေၿဖလား”
“ဟုတ္ပါတယ္ ဆရာ”
“ေအး တစ္တန္းလံုးႀကားေအာင္ ဖတ္စမ္း”

နည္းနည္းအံ့ႀသေနပံုနဲ႔ ေက်ာင္းသားက သူ႔အေၿဖကို ဖတ္ပါတယ္။ မွတ္မိသေလာက္ဆိုရင္ေတာ့ စံေက်ာင္း
ဆရာေတာ္ရဲ ့ဆံုးမပံုကို သူ မႀကိဳက္ေႀကာင္း၊ ဆံုးမမႈ သေဘာထားကို သံသယၿဖစ္မိေႀကာင္း၊ ဆရာေတာ္ရဲ့
အဲဒီအခ်ိန္က စိတ္ခံစားမႈဟာ တပည့္ကိုလမ္းညႊန္ခ်င္စိတ္ထက္ မိမိအလြန္တရာႀကိဳက္ႏွစ္သက္တဲ့ ငါး
ေၿခာက္ဖုတ္ကို ဘုဥ္းမေပးရတဲ့အတြက္ ၿဖစ္ေပၚလာတဲ့ ေဒါသစိတ္က,ပိုၿပီး ႀကီးမားေနႏိုင္ေႀကာင္း ၿပီးေတာ့
ဒီကိစၥဟာ ဒီေလာက္ ရိုက္ႏွက္အၿပစ္ေပးစရာမလိုေႀကာင္း၊ နား၀င္ေအာင္ဆံုးမလွ်င္ ရ,ပါလ်က္ႏွင့္ ေသရာ
ပါ အမာရြတ္ထင္ေအာင္ ရိုက္ႏွက္ၿခင္းဟာ ေဒါသစိတ္ေႀကာင့္ဟု သံသယၿဖစ္စရာရွိေႀကာင္း၊ ဘုရားသား
ေတာ္တို ့မည္သည္ ရသ,တဏွာၿဖင့္ ဆြမ္းဘုဥ္းမေပးသင့္သည္ကို သတိရသင့္ေႀကာင္း၊ ဆရာကိုယ္တိုင္က
ဤ၀ိနည္းကို မထိန္းသိမ္းႏိုင္ပါဘဲ တပည့္ကိုဆံုးမ,ျခင္းမွာ စဥ္းစားဖြယ္ၿဖစ္ေႀကာင္း၊ အသားနာမွ အရိုးစြဲ
ေအာင္မွတ္မည္လို႔ထင္ၿပီး ၿပင္းၿပင္းထန္ထန္ အၿပစ္ေပးဆံုးမခဲ့ေပမယ့္ မင္းတုန္းမင္းလက္ထက္မွာ ေအာက္
ၿမန္မာႏိုင္ငံတစ္ခုလံုးကို အဂၤလိပ္လက္ ထိုးေပးလိုက္ရ,တဲ့အတြက္ ဒီဆံုးမ,နည္းဟာ မေအာင္ၿမင္ေႀကာင္း..

အဲဒီလိုေတြ ေၿဖထားတာဗ်။ တစ္တန္းလံုးကေတာ့ တခိခိနဲ႔ရယ္ႀကတယ္။ သူတစ္ေႀကာင္း ဖတ္လိုက္၊ ခိခနဲ က်ိတ္ရယ္လိုက္ႀကနဲ႔။ ဆရာကေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြ ရယ္ေလ ေဒါသထြက္ေနေလပါဘဲ။
ေက်ာင္းသားဖတ္ၿပီးသြားေတာ့ ဆရာက သူ႔ကိုေမးတယ္။

“မင္း ငါ့ကို ေနာက္တာလား”
“ဟာ.. မဟုတ္ဘူးဆရာ။ ကၽြန္ေတာ္ ေမးခြန္းကို ေၿဖတာပါ။”
 “ကဲ.. အားလံုး သူေၿဖတာကို လက္ခံႀကသလား၊ တစ္ေယာက္ဆီ ေမးမယ္၊ ကဲ.. မင္းက,စ,၊ သူေၿဖတာ မွန္သလား မွားသလား”

ပထမဆံုးအေမးခံလိုက္ရ,တဲ့ ေရွ႕ဆံုးခံုက,ေက်ာင္းသားဟာ ရုတ္တရက္ဘာေၿဖရမွန္း သိပံုမရ,ဘူး။ အေၿဖရွင္ ေက်ာင္းသားကို ႀကည့္လိုက္၊ ဆရာ့ကို ႀကည့္လိုက္၊ ေဘးဘီကို ႀကည့္လိုက္နဲ႔။ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထဲမွာေတာ့ အဲဒီေက်ာင္းသားရဲ ့အေၿဖကို ႀကိဳက္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူ႔လိုခံစားမိတာဘဲ။ ဒါေပမယ့္ သူ႔လိုမေၿဖတတ္ဘူး။ သူ႔လို ေထာင့္ေစ့ေအာင္ မၿမင္တတ္ဘူး။ ၿပီးေတာ့ သူ႔လိုမေၿဖရဲဘူး။ တစ္တန္းလံုးလိုလိုလည္း ကၽြန္ေတာ့္လိုဘဲလို ့ထင္တယ္။ သူတို ့မ်က္ႏွာေတြကိုၾကည့္ရင္ သိသာပါတယ္။

“ေဟ့ေကာင္ ေၿဖေလကြာ”

ေရွ႕ဆံုးက,ေက်ာင္းသားခမ်ာ တုန္သြားပါတယ္။ အေၿဖရွင္ေက်ာင္းသားကို တစ္ခ်က္ခိုးႀကည့္ၿပီး ေခါင္းငံု႔ ခ်
လိုက္တယ္။ တကယ္ေတာ့ ဆရာက မွန္သလား မွားသလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းႏွစ္ခုကို ေမးေနတယ္လို႔ဆိုေပ
မယ့္ အမူအရာ၊ ေလသံ၊ ဖန္တီးထားတဲ့ ၀န္းက်င္အေငြ႔အသက္ေတြက “မွားတယ္လို႔ေၿဖစမ္း၊ မေၿဖရင္ႀကိမ္
လံုး”လို႔ေၿပာၿပီးသား ၿဖစ္ေနပါၿပီ။ ဆရာဟာ ေက်ာင္းသားေတြကို လိမ္ေနသလို သူတရားပါတယ္ၿဖစ္ေအာင္ သူကိုယ္တိုင္လည္း ၿပန္လိမ္ေနတာပါဘဲ။ ဒါကို အဲဒီေက်ာင္းသားလည္း သေဘာေပါက္ဟန္ တူပါရဲ့။

“သူေၿဖတာ မွားပါတယ္”
 “ဟုတ္ၿပီ၊ ေနာက္တစ္ေယာက္”
 “မွား.. အဲ.. မွားပါတယ္”
 “ေနာက္တစ္ေယာက္”
 “မွားပါတယ္”

တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ ေမးလာလိုက္တာ ကၽြန္ေတာ့္အလွည့္ ေရာက္လာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ထ,ရပ္လိုက္တယ္။ အသက္တစ္ခ်က္ ၿပင္းၿပင္းရွဴလိုက္တယ္။

“မွားပါတယ္”

အေၿဖရွင္ေက်ာင္းသားကို မႀကည့္ရဲပါဘူး။ ေခါင္းငံု႔ျပီး ခံုေပၚက စာအုပ္ကို စိုက္ႀကည့္ေနမိတယ္။ ထူးၿခား
တာက ေက်ာင္းသားအားလံုးလည္း အဲဒီလိုဘဲ။ လူကုန္သြားေတာ့ ဆရာက အဲဒီေက်ာင္းသားကို ေနာက္
ေၿပာင္မႈနဲ႔ အတန္းေရွ႕မွာ ရိုက္ပါတယ္။
ႀကိမ္လံုးသံ တစ္ခ်က္ႀကားရတိုင္း ကၽြန္ေတာ့္ခႏၶာကိုယ္ တစ္ေနရာမွာ နာနာသြားသလိုပါဘဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ အရိုက္ခံေနသလိုဘဲ။ တစ္တန္းလံုးလည္း ကၽြန္ေတာ့္လိုဘဲ ခံစားေနရမွာပါ။ အဲဒီေက်ာင္းသားဟာ ေက်ာင္းေၿပာင္းသြားပါတယ္။

ကိုယ့္ထင္ၿမင္ခ်က္ကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေၿပာရဲတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆံုးရံႈးလိုက္ပါ
တယ္။ ဆရာ့မွာ ဒီလို တပည့္မ်ိဳး ဆံုးရံႈးလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီက ဆန္႔ေတြးလိုက္ရင္ေတာ့ ႏိုင္ငံေပါ့ ခင္ဗ်ာ။ ဒါ ဆံုးရံႈးမႈပါ။ ဘာၿဖစ္လို ့ကၽြန္ေတာ္ဟာ ခံစားမႈၿခင္း တူပါလ်က္နဲ ့သူ ့လို မေၿဖရဲခဲ့ရတာလဲ။ ေၿဖရဲသူရွိလာတာ
ေတာင္ ကၽြန္ေတာ္က,ဘာၿဖစ္လ႔ို ့သူမွန္တယ္လို ့မေၿပာရဲခဲ့ရ,တာလဲ။

ေမာင္သစ္ဆင္း

မည္းတစ္ေကာင္

မည္းတစ္ေကာင္

တစ္ေန႔မွာ လယ္သမားတစ္ဦးရဲ႕ ၿမည္းတစ္ေကာင္ဟာ ေရတြင္းတစ္ခုထဲ ၿပဳတ္က်သြားခဲ့တယ္ ။ ၿမည္းဟာ သနားစဖြယ္ေကာင္းေလာက္ေအာင္ နာရီေပါင္းမ်ားစြာ ေအာ္ဟစ္ငိုေၾကြးေနခဲ့တယ္ ။ လယ္သမားဟာ ၿမည္းရဲ႕ေအာ္သံကိုၾကားရၿပီးေတာ့ သူဘာလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲလို႔စဥ္းစားတယ္ ။

ဒါနဲ႔ပဲ ၿမည္းဟာလည္းအသက္ၾကီးပါၿပီ ဒီေရတြင္းကိုလည္း ဖို႔ပစ္ဖို႔ သင့္ပါၿပီေလ ဒီၿမည္းအိုကိုလည္း ေရတြင္းထဲက ဘယ္လိုမွ ဆယ္ယူလို႔မၿဖစ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူးဆိုၿပီး စဥ္းစားတယ္ ။ ဒီလိုနဲ႔ လယ္သမားဟာ အိမ္နီးနားခ်င္းေတြကိုေခၚၿပီး သူ႔ကို ကူဖို႔ေၿပာတယ္ ။ သူတို႔အားလံုးဟာ တူရြင္းငန္းၿပားေတြယူၿပီး ေၿမၾကီးေတြတူးလို႔ ေရတြင္းကို စတင္ၿပီးဖို႔ၾကပါတယ္ ။

ပထမမွာေတာ့ ၿမည္းဟာ သူဘာၿဖစ္ေတာ့မယ္ဆိုတာသိၿပီး ေၾကာက္လန္႔ ထိတ္ရြံ႕စြာ ငိုေၾကြးပါတယ္ ။ အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ လူေတြရဲ႕ အံ့ၾသဖြယ္ရာ (သူ႔ကို ေၿမၿမွဳပ္တဲ့လုပ္ရပ္) ရဲ႕ေအာက္မွာ သူ႔အသံဟာ ဖံုးလႊမ္းသြားခဲ့ရတယ္ ။

ေၿမၾကီးအနည္းငယ္ဖို႔ၿပီးတဲ့အခါမွာ လယ္သမားဟာ ေရတြင္းထဲကိုငံု႔ၾကည့္လိုက္တယ္ ။ သူ ၿမင္လိုက္ရတာကိုၾကည့္ၿပီး လယ္သမားဟာ အလြန္အမင္း အံ့ၾသတုန္လႈပ္သြားခဲ့ရတယ္ ။ ေၿမၾကီးေတြ ေရတြင္းထဲ ဖို႔ဖို႔ ပစ္ခ်လိုက္တဲ့အခါတိုင္း ၿမည္းဟာ သူ႔ေက်ာေပၚတင္လာတဲ့ ေၿမၾကီးေတြကိုခါထုတ္ၿပီး အဲဒီေၿမၾကီးေတြေပၚကို နင္းလို႔ အေပၚကို တက္တက္လာတာကိုေတြ႔လိုက္ရလို႔ၿဖစ္ပါတယ္ ။ လယ္သမားဟာ တုန္လႈပ္သြားၿပီးေၿမၾကီးေတြကို ဆက္ဖို႔ေစခဲ့တယ္ ။

လူတိုင္းလူတိုင္းဟာ ေက်ာေပၚတင္လာတဲ့ေၿမၾကီးေတြကို ခါထုတ္ၿပီး အေပၚကို တၿဖည္းၿဖည္း ၿမင့္တက္လာႏိုင္တဲ့ ၿမည္းရဲ႕လုပ္ရပ္ကို အံ့ၾသတုန္လႈပ္ေနခဲ့ရပါတယ္ ။ ဒီလိုနဲ႔ေနာက္ဆံုးမွာ ၿမည္းဟာ သူ႔ေက်ာေပၚေရာက္လာတဲ့ ေၿမၾကီးေတြကို ခါထုတ္ အဲဒီေၿမၾကီးေတြအေပၚ နင္းလို႔ တြင္းႏွုတ္ခမ္း၀ကေန အၿပင္ကို ေအာင္ေအာင္ၿမင္ၿမင္နဲ႔ေရာက္ရွိသြားပါတယ္ ။

#####################################

ဘ၀ကို ၿဖတ္သန္းတဲ့အခါ ေၿမၾကီးလိုမ်ိဳး ဒုကၡ ေတြ အခက္အခဲေတြ နဲ႔ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္မႈေတြ ေလာကဓံေတြ ကိုယ့္ေက်ာေပၚမွာ ခါးဆီးခံရတာ အမွန္တရားပါပဲ ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လုပ္ဖို႔က ကိုယ့္ေက်ာေပၚ တင္လာတဲ့ ေလာကဓံနဲ႔ ဒုကၡေတြကို ခါခ်ပစ္လိုက္ဖို႔ပဲ ။ ဒုကၡတစ္ခုခ်င္းဆီကို ၿဖတ္နင္းၿပီး ေအာင္ၿမင္မႈ တြင္းႏွုတ္ခမ္း၀ဆီကို လွမ္းတက္ႏိုင္ဖို႔ပဲလိုတယ္ ။ ဘယ္ေလာက္ၾကီးပဲ ဆိုးရြားတဲ့ ဒုကၡေတြ ၿဖစ္ပါေစ လက္ေလ်ာ့လိုက္ဖို႔ ဘ၀ကို ရပ္တန္႔လိုက္ဖို႔ မဆံုးၿဖတ္ပါနဲ႔ ။ အရာရာတိုင္းမွာ ထြက္ေပါက္ဆိုတာ ရွိပါတယ္ ။ ဘယ္ေတာ့မွ အရွံုးမေပးပါနဲ႔ ။ အရာအားလံုးကို ကိုယ့္ေက်ာေပၚကေန ခါထုတ္လိုက္ၿပီးတဆင့္ခ်င္းစီ လွမ္းတက္သြားလိုက္ပါ ။

သက္တန္႔ခ်ိဳ
Feb 8-2012

source: သက္တန္ ့ခ်ိဳ Facebook မွ