ကြန္ပ်ဴတာကို ဝယ္ကစလို ျမန္ေစခ်င္တယ္ဆုိရင္

SUNDAY, FEBRUARY 3, 2013

ကြန္ပ်ဴတာကို ဝယ္ကစလို ျမန္ေစခ်င္တယ္ဆုိရင္

Essential Moe and 4 other friends shared Aye Chan Mon's photo.

Laptop, Desktop ဘယ္လို ကြန္ပ်ဴတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ PC အားလံုးဟာ ဝယ္ျပီး ၾကာလာတဲ့အခါ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ ေႏွးသထက္ ေႏွးေကြးလာပါတယ္။ တစ္ခါခါဆုိ ဘာမွ လုပ္လို႔မရေအာင္ စက္ရပ္သြားတာမ်ိဳးတို႔ေတာင္ ျဖစ္တတ္ ပါတယ္။ ဒီလို အေျခအေနကေန ရုန္းထြက္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါက ျပဳျပင္ယူလို႔ ရတဲ့ အေျခအေနျဖစ္ပါတယ္။
ကြန္ပ်ဴတာ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ ေႏွးသြားရတဲ့ အဓိကအေၾကာင္းအရင္း ႏွစ္ခု ရွိပါတယ္။

၁။ registery errors

Registery Errors က ပိုအျဖစ္မ်ားပါတယ္။ ကိုယ္က ကြန္ပ်ဴတာမွာ ဂိမ္း တစ္ခုခုေဆာ့ခဲ့မယ္ျပီးေတာ့ ျပန္ပိတ္ပါတယ္။ သာမန္ ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္လို႔ ဆုိေပမယ့္ အမွန္ေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာဟာ ယင္း ဂိမ္းနဲ႔ ပက္သက္တဲ့ အခ်က္အလက္မ်ားကို အလိုအေလ်ာက္ သိမ္းဆည္းေပးသြားပါတယ္။ ဂိမ္း ရယ္လို႔မွ မဟုတ္ပဲ ကိုယ္သံုးလိုက္တဲ့ ပရိုဂရမ္နဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့ အခ်က္လက္/ Data အားလံုးကို အလိုအေလ်ာက္ မွတ္သားပါတယ္။ အခ်ိဳ ႔ဟာေတြက မမွတ္သားေအာင္ Option ေပးႏိုင္ေပမယ့္ သတိမထားမိလိုက္တဲ့ အရာေတြ ပိုမ်ားပါတယ္။

ဥပမာ- ကိုယ္က ဓာတ္ပံု တစ္ပံုကို ဖ်က္လိုက္ေပမယ့္ Recycle Bin မွာ ရွိပါတယ္။ Recycle Bin မွာ မရွိေတာ့ဘူးဆုိရင္ လံုးဝ မရွိေတာ့ဘူးလို႔ မထင္ပါနဲ႔။ သူက သိမ္းဆည္းရ အနည္းႏိုင္ဆံုး အေနအထား ထိ က်စ္လိုက္ျပီး Chip / Hardware မ်ားရဲ ႔ တစ္ေနရာရာမွာ Register လုပ္ သိမ္းဆည္းထားေပးတတ္ပါတယ္။ တစ္ခါခါ စက္ေတြ အဖြင့္မ်ားျပီး ခလုပ္အႏွိပ္မ်ားရင္၊ Command အေပးမ်ားရင္ ျပႆနာက စျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ္ Register လုပ္ထားတာေရာ၊ သူ႔အလိုအေလ်ာက္ Register လုပ္ထား တာေရာ အားလံုးေပါင္းျပီး ကေမာက္ ကမေတြ ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။ ဒီေတာ့ အက်ိဳးဆက္က ကြန္ပ်ဴတာ ထစ္ေင့ါထစ္ေငါ့ျဖစ္ျခင္း၊ စက္ရပ္သြားျခင္းတို႔မ်ိဳး ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါကို ေျဖရွင္းရန္ နည္းလမ္း ရွိပါတယ္။ အဓိကကေတာ့ ကိုယ္ Register လုပ္ထားတဲ့ ဟာေတြအားလံုး ျပန္ဖ်က္ေပးဖို႔ ရွိပါတယ္။ ဒါကို ေဆာ့ဖ္ဝဲ စီဒီ ဆိုင္ေတြမွာ အလြယ္တကူ ဝယ္ယူႏိုင္ပါတယ္။ အြန္လိုင္းမွာပဲ အခမဲ့ ေဒါင္းခ်င္တယ္ဆုိရင္လည္း Advanced Registry Optimizer free download လို႔ Google search မွာ ရိုက္ျပီး ရွာေဖြႏိုင္ပါတယ္။

ဥပမာ - http://download.cnet.com/Advanced-Regist...61245.html
http://www.softpedia.com/get/Tweak/Regis...izer.shtml

ဆိုင္ကေန ဝယ္တာကို ပိုျပီးေတာ့ recommand ေပးထားပါတယ္။ အြန္လိုင္းကေန ယူတာက မလိုအပ္တဲ့ Freeware, spyware ေတြ ပါဝင္မွာ စုိးလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။

၂။ ဗိုင္းရက္စ္ႏွင့္ Spyware မ်ား ေၾကာင့္ စက္ေႏွးျခင္း

ဒါကေတာ့ ရွင္းပါတယ္။ အဓိကက အြန္လိုင္းသံုးရာမွာ သတိထားရ မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အြန္လိုင္းသံုးတဲ့အခ်ိန္တင္မကပဲUSB နဲ႔ အျခားေသာ Input မ်ားမွာ သတိထားဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ ကိုယ္က အင္တာနက္ကေန သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ ၾကိဳက္လို႔ ေဒါင္းေပမယ့္ သူနဲ႔ တြဲပါလာႏိုင္တဲ့ အရာမ်ား ကို ေသခ်ာ သတိထား ေလ့လာသင့္ပါတယ္။ သီခ်င္းတင္မကပဲ အျခားေသာ Software, application မ်ားေရာ ျဖစ္ပါတယ္။ USB ေပါက္ကို memory stick တို႔ ထုိးမယ္ဆုိရင္လည္း Scan ဖတ္ျပီး Virus ေတြကို Detect လုပ္ေပး မယ့္ ေဆာ့ဖ္ဝဲ တစ္ခု ေတာ့ ရွိေနသင့္ပါတယ္။ အင္တာနက္ သံုးရင္လည္း Spyware, Virus တို႔က တစ္ခါခါက်ရင္ ဝင္လို႔ ဝင္မွန္းေတာင္ မသိပါဘူး။ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာမွာ သူပုန္းေနတဲ့ ေနရာေတြကေန ထျပီး ေသာင္းက်န္း တတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း စက္ကေႏွးပါတယ္။

ပုိ႔လာတဲ့ အီးေမးလ္၊ app, software, သီခ်င္း၊ ဓာတ္ပံု နဲ႔ ကိုယ္တိုင္ ရွာေဖြ မွု ျပဳတဲ့အခါ ယံုၾကည္ စိတ္ခ်ရတဲ့ ဝဘ္ဆိုဒ္ကိုပဲ ေရြးခ်ယ္သင့္ပါတယ္။ Offline အေနနဲ႔လည္း ကိုယ့္ PC နဲ႔ သင့္ေတာ္မယ့္ Anti virus ေဆာ့ဖ္ဝဲမ်ား ေဆာင္ထားသင္ပါတယ္။

အထက္ပါ အခ်က္ႏွစ္ခ်က္ကို သိရွိလိုက္နာျပီး မိမိ PC ကုိ ဂရုစိုက္မယ္ဆုိရင္ ကြန္ပ်ဴတာ ေႏွးလာစရာ အေၾကာင္း မရွိေတာ့ပါဘူး။

Credit to : သတင္းစံုလင္ ေဖ.ဘုတ္တခြင္
https://www.facebook.com/excellencemedia

ေႀကာက္စရာအေကာင္းဆံုးဟာ အေႀကာက္တရား

 ေႀကာက္စရာအေကာင္းဆံုးဟာ အေႀကာက္တရား

(ေမာင္သစ္ဆင္း)

ႀကိမ္လံုးအေႀကာင္း စဥ္းစားမိတိုင္း အထက္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းက ႀကံဳခဲ့ရတာေလး တစ္ခုကို အၿမဲ သတိရေနမိပါတယ္။ ၿမန္မာစာအခ်ိန္မွာ ပင္ရင္းစကားေၿပ လက္ေရြးစင္ထဲက “မင္းတုန္းမင္းႏွင့္ ငါးေၿခာက္
ၿပား”ေဆာင္းပါးကို သင္ၿပီးစေပါ့။ မင္းတုန္းမင္း ငယ္ရြယ္စဥ္ ေမာင္လြင္ဘ၀က စံေက်ာင္းဆရာေတာ္ ဆီမွာ ပညာသင္ႀကားခဲ့ရတယ္။တစ္ေန႔မွာ အင္းသားႀကီး ငႀကဴက ငါးေၿခာက္ၿပားႀကီးတစ္ၿပား လာၿပီး လွဴတယ္။
ဆရာေတာ္က ငါးေၿခာက္ကို သိပ္ႀကိဳက္ပါသတဲ့။

ေက်ာင္းမွာကလည္း ငါးေၿခာက္ ၿပတ္လပ္ေနခ်ိန္ၿဖစ္ေတာ့ ဆရာေတာ္က ေမာင္လြင္ကို က်က္သေရခန္းထဲ
မွာ ေသေသခ်ာခ်ာ သိမ္းခိုင္းလိုက္ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ေန႔ ဆရာေတာ္ ဆြမ္းဘုဥ္းေပးတဲ့အခါ ေမာင္လြင္ကို ငါးေၿခာက္ဖုတ္ခိုင္းေတာ့ ငါးေၿခာက္က ရွာ
မေတြ႔ေတာ့ဘူး။
ဆရာေတာ္ကေတာ့ လက္ေဆးၿပီး ႏွမ္းဆီေမႊးေမႊးနဲ႔ေရာက္လာမယ့္ ငါးေၿခာက္ဖုတ္ကိုေစာင့္ေနတာေပါ့။

ေမာင္လြင္မွာ ဘယ္လိုမွ ရွာေဖြေမးၿမန္း စံုစမ္းလို ့မရဘဲ ဗ်ာမ်ားေနခိုက္ “ဟဲ့.. ငလြင္ မရေသးဘူး လား”လို႔
ေမးလိုက္ေတာ့ ညိႈးညိႈးငယ္ငယ္နဲ႔ဘဲ ငါးေၿခာက္ၿပားႀကီးေပ်ာက္ဆံုးသြားတဲ့အေႀကာင္း တင္ေလွ်ာက္ရေတာ့
တယ္။
“ငလြင္.. လာခဲ့”လို ့ထား၀ယ္ႀကိမ္ကို ဆြဲၿပီး ေခၚလိုက္တဲ့ ဆရာေတာ့္ အသံက,က်ာင္းသားအားလံုးရဲ့ ႏွလံုး
သားကို ကန္႔လန္႔ၿဖတ္၀င္သြားပါသတဲ့။

“ဟဲ့.. ငလြင္ နင္ဟာ ဘုရင့္သား၊,အေႀကာင္းညီညြတ္ရင္ ႏိုင္ငံကို အုပ္ခ်ဳပ္မင္းလုပ္ရမယ့္သူ၊ ဒီလိုလူက,ငါး
ေၿခာက္ၿပားေလး တစ္ခ်ပ္ကိုေတာင္ လံုၿခံဳေအာင္မေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္ရင္ ႏိုင္ငံကိုဘယ္လို လံုၿခံဳေအာင္လုပ္
ႏိုင္ေတာ့ မလဲ”
လို႔မိန္႔ျပီး အခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာ ရိုက္ႏွက္ဆံုးမပါသတဲ့။

ဒီေဆာင္းပါးကို သင္ၿပီးေတာ့ ဆရာက သင္ရိုးထဲက ေမးခြန္းေတြကို ေၿဖခိုင္းပါတယ္။ ေမးခြန္းတစ္ခုက, စံ
ေက်ာင္းဆရာေတာ္၏ဆံုးမ,မႈကို သင္လက္ခံပါသလားလို႔ အဓိပၸာယ္မ်ိဳးေပါက္တဲ့ ေမးခြန္းပါ။
ေနာက္တစ္ေန႔ ၿမန္မာစာအခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ဆရာဟာ အတန္းထဲကို ေၿခသံၿပင္းၿပင္းနဲ႔ ၀င္လာပါတယ္။ အ
ေၿဖလႊာေတြကို စားပြဲေပၚဘုန္းခနဲၿမည္ေအာင္ ပစ္ခ်လိုက္ပါတယ္။ ဆရာ့မ်က္ႏွာက,နီၿပီးတင္းလို႔။ တစ္တန္း
လံုးကို ေ၀့၀ဲၿပီး ႀကည့္တယ္။ တစ္တန္းလံုးကလည္း ၿငိမ္လို႔။ ဆရာ ဘာၿဖစ္လာတာပါလိမ့္လို႔ ေတြးေနႀကပံု
ဘဲ။

ဆရာက ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ နာမည္ကိုေခၚၿပီး အတန္းေရွ႕ထြက္ခိုင္းပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးခံုက
ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ ထြက္လာပါတယ္။ ဆရာက အေၿဖလႊာတစ္ရြက္ကို ဆြဲထုတ္ၿပီး အဲဒီ့ေက်ာင္း
သားကို ေပးလိုက္တယ္။

“ဒါ မင့္အေၿဖလား”
“ဟုတ္ပါတယ္ ဆရာ”
“ေအး တစ္တန္းလံုးႀကားေအာင္ ဖတ္စမ္း”

နည္းနည္းအံ့ႀသေနပံုနဲ႔ ေက်ာင္းသားက သူ႔အေၿဖကို ဖတ္ပါတယ္။ မွတ္မိသေလာက္ဆိုရင္ေတာ့ စံေက်ာင္း
ဆရာေတာ္ရဲ ့ဆံုးမပံုကို သူ မႀကိဳက္ေႀကာင္း၊ ဆံုးမမႈ သေဘာထားကို သံသယၿဖစ္မိေႀကာင္း၊ ဆရာေတာ္ရဲ့
အဲဒီအခ်ိန္က စိတ္ခံစားမႈဟာ တပည့္ကိုလမ္းညႊန္ခ်င္စိတ္ထက္ မိမိအလြန္တရာႀကိဳက္ႏွစ္သက္တဲ့ ငါး
ေၿခာက္ဖုတ္ကို ဘုဥ္းမေပးရတဲ့အတြက္ ၿဖစ္ေပၚလာတဲ့ ေဒါသစိတ္က,ပိုၿပီး ႀကီးမားေနႏိုင္ေႀကာင္း ၿပီးေတာ့
ဒီကိစၥဟာ ဒီေလာက္ ရိုက္ႏွက္အၿပစ္ေပးစရာမလိုေႀကာင္း၊ နား၀င္ေအာင္ဆံုးမလွ်င္ ရ,ပါလ်က္ႏွင့္ ေသရာ
ပါ အမာရြတ္ထင္ေအာင္ ရိုက္ႏွက္ၿခင္းဟာ ေဒါသစိတ္ေႀကာင့္ဟု သံသယၿဖစ္စရာရွိေႀကာင္း၊ ဘုရားသား
ေတာ္တို ့မည္သည္ ရသ,တဏွာၿဖင့္ ဆြမ္းဘုဥ္းမေပးသင့္သည္ကို သတိရသင့္ေႀကာင္း၊ ဆရာကိုယ္တိုင္က
ဤ၀ိနည္းကို မထိန္းသိမ္းႏိုင္ပါဘဲ တပည့္ကိုဆံုးမ,ျခင္းမွာ စဥ္းစားဖြယ္ၿဖစ္ေႀကာင္း၊ အသားနာမွ အရိုးစြဲ
ေအာင္မွတ္မည္လို႔ထင္ၿပီး ၿပင္းၿပင္းထန္ထန္ အၿပစ္ေပးဆံုးမခဲ့ေပမယ့္ မင္းတုန္းမင္းလက္ထက္မွာ ေအာက္
ၿမန္မာႏိုင္ငံတစ္ခုလံုးကို အဂၤလိပ္လက္ ထိုးေပးလိုက္ရ,တဲ့အတြက္ ဒီဆံုးမ,နည္းဟာ မေအာင္ၿမင္ေႀကာင္း..

အဲဒီလိုေတြ ေၿဖထားတာဗ်။ တစ္တန္းလံုးကေတာ့ တခိခိနဲ႔ရယ္ႀကတယ္။ သူတစ္ေႀကာင္း ဖတ္လိုက္၊ ခိခနဲ က်ိတ္ရယ္လိုက္ႀကနဲ႔။ ဆရာကေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြ ရယ္ေလ ေဒါသထြက္ေနေလပါဘဲ။
ေက်ာင္းသားဖတ္ၿပီးသြားေတာ့ ဆရာက သူ႔ကိုေမးတယ္။

“မင္း ငါ့ကို ေနာက္တာလား”
“ဟာ.. မဟုတ္ဘူးဆရာ။ ကၽြန္ေတာ္ ေမးခြန္းကို ေၿဖတာပါ။”
 “ကဲ.. အားလံုး သူေၿဖတာကို လက္ခံႀကသလား၊ တစ္ေယာက္ဆီ ေမးမယ္၊ ကဲ.. မင္းက,စ,၊ သူေၿဖတာ မွန္သလား မွားသလား”

ပထမဆံုးအေမးခံလိုက္ရ,တဲ့ ေရွ႕ဆံုးခံုက,ေက်ာင္းသားဟာ ရုတ္တရက္ဘာေၿဖရမွန္း သိပံုမရ,ဘူး။ အေၿဖရွင္ ေက်ာင္းသားကို ႀကည့္လိုက္၊ ဆရာ့ကို ႀကည့္လိုက္၊ ေဘးဘီကို ႀကည့္လိုက္နဲ႔။ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထဲမွာေတာ့ အဲဒီေက်ာင္းသားရဲ ့အေၿဖကို ႀကိဳက္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူ႔လိုခံစားမိတာဘဲ။ ဒါေပမယ့္ သူ႔လိုမေၿဖတတ္ဘူး။ သူ႔လို ေထာင့္ေစ့ေအာင္ မၿမင္တတ္ဘူး။ ၿပီးေတာ့ သူ႔လိုမေၿဖရဲဘူး။ တစ္တန္းလံုးလိုလိုလည္း ကၽြန္ေတာ့္လိုဘဲလို ့ထင္တယ္။ သူတို ့မ်က္ႏွာေတြကိုၾကည့္ရင္ သိသာပါတယ္။

“ေဟ့ေကာင္ ေၿဖေလကြာ”

ေရွ႕ဆံုးက,ေက်ာင္းသားခမ်ာ တုန္သြားပါတယ္။ အေၿဖရွင္ေက်ာင္းသားကို တစ္ခ်က္ခိုးႀကည့္ၿပီး ေခါင္းငံု႔ ခ်
လိုက္တယ္။ တကယ္ေတာ့ ဆရာက မွန္သလား မွားသလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းႏွစ္ခုကို ေမးေနတယ္လို႔ဆိုေပ
မယ့္ အမူအရာ၊ ေလသံ၊ ဖန္တီးထားတဲ့ ၀န္းက်င္အေငြ႔အသက္ေတြက “မွားတယ္လို႔ေၿဖစမ္း၊ မေၿဖရင္ႀကိမ္
လံုး”လို႔ေၿပာၿပီးသား ၿဖစ္ေနပါၿပီ။ ဆရာဟာ ေက်ာင္းသားေတြကို လိမ္ေနသလို သူတရားပါတယ္ၿဖစ္ေအာင္ သူကိုယ္တိုင္လည္း ၿပန္လိမ္ေနတာပါဘဲ။ ဒါကို အဲဒီေက်ာင္းသားလည္း သေဘာေပါက္ဟန္ တူပါရဲ့။

“သူေၿဖတာ မွားပါတယ္”
 “ဟုတ္ၿပီ၊ ေနာက္တစ္ေယာက္”
 “မွား.. အဲ.. မွားပါတယ္”
 “ေနာက္တစ္ေယာက္”
 “မွားပါတယ္”

တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ ေမးလာလိုက္တာ ကၽြန္ေတာ့္အလွည့္ ေရာက္လာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ထ,ရပ္လိုက္တယ္။ အသက္တစ္ခ်က္ ၿပင္းၿပင္းရွဴလိုက္တယ္။

“မွားပါတယ္”

အေၿဖရွင္ေက်ာင္းသားကို မႀကည့္ရဲပါဘူး။ ေခါင္းငံု႔ျပီး ခံုေပၚက စာအုပ္ကို စိုက္ႀကည့္ေနမိတယ္။ ထူးၿခား
တာက ေက်ာင္းသားအားလံုးလည္း အဲဒီလိုဘဲ။ လူကုန္သြားေတာ့ ဆရာက အဲဒီေက်ာင္းသားကို ေနာက္
ေၿပာင္မႈနဲ႔ အတန္းေရွ႕မွာ ရိုက္ပါတယ္။
ႀကိမ္လံုးသံ တစ္ခ်က္ႀကားရတိုင္း ကၽြန္ေတာ့္ခႏၶာကိုယ္ တစ္ေနရာမွာ နာနာသြားသလိုပါဘဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ အရိုက္ခံေနသလိုဘဲ။ တစ္တန္းလံုးလည္း ကၽြန္ေတာ့္လိုဘဲ ခံစားေနရမွာပါ။ အဲဒီေက်ာင္းသားဟာ ေက်ာင္းေၿပာင္းသြားပါတယ္။

ကိုယ့္ထင္ၿမင္ခ်က္ကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေၿပာရဲတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆံုးရံႈးလိုက္ပါ
တယ္။ ဆရာ့မွာ ဒီလို တပည့္မ်ိဳး ဆံုးရံႈးလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီက ဆန္႔ေတြးလိုက္ရင္ေတာ့ ႏိုင္ငံေပါ့ ခင္ဗ်ာ။ ဒါ ဆံုးရံႈးမႈပါ။ ဘာၿဖစ္လို ့ကၽြန္ေတာ္ဟာ ခံစားမႈၿခင္း တူပါလ်က္နဲ ့သူ ့လို မေၿဖရဲခဲ့ရတာလဲ။ ေၿဖရဲသူရွိလာတာ
ေတာင္ ကၽြန္ေတာ္က,ဘာၿဖစ္လ႔ို ့သူမွန္တယ္လို ့မေၿပာရဲခဲ့ရ,တာလဲ။

ေမာင္သစ္ဆင္း

မည္းတစ္ေကာင္

မည္းတစ္ေကာင္

တစ္ေန႔မွာ လယ္သမားတစ္ဦးရဲ႕ ၿမည္းတစ္ေကာင္ဟာ ေရတြင္းတစ္ခုထဲ ၿပဳတ္က်သြားခဲ့တယ္ ။ ၿမည္းဟာ သနားစဖြယ္ေကာင္းေလာက္ေအာင္ နာရီေပါင္းမ်ားစြာ ေအာ္ဟစ္ငိုေၾကြးေနခဲ့တယ္ ။ လယ္သမားဟာ ၿမည္းရဲ႕ေအာ္သံကိုၾကားရၿပီးေတာ့ သူဘာလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲလို႔စဥ္းစားတယ္ ။

ဒါနဲ႔ပဲ ၿမည္းဟာလည္းအသက္ၾကီးပါၿပီ ဒီေရတြင္းကိုလည္း ဖို႔ပစ္ဖို႔ သင့္ပါၿပီေလ ဒီၿမည္းအိုကိုလည္း ေရတြင္းထဲက ဘယ္လိုမွ ဆယ္ယူလို႔မၿဖစ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူးဆိုၿပီး စဥ္းစားတယ္ ။ ဒီလိုနဲ႔ လယ္သမားဟာ အိမ္နီးနားခ်င္းေတြကိုေခၚၿပီး သူ႔ကို ကူဖို႔ေၿပာတယ္ ။ သူတို႔အားလံုးဟာ တူရြင္းငန္းၿပားေတြယူၿပီး ေၿမၾကီးေတြတူးလို႔ ေရတြင္းကို စတင္ၿပီးဖို႔ၾကပါတယ္ ။

ပထမမွာေတာ့ ၿမည္းဟာ သူဘာၿဖစ္ေတာ့မယ္ဆိုတာသိၿပီး ေၾကာက္လန္႔ ထိတ္ရြံ႕စြာ ငိုေၾကြးပါတယ္ ။ အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ လူေတြရဲ႕ အံ့ၾသဖြယ္ရာ (သူ႔ကို ေၿမၿမွဳပ္တဲ့လုပ္ရပ္) ရဲ႕ေအာက္မွာ သူ႔အသံဟာ ဖံုးလႊမ္းသြားခဲ့ရတယ္ ။

ေၿမၾကီးအနည္းငယ္ဖို႔ၿပီးတဲ့အခါမွာ လယ္သမားဟာ ေရတြင္းထဲကိုငံု႔ၾကည့္လိုက္တယ္ ။ သူ ၿမင္လိုက္ရတာကိုၾကည့္ၿပီး လယ္သမားဟာ အလြန္အမင္း အံ့ၾသတုန္လႈပ္သြားခဲ့ရတယ္ ။ ေၿမၾကီးေတြ ေရတြင္းထဲ ဖို႔ဖို႔ ပစ္ခ်လိုက္တဲ့အခါတိုင္း ၿမည္းဟာ သူ႔ေက်ာေပၚတင္လာတဲ့ ေၿမၾကီးေတြကိုခါထုတ္ၿပီး အဲဒီေၿမၾကီးေတြေပၚကို နင္းလို႔ အေပၚကို တက္တက္လာတာကိုေတြ႔လိုက္ရလို႔ၿဖစ္ပါတယ္ ။ လယ္သမားဟာ တုန္လႈပ္သြားၿပီးေၿမၾကီးေတြကို ဆက္ဖို႔ေစခဲ့တယ္ ။

လူတိုင္းလူတိုင္းဟာ ေက်ာေပၚတင္လာတဲ့ေၿမၾကီးေတြကို ခါထုတ္ၿပီး အေပၚကို တၿဖည္းၿဖည္း ၿမင့္တက္လာႏိုင္တဲ့ ၿမည္းရဲ႕လုပ္ရပ္ကို အံ့ၾသတုန္လႈပ္ေနခဲ့ရပါတယ္ ။ ဒီလိုနဲ႔ေနာက္ဆံုးမွာ ၿမည္းဟာ သူ႔ေက်ာေပၚေရာက္လာတဲ့ ေၿမၾကီးေတြကို ခါထုတ္ အဲဒီေၿမၾကီးေတြအေပၚ နင္းလို႔ တြင္းႏွုတ္ခမ္း၀ကေန အၿပင္ကို ေအာင္ေအာင္ၿမင္ၿမင္နဲ႔ေရာက္ရွိသြားပါတယ္ ။

#####################################

ဘ၀ကို ၿဖတ္သန္းတဲ့အခါ ေၿမၾကီးလိုမ်ိဳး ဒုကၡ ေတြ အခက္အခဲေတြ နဲ႔ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္မႈေတြ ေလာကဓံေတြ ကိုယ့္ေက်ာေပၚမွာ ခါးဆီးခံရတာ အမွန္တရားပါပဲ ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လုပ္ဖို႔က ကိုယ့္ေက်ာေပၚ တင္လာတဲ့ ေလာကဓံနဲ႔ ဒုကၡေတြကို ခါခ်ပစ္လိုက္ဖို႔ပဲ ။ ဒုကၡတစ္ခုခ်င္းဆီကို ၿဖတ္နင္းၿပီး ေအာင္ၿမင္မႈ တြင္းႏွုတ္ခမ္း၀ဆီကို လွမ္းတက္ႏိုင္ဖို႔ပဲလိုတယ္ ။ ဘယ္ေလာက္ၾကီးပဲ ဆိုးရြားတဲ့ ဒုကၡေတြ ၿဖစ္ပါေစ လက္ေလ်ာ့လိုက္ဖို႔ ဘ၀ကို ရပ္တန္႔လိုက္ဖို႔ မဆံုးၿဖတ္ပါနဲ႔ ။ အရာရာတိုင္းမွာ ထြက္ေပါက္ဆိုတာ ရွိပါတယ္ ။ ဘယ္ေတာ့မွ အရွံုးမေပးပါနဲ႔ ။ အရာအားလံုးကို ကိုယ့္ေက်ာေပၚကေန ခါထုတ္လိုက္ၿပီးတဆင့္ခ်င္းစီ လွမ္းတက္သြားလိုက္ပါ ။

သက္တန္႔ခ်ိဳ
Feb 8-2012

source: သက္တန္ ့ခ်ိဳ Facebook မွ 

မိုဘိုင္းဖုန္းတစ္လံုး၏ လွ်ိဳ႔ဝွက္ခ်က္ ငါးခု

မိုဘိုင္းဖုန္းတစ္လံုး၏ လွ်ိဳ႔ဝွက္ခ်က္ ငါးခု Details Category: နည္းပညာ Published on Tuesday, 24 July 2012 19:05 Written by ညိဳလင္းထြန္း Hits: 1294 ျမန္မာ ႏိုင္ငံမွာရွိတဲ့ လူအမ်ား စုဟာ မိုဘိုင္းဖုန္း တစ္လံုးရဲ႕ အသံုးဝင္မႈ လွ်ဳိဝွက္ေတြကုိ သိရွိ သူေတြ အလြန္ နည္းပါး ေနပါတယ္။ ကုိင္ေနတဲ့ လူအမ်ားစုဟာ ဖုန္းတစ္လုံးရဲ႔ အသုံးဝင္မႈကုိ အမ်ားအားျဖင့္ Camera, Music, Bluetooth, FM, Radio. Alarm နဲ႔ Game အစရွိတာေတြ ေလာက္သာ အသုံးျပဳ ေနၾကတာမ်ားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီထက္ပုိျပီး အသုံးဝင္မႈနဲ႔ လွ်ဳိ႔၀ွက္ခ်က္ အနည္းငယ္ကုိ ေဖာ္ျပေပးလုိက္ပါတယ္။ (၁) အေရးေပၚ ကြန္ရက္ရွာရန္ Keypad ကို Locked လုပ္ထား ရင္ေတာင္ မိုဘိုင္းဖုန္းေတြဟာ 122 ဆိုတဲ့ နံပါတ္ကိုႏွိပ္လို႔ရတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒီနံပါတ္ဟာ တစ္ကမၻာလံုး ဆိုင္ရာႏိုင္ငံတကာ အေရးေပၚဖုန္းနံ ပါတ္ျဖစ္ပါတယ္။ မိုဘိုင္းဖုန္းေတြရဲ႕ ဆက္သြယ္မႈ ဧရိယာထဲ မွာရွိရင္ ဒီနံပါတ္ကို ႏွိပ္လိုက္တာနဲ႔ ဖုန္းဟာ အနီးဆံုး ဆက္သြယ္မႈကြန္ရက္ကို အလိုေလ်ာက္ ရွာမွာျဖစ္ ပါတယ္။ ဒီနံပါတ္ဟာ မိုဘိုင္းဖုန္းရဲ႕ခလုတ္ေတြကို ပိတ္ထားရင္ေတာင္ ႏွိပ္လို႔ ရေနမွာျဖစ္ပါတယ္။ (၂) ဘက္ထရီ အေရးေပၚ အားကုန္ရင္ မိုဘိုင္းဖုန္းေတြမွာ ဖုန္းအသံုး ျပဳရင္း ဘက္ထရီ အားနည္းလာၿပီဆို ရင္ *3370# ကိုႏွိပ္လိုက္တာနဲ႔ ဖုန္း ေတြမွာ အေရးေပၚသံုးဖို႔ခ်န္ထားတဲ ့ ဓာတ္အားကို ျပန္ဖြင့္ေပးမွာျဖစ္လို႔ ဖုန္းမွာ ဘက္ထရီ ထက္ဝက္အားျပန္ ျပည့္လာတာကိုေတြ႕ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ မိုဘိုင္းဖုန္း ဘက္ထရီ အားျပန္ျဖည့္တဲ့အခါမွာ သာမာန္နဲ႔ အေရးေပၚသံုး ႏွစ္မ်ိဳးစလံုးအတြက္ ဘက္ထရီအားကို အလိုေလ်ာက္အား ျပန္ျဖည့္မွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီနည္းဟာ လူအမ်ားစုအတြက္ အသံုးဝင္ေစမယ့္ အခ်က္တစ္ခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။ (၃) ကားေသာ့က်န္ခဲ့ရင္ အေဝးထိန္း စနစ္ တပ္ဆင္ထားတဲ့ကား အသံုးျပဳသူ ေတြအတြက္ ကားထဲမွာ ေသာ့က်န္ခဲ့ျခင္း၊ အပိုေသာ့ တစ္ေခ်ာင္းအိမ္မွာ က်န္ရွိေန ျခင္းျဖစ္ေပၚ ႀကံဳလာပါက မိုဘိုင္းဖုန္း တစ္လံုးရွိ႐ံုနဲ႔ အဆင္ေျပ တာကို ေတြ႕ရမွာပါ။ အသံုး ျပဳပံုကေတာ့ အိမ္မွာ ရွိတဲ့လူတစ္ ေယာက္ဖုန္းကို မိမိမိုဘိုင္းဖုန္းနဲ႔ လွမ္းေခၚၿပီး တစ္ဖက္လူနဲ႔အဆက္အ သြယ္ရရင္ အိမ္ကလူကို ကားေသာ့ ဖြင့္တဲ့ခလုတ္ကို ဖုန္းအနားကပ္ၿပီးႏွိပ္ ခိုင္းလိုက္႐ံုနဲ႔ ကားတံခါး ပြင့္သြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ မိမိရဲ႕ ဖုန္းကိုေတာ့ ကားနားမွာ ထားရွိရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီနည္း ဟာ မိမိအတြက္ ပင္ပန္းမႈမရွိပဲ အဆင္ ေျပေစမယ့္နည္းလမ္းတစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။ (၄) မုိဘုိင္းဖုန္း အခုိးခံရရင္ မိမိရဲ႕မိုဘိုင္းဖုန္းဟာ က်ေပ်ာက္ ျခင္း၊ ေမ့က်န္ျခင္းနဲ႔ အခိုးခံရျခင္းအ စရွိတဲ့ အေၾကာင္းတစ္ခုခုေၾကာင့္ ေပ်ာက္ဆံုးသြားလို႔ ျပန္မရႏိုင္ေတာ့ ဘူးဆိုရင္ အဲဒီဖုန္းကတ္ကို ဖ်က္ဆီး ျပစ္လို႔ရပါတယ္။ ပထမဦးဆံုး အေနနဲ႔ ဖုန္းရဲ႕နံပါတ္စဥ္သိဖို႔ *#06# ကိုႏွိပ္ပါ။ အဲဒီအခါ မွာ ဂဏန္း (၁၅) လံုးေပၚလာမွာျဖစ္ပါ တယ္။ အဲဒီဂဏန္းေတြဟာ မိမိဖုန္း ရဲ႕သီးသန္႔နံပါတ္ေတြပါ။ ဒီဂဏန္းေတြ ကို ပထမဆံုးသိရွိထားဖို႔ေတာ့ လိုအပ္ မွာပါ။ ကိုယ့္ဖုန္း ေပ်ာက္ဆံုးသြားတဲ့ဲ့ ေန႔မွာ ျမန္မာ့ဆက္သြယ္ေရးလုပ္ငန္း ကိုဖုန္းဆက္ၿပီး ကုတ္နံပါတ္ေျပာ၍ ဖုန္းပိတ္ခိုင္းႏိုင္ပါတယ္။ တကယ္လို္႔ ခိုးသူဟာ Simcard ကို မထုတ္ရေသးခင္ တိုင္တန္းမယ္ဆိုရင္ Simcard ေရာ ဖုန္းကိုပါ Disable လုပ္ ႏိုင္မွာျဖစ္လို႔ မိမိဖုန္းထဲက ဖုန္းနံပါတ္ စာရင္းေတြကို တျခားသူမသိေအာင္ ကာကြယ္ႏိုင္မွာျဖစ္ပါတယ္။ (၅) Nokia ရဲ႔ ဖုန္းကုတ္နံပါတ္ မိုဘိုင္းဖုန္းေတြရဲ႕ကုတ္နံပါတ္ေတြဟာ တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု တူညီမႈမရွိၾကပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ Nokia ဖုန္းအသံုးျပဳမယ့္ သူေတြအတြက္ ကုတ္နံပါတ္ေတြကို ေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါတယ္။ ကုတ္နံပါတ္ေတြအေနနဲ႔ IMEI (International Mobile Equipment Identity) ကိုၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ *#06# ကိုႏွိပ္ၿပီး ၾကည့္႐ႈႏိုင္ပါတယ္။ LCD Display ကိုပိုၿပီး ရွင္းလင္းျပတ္ သားစြာျမင္ခ်င္တတယ္ဆုိရင္ *#67705646# ကိုႏွိပ္ၿပီး ၾကည့္႐ႈႏိုင္ ပါတယ္။ ဖုန္းမွာ အသံုးျပဳထားတဲ့ ဟန္းဆက္ရဲ႕ ေဆာ့ဖ္ဝဲ Version ကို ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ *#0000# ကို ႏွိပ္ၿပီးၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။ Blue tooth device ေတြရဲ႕တည္ေနရာကို ၾကည့္ခ်င္ တယ္ဆိုရင္ *#2820# ကိုႏွိပ္ၿပီး ၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။ ဖုန္းရဲ႕ထုတ္လုပ္တဲ့ အခ်ိန္၊ ထုတ္လုပ္ခဲ့တဲ့ Serial Number ႏွင့္ ဖုန္းကို ေနာက္ဆံုး ဘယ္အခ်ိန္မွာ ျပဳျပင္ခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းအရာနဲ႔ ဖုန္း lifetime ကို သိရွိလိုရင္ေတာ့ *#92702689# ကို႐ိုက္ႏွိပ္ႏို္င္ပါတယ္။ မွတ္သားထားေသာ ဖုန္းနံပါတ္မ်ားကို ေခ်ဖ်က္ခ်င္ပါက *# 3925538# ကို ႏွိပ္ၿပီး ဖ်က္ႏိုင္ပါတယ္။ Series 60 ဖုန္းေတြအတြက္ေတာ့ *# 737092 5538# ကိုႏွိပ္ၿပီး ဖုန္းကို reset lock လုပ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဖုန္းျပန္တက္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ defult code 12345 ကို ႐ိုက္ထည့္လိုက္ရင္ ဖုန္းျပန္ပြင့္သြား မွာျဖစ္ပါတယ္။။။။။။ မိုဘိုင္းလ္ ဖုန္းတစ္လံုးအား ကၽြန္းက်င္စြာ ကိုင္တြယ္နိုင္ပါေစ။ (ညိဳလင္းထြန္း) Next >

ေလျဖတ္ျခင္းကို ကာကြယ္နိုင္မယ့္ ေရေႏြးၾကမ္း

ေလျဖတ္ျခင္းကို ကာကြယ္နိုင္မယ့္ ေရေႏြးၾကမ္း ..... Tuesday, July 10, 2012 အိမ့္သံစဥ္ No comments ေရေႏြးၾကမ္းကို ကြ်နု္ပ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ား ငယ္စဥ္တည္း ကေသာက္ခဲ့ၾကသည္။ ေနရာတိုင္း အိမ္တိုင္းမွာ ေရေႏြးၾကမ္း၀ိုင္ ရိွခဲ့သည္။ ဧည့္သည္ လာလွ်င္ ေရေႏြးၾကမ္းအရင္ခ် ေပးသည္။ ေရေႏြးၾကမ္းကို ျမန္မာတို႔ ဘာေၾကာင့္ ေသာက္ခဲ့ရသနည္း။ လွ်ာ တြင္အရသာေတြ႔သည္မွာ ေမြးက တည္းက၊ လူမွန္းစသိကတည္းက အဖိုး၊ အဘတို႔နွင့္ ေသာက္ခဲ့ ေသာ 'အခါးရည္' လည္းေကာင္း၊ 'အဖန္ရည္' ဟုလည္းေကာင္း ေခၚၾကသည္ ေရေႏြးၾကမ္းးကိုိ သာၾကိဳက္ပါသည္။ တစ္ကယ္ေတာ့ ထမင္းစား ျပီးလွ်င္ သို႔မဟုတ္ အစာမ်ားမ်ား စားျပီးလွ်င္ အခိ်ဳရည္ေသာက္ သူနွင့္ ေရေႏြးၾကမ္းေသာက္ သူတို႔မွာ က်န္းမာေရးရႈေထာင့္မွ ၾကည့္လွ်ွင္ အစာအိမ္သက္ တမ္းရွည္မႈ မတူညီၾက ပါ။ တိုင္းရင္းေဆးပညာရႈေထာင့္ တြင္ျဖစ္ေစ၊ အိႏိၵယမ ွလာေသာ အာယုေဗဒေဆး ပညာတြင္ျဖစ္ေစ အစာစားျပီးလွ်င္ အစာေၾကဖို႔အတြက္ 'ဝမ္းမီး'လိုသည္။ 'ဝမ္း မီး'ကိုေဒသႏၱရ ေဆးပညာ တြင္ 'ပါစကေတေဇာ' ဟုလည္း ေခၚသည္။ 'ဝမ္းမီး'မွာ ဝမ္းထဲမွမီးျဖစ္ သည္။ ေရေအးနွင့္ေလာင္းလွ်င္ မီးျငိမ္းသြား မည္ျဖစ္သည္။ 'ပါစကေတေဇာ'သည္ စာကိုေလာင္ျမိဳက္ျပီး ေၾကက်က္ ေအာင္ခ်က္ျပီးေသာ ေတေဇာ ျဖစ္၍ပူေသာ ေတေဇာ (ဥဏွေတ ေဇာ)ျဖစ္ျပန္သည္။ ပူေသာ ေတေဇာ၏ ဆန္႔က်င္ဘက္မွာ ေအးေသာေတေဇာ (သီတေတ ေဇာ) ျဖစ္သည္။ ေအးေသာေရ၊ ေရခဲေရ၊ အခိ်ဳရည္တို႔မွာ ေအး ေသာအရသာရိွသျဖင့္ 'သီတ' အစာျဖစ္သည္။ အစာေၾကေစေသာ အပူဆန့္က်င္ဘက္ေလာင္း ထည့္လိုက္လွ်င္မည္သို့ျဖစ္မည္ နည္း ရွင္းပါသည္။ အစာမေၾက နိုင္ေတာ့။ မေၾကသည့္အျပင္ ပါစကေတေဇာ ပ်က္မည္ျဖစ္ေလ သည္။ ပူလိုက္ေအးလိုက္ျဖစ္ပါ မ်ားလွ်င္ အစာအိမ္ပ်က္စီးသည္။ အစာအိမ္ပ်က္စီးလွ်င္ ေရာဂါ တစ္ခုခုရမည္မွာ ေသခ်ာသည္ ရနိုင္ေသာေရာဂါမ်ားမွာ- (၁)အစာမေၾကေရာဂါ (၂)အစာအိမ္ေရာင္ေရာဂါ (၃) အခ်ဉ္ျပန္ေရာဂါ (၄)အစာအိမ္အခ်ဥ္ေပါက္ေရာဂါ (၅) အစာအိမ္အနာေပါက္ျခင္း (၆) အစာအိမ္ကင္ဆာ စေသာ ေရာဂါမ်ားျဖစ္နိုင္ေလသည္။ ရိုးရာေဆးပညာ၊ အာယု ေဗဒ ေဆးပညာအလိုအရ 'ေရာဂါ မွန္သမွ်သည္ အစာမေၾကမွစ သည္' ဟုဆိုသည္။ အေနာက္တိုင္းေဆးပညာမ်ား တြင္ မၾကာေသးမီကမွ ဖတ္လိုက္ ရသည္မွာ အစာစားျပီး အခိ်ဳရည္ နွင့္သံဗူးမ်ား၊ ဂက္စ္ပါေသာ အခ်ဳိရည ္ေသာက္သံုးေလ့ရိွသူမ်ားမွာ စားထားသမွ်ထဲမွ အဆီဖတ္ မ်ားကို ေအးျပီးခဲေအာင္ ျပဳလုပ္ လိုက္သျဖင့္ ေခ်ဖ်က္ရန္ခက္ခဲျပီး 'ဆီးခိ်ဳ”ေရာဂါျဖစ္ဖို႔ လမ္းစ ျဖစ္လာနိုင္ သည္။ ထို့အျပင္ ထို အက္ဆစ္ဖတ္မ်ား ကိုအဟာရအျဖစ္ အူသိမ္မွ စုပ္ယူရာမွ ေသြးေၾကာ မ်ားအတြင္း ေရာက္ရိွျပီး ေသြး တြင္းအဆီ ထုတက္ လာေလသည္။ ေသြးတြင္း အဆီထုတက္လာသူ မ်ားမွာ ေသြးေၾကာက်ဉ္းေရာဂါ၊ နွလံုးေရာဂါမ်ား ခံစားရေလ့ရိွျပီး အခန့္မသင့္ေသာ တစ္ေန့တြင္ အဆီခဲ ပတ္ထြက္ေမ်ာပါသြားျပီး ဦးေနွာက္အတြင္းသို့ေရာက္ရိွျပီး ရုတ္တရက္ မူးျပီးလဲက်ျခင္း၊ ဦး ေနွာက္အတြင္း ေသြးခဲပိတ္၍ ကိုယ္တစ္ျခမ္း မလႈပ္ရွားနိုင္ျခင္း၊ ေလျဖတ္ျခင္းမ်ား ပါျဖစ္နိုင္ သည္။ စာေရးသူေလျဖတ္သူမ်ားကို နွစ္ေပါင္း(၂ဝ)ေက်ာ္ကုသလာခဲ့သည့္ အေတြ႔ အၾကံဳမ်ားအရလည္း ေလ ျဖတ္သူ အေတာ္ မ်ားမ်ားမွာ ဆီးခ်ဳိ နွင့္ေသြးတိုး ေရာဂါရိွခဲ့ၾကျပီး ေရခဲ ေရ၊ အခိ်ဳရည္ကို ထမင္းစားျပီးတိုင္း ေသာက္ေလ့ ရိွသူမ်ားျဖစ္ သည္ကို ေတြ႔ရျပန္ပါသည္။ ေရေႏြးၾကမ္းနွင့္ပတ္သက္ျပီး ျပန္လည္ ေကာက္ခ်က္ခ် ရမည္ဆို လွ်င္ ေက်းလက္ေတာ ရြာမ်ား တြင္၊ ျမိဳ႕ၾကီး ျပၾကီးမ်ား၌ေန ထိုင္သူမ်ား ေလာက္ ေလျဖတ္သူမမ်ားရျခင္း အေျကာင္းအရင္း မ်ားတြင္ ေရေႏြးၾကမ္း ေသာက္ ေသာဓေလ့ သည္လည္း တစ္ခု အပါအဝင္ျဖစ္နိုင္ပါသည္။ ေတာ နယ္မ်ားတြင္ ဆင္းရဲသား လယ္ သမား၊ ယာသမားမ်ားဘဝတြင္ အခိ်ဳရည္၊ ေရခဲရည္လည္း မေသာက္နိုင္ၾကပါ။ တရုတ္ျပည္မွ ေရွးနွစ္ေပါင္း မ်ားစြာ(ေအဒီ-၆ဝဝ)ေက်ာ္က တည္းက ဆူပြက္ေသာေရေႏြး ထဲသို႔ သစ္ရြက္ေၾကြကက်ရာမွ စတင္ခဲ့ေသာ လဘက္ေျခာက္ခတ္ ေသာက္ေသာဓေလ့ေၾကာင့္ အာရွ နွင့္ အေရွ့ေတာင္ဥေရာပနိုင္ငံ မ်ားတြင္ အစာအိမ္နွင့္အူမျကီး ကင္ဆာျဖစ္သူ နည္းပါးသည္။ ဥေရာပနိုင္ငံမ်ားမွာအျဖစ္မ်ားေသာ ကင္ဆာသည္ အေရွ့ေတာင္ အာရွရိွ ေရေႏြမ္းၾကမ္းေသာက္ ေသာနိုင္ငံမ်ားတြင္ ျဖစ္ပြားမႈရာ နႈန္းနည္းသည္ကို ေလ့လာေတြ႔ ရိွၾကသည္။ ေလျဖတ္ျခင္းသည္ လူမ ေသေသာ္ လည္း ဘဝဆံုးရေသာ ေရာဂါမ်ဳိးျဖစ္သည္။ စီးပြား ေရးအရလည္း မိသားစုတစ္ခုလံုး ေငြကုန္ေျကး က်မ်ားျပီး နွစ္ရွည္ လမ်ားထိခိုက္ေစေသာေရာဂါ ျဖစ္သည္။ ေလမျဖတ္ေအာင္ ၾကိဳတင္ေရွာင္ၾကဖို႔လိုသည္။အမွန္ေတာ့ ေလျဖတ္ျခင္းကို ကာကြယ္သည့္ေဆးဟူ၍ မရိွပါ။ သြယ္ဝိုက္ေသာနည္းျဖင့္သာ အကိ်ဳးရိွနိုင္ေသာေဆးမ်ားကိုသာ ေရာင္းေနၾကခင္း ျဖစ္သည္။ ေလ မျဖတ္ေအာင္ နားရြက္ေနာက္မွ အေၾကာျဖတ္သူမ်ားလည္း ေတြ႔ ဖူးသည္။ အလြန္မွားေသာ လုပ္ရပ္ ျဖစ္သည္။ နားေၾကာျဖတ္ျပီးမွ ေလျဖတ္လာသူကို လက္ေတြ႔ၾကံဳဖူးပါသည္။ သတၱုဳစပ္လက္ ေကာက္တစ္မ်ဳိးကို နိုင္ငံျခားမွ လာသည့္ ေလမျဖတ္သည့္လက္ေကာက္၊ ဤလက္ေကာက္ကို ဝတ္ထားလွ်င္ ေသြးမတိုးနိုင္ဟု ညာေရာင္း ေနျခင္းမ်ားလည္း ရိွသည္။ ( ေလျဖတ္ျခင္းမွ ကာကြယ္ နိုင္ေသာ နည္းလမ္းေကာင္း တစ္ခုကိုညွြန္ ျပပါဆိုလွ်င္ 'ေရေေႏြးၾကမ္း' တစ္ ခြက္ကိုပင္ ညွြန္ျပလိုပါသည္။) သင္ ေလျဖတ္ျခင္းမွကာကြယ္ေသာ ေဆးတစ္ခြက္ကို ေသာက္လိုလွ်င္ အစာစားျပီး တိုင္း ေရေႏြြးၾကမ္း တစ္ခြက္ ေသာက္ပါ။ အစာစားျပီး တိုင္း အခိ်ဳရည္၊ ေရခဲရည္ ေသာက္သည္ထက္ ေရေႏြးၾကမ္း ေသာက္သည္က အစာလည္းေၾက၊ ဆီးခ်ဳိေသြးတိုး ေရာဂါကို လည္း ကာကြယ္ျပီး ေသြးတြင္းအဆီက် ေစသည့္အျပင္ေလျဖတ္ျခင္းမွလည္း ကာကြယ္နိုင္သည့္ ေငြကုန္ေၾကး က်နည္းေသာ ေဆးေကာင္းျဖစ္ ေၾကာင္းေရးသားလိုက္ရပါသည္။ SHADE Journal

Ven Ravika ၏ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ေဆာင္းပါး ၃ ပုဒ္

Ven Ravika ၏ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ေဆာင္းပါး ၃ ပုဒ္ ဒီမိုကေရစီႏွင့္ မိမိကိုယ္ကို ေဆာက္တည္မႈ (Democracy vs Personal Autonomy) Ven Ravika (July 6) ဒီမိုကေရစီကို Majority Rule ဟု စာေရးသူက ရည္ၫြန္းဖန္မ်ားသည္။ ဒီမိုကေရစီဆိုသည္ Rule by the people ျဖစ္၍ ဆိုရျခင္းျဖစ္သည္။ ဒီမိုကေရစီကို အာဏာရွင္တို႔က ခ်ဳပ္ကိုင္ထား၍ မရပါ။ ျပည္သူေတြက ဒီမိုကေရစီကို အမွန္တကယ္ လိုလားလွ်င္ အာဏာရွင္တို႔က မဟန္႔တားႏိုင္ပါ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ အာဏာအစစ္အမွန္က အာဏာရွင္တို႔၏ လက္ထဲ၌ အမွန္တကယ္ မရွိပါ။ အာဏာက သူတို႔လက္ထဲ၌ ရွိသည္ဟု အာဏာရွင္တို႔က ပုံမွား႐ိုက္ထားသျဖင့္ ဒီမိုကေရစီကို အာဏာရွင္တို႔ထံတြင္ ျပည္သူမ်ားက ေတာင္းဆိုေနျခင္းျဖစ္သည္။ အမွန္တြင္ ျပည္သူတို႔သည္ သူတို႔ႏွင့္တန္ေသာ အစိုးရတရပ္ကို အျမဲတမ္း ရရိွႏိုင္ၾကသည္။ မိမိကိုယ္ကို ေဆာင္တည္ျခင္းဟု ဆိုရာ၌လည္း မိမိကိုယ္ကို အုပ္ခ်ဳပ္တတ္ျခင္းကို ဆိုခ်င္သည္။ အာဏာသည္ ျပည္သူတို႔ထံ၌ တည္ရွိသည္ျဖစ္၍ ျပည္သူတို႔ကိုယ္တိုင္က အစိုးရျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ျပည္သူတဦးခ်င္းသည္ မိမိကိုယ္မိမိ အုပ္ခ်ဳပ္တတ္ဖို႔ လိုသည္။ မိမိကိုယ္ကို မအုပ္ခ်ဳပ္ႏိုင္လွ်င္ မိမိကိုယ္တိုင္က အစိုးရေကာင္းမဟုတ္ေတာ့။ မိမိေနအိမ္၌ မိမိက အစိုးရေကာင္းမျဖစ္လွ်င္ ျပည္ေထာင္စုတြင္လည္း အစိုးရေကာင္းတစ္ရပ္ ေပၚထြန္းရန္ မလြယ္ကူပါ။ မီးဖိုေခ်ာင္းတခုကို ႏိုင္ႏိုင္နင္းနင္း အုပ္ခ်ဳပ္ႏိုင္ေသာ မိန္းမသည္ ႏိုင္ငံတခု၏ သမၼတေကာင္းတဦးျဖစ္ရန္ အရည္အခ်င္းရွိသည္။ ေလ့က်င့္ပ်ဳိးေထာင္ေပးလွ်င္ မလြဲဧကန္ ျဖစ္မည္ျဖစ္သည္။ “အထူးသျဖင့္ ပညာေရးအားနည္းေနေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ လူမႈေရးဘာသာ Social Study အားနည္းေနေသး၍သာ အခ်င္းခ်င္း ရန္သူသဖြယ္ ဆက္ဆံေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ကခ်င္မွာ ျဖစ္ေနသည့္ စစ္သည္ ရန္လိုမုန္းတီးစိတ္ကို ျဖစ္ေစသည္။ စစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားမွာသာ လူမႈေရးဘာသာ ေလ့လာမႈ အားေကာင္းခဲ့လွ်င္ အ႐ံႈးသာရွိသည့္ ဤစစ္ပြဲမ်ဳိးကို တိုက္ေနမည္ မဟုတ္ပါ။” ႏိုင္ငံသားေကာင္းတဦးအေနျဖင့္ မိမိကိုယ္ကို ဥပေဒႏွင့္အညီ အုပ္ခ်ဳပ္တတ္ဖို႔ အေရးႀကီးပုံကို ဆိုခ်င္ေသးသည္။ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုတြင္ ႏိုင္ငံသားအေတာ္မ်ားမ်ားသည္ သူတို႔အစိုးရ ဘာလုပ္သည္ကို အျမဲမျပတ္ ေစာင့္ၾကည့္သည္၊ သူတို႔အစိုးရ အက်ပ္အတည္း ျဖစ္ေနလွ်င္ မတန္တဆ အခြင့္အေရးမ်ားကို မေတာင္းဆိုပါ၊ သူတို႔အစိုးရ အလုပ္မလုပ္လွ်င္လည္း သက္တမ္းတခုသာ ႐ုံးထိုင္ႏိုင္မည္ျဖစ္သည္၊ ဥပေဒကို ေလးစားသလို ျပည္သူတဦးခ်င္း၏ အခြင့္အေရး၊ ျပည္နယ္မ်ား၏ အခြင့္အေရး၊ ျပည္ေထာင္စုအေပၚ သစၥာေစာင့္သိမႈတို႔ကိုလည္း အႂကြင္းမဲ့ နားလည္သူမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုသည္ ဒီမိုကေရစီဖခင္ေနရာကို ရရွိေနျခင္းျဖစ္သည္။ အက်ဥ္းခ်ဳံးေျပာရလွ်င္ အေမရိကန္ျပည္သူမ်ားသည္ မိမိကိုယ္မိမိ အုပ္ခ်ဳပ္တတ္သူမ်ား (Personal Autonomy) ရွိၾကသူမ်ားျဖစ္သည္။ ႏိုင္ငံသားေကာင္းမ်ား မ်ားမ်ား ေမြးထုတ္ႏိုင္ရန္ ဥပေဒေကာင္းမ်ား ရွိရသည္။ ယင္းဥပေဒေကာင္းမ်ား အသက္ဝင္ေအာင္လည္း ျပည္သူ႔ဝန္ထမ္းမ်ားက ေလးစားလိုက္နာသင့္သည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ ဥပေဒေကာင္းရွိသည့္ ႏိုင္ငံျဖစ္သည္။ မြန္လူမ်ဳိးမ်ားသည္ ဥပေဒအရာ ကြၽမ္းက်င္ၾကသည္။ သထုံဆိုသည္မွာ သုဓမၼမွ ဆင္းသက္သည္။ ဥပေဒေကာင္းရွိသည့္ ႏိုင္ငံဟု ဆိုသည္။ မြန္တို႔၏ ဥပေဒျဖင့္ ပုဂံလက္နက္ႏိုင္ငံေတာ္ (လက္နက္ဆိုသည္မွာ လက္နက္ျဖင့္ တည္ေဆာက္ျခင္းမဟုတ္) ကို တည္ေထာင္ႏိုင္ခဲ့သည္။ ပုဂံျပည္တြင္ မြန္တို႔အင္အား ေမွးမွိန္စျပဳခ်ိန္ နရပတိစည္သူ (၁) လက္ထက္တြင္ မြန္ဆရာေတာ္ ဓမၼဝိလာသမေထရ္ကို ဓမၼသတ္က်မ္းတဆူ ျပဳေစ၍ ေအာက္ျပည္ကို သာသနာျပဳ ေစလႊတ္ခဲ့သည္။ ထို႔အတူ ဝါရီ႐ူဓမၼသတ္လည္း ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားသည္။ ဘုရင့္ေနာ္ေက်ာ္ထင္ေနာ္ရထာသည္ ထိုင္းကို ေအာင္ျမင္ၿပီးသည့္ေနာက္ မြန္တို႔၏ ဓမၼသတ္ကို က်င့္ၾကံေစခဲ့သည္။ ထိုင္းႏွင့္ မြန္တို႔သည္ ဘုရင့္ေနာင္ကို မုန္းတီးၾကျခင္း အလ်ဥ္းမရွိေခ်။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ အုပ္ခ်ဳပ္မႈေကာင္းလွ်င္ ျပည္သူ႔သားေကာင္းမ်ား ေပၚထြန္းလာ႐ိုးသာျဖစ္သည္။ ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံ သမိုင္းတြင္ မင္းဆိုးမင္းညစ္မ်ား ရွိခဲ့သလို မင္းေကာင္းမင္းျမတ္မ်ားလည္း မနည္းလွပါ။ ဥပေဒျပဳေရး၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအရာ၌ ျမန္မာတို႔သည္ အေရွ႕ေတာင္အာရွ၏ စံျပျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္ကို မေမ့အပ္ေပ။ လက္ရွိတြင္လည္း အေရွ႕ေတာင္အာရွတြင္ စံျပျဖစ္ႏိုင္သည့္ ႏိုင္ငံေရးအဝန္းအဝိုင္းတခုကို ပိုင္ဆိုင္ထားသည္။ အေရွ႕ေတာင္အာရွတြင္ ျပည္ေထာင္စုအမည္ခံႏိုင္ငံမွာ မေလးရွားႏွင့္ ျမန္မာသာရွိသည္။ ထိုတြင္ ျပည္ေထာင္စုအမည္ကို တတြင္တြင္ သုံးေနသည့္ ႏိုင္ငံမွာ ျမန္မာသာျဖစ္သည္။ ျမန္မာတြင္ ေကာင္းမြန္သည့္ ဥပေဒ၊ ေကာင္းမြန္သည့္ အစိုးရ၊ ေကာင္းမြန္သည့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ ေကာင္းမြန္သည့္ တရားစီရင္ေရးစနစ္၊ ေကာင္းမြန္သည့္ ႏုိင္ငံသားမ်ား ရွိလွ်င္ အေရွ႕ေတာင္အာရွတြင္ ေနာက္တခါ ျပန္လည္ထြန္းေတာက္လာမည္မွာ ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲပါ။ “စည္းကမ္းျပည့္ဝေသာ ဒီမိုကေရစီဆိုသည္မွာ စစ္သားတိုင္း၊ ရဲတိုင္း၊ အရာရွိတိုင္း၊ ဥပေဒဝန္ထမ္းတိုင္း၊ တရားသူႀကီးတိုင္း၊ ျပည္သူတိုင္းက မိမိကိုယ္ကို ေဆာက္တည္ႏိုင္မႈကို ဆိုလိုေစခ်င္သည္။ ၂၀၀၈ ခု ဥပေဒမွာမ်ဳိး စစ္ရာဇဝတ္ေကာင္မ်ားကို အကာအကြယ္ေပးၿပီး ျပည္သူမ်ားကို အသက္႐ွဴ၍ ရ႐ုံေလး ဖိႏွိပ္ထားသည့္ ဥပေဒကဲ့သို႔ မျဖစ္ေစလိုပါ။” ထိုတြင္ ေကာင္းမြန္သည့္ ႏိုင္ငံသားမ်ား ရွိရန္ ဟူေသာအခ်က္သည္ တိုင္းျပည္၏ ကံၾကမၼာကို အဆုံးအျဖတ္ေပးသည့္အခ်က္ ျဖစ္သည္။ ဒီမိုကေရစီစနစ္သည္ Rule of the Laws by the people ျဖစ္ၿပီး ျပည္သူ႔သားေကာင္းမွ စစ္သားေကာင္းမ်ား၊ ဝန္ထမ္းေကာင္းမ်ား၊ အမတ္ေကာင္းမ်ား၊ အစိုးရေကာင္းမ်ား ေပၚထြက္လာရ၍ ျဖစ္သည္။ အထူးသျဖင့္ ပညာေရးအားနည္းေနေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ လူမႈေရးဘာသာ Social Study အားနည္းေနေသး၍သာ အခ်င္းခ်င္း ရန္သူသဖြယ္ ဆက္ဆံေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ကခ်င္မွာ ျဖစ္ေနသည့္ စစ္သည္ ရန္လိုမုန္းတီးစိတ္ကို ျဖစ္ေစသည္။ စစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားမွာသာ လူမႈေရးဘာသာ ေလ့လာမႈ အားေကာင္းခဲ့လွ်င္ အ႐ံႈးသာရွိသည့္ ဤစစ္ပြဲမ်ဳိးကို တိုက္ေနမည္ မဟုတ္ပါ။ တပ္မေတာ္သားမ်ားကို ျပည္သူမ်ားက အခြန္ေပး၍ ျပည္သူတို႔၏ အသက္အိုးအိမ္ကို ေစာင့္ေရွာက္ေစသည္။ ဝန္ထမ္းမ်ားကိုလည္း ဒီမိုကေရစီအုပ္ခ်ဳပ္ေရးအတြက္ အခြန္ေဆာင္၍ ေကြ်းထားရသည္။ ရဲဝန္ထမ္းမ်ားကိုလည္း ဥပေဒစိုးမိုးေရးအတြက္ အခြန္ၾကပ္မတ္၍ ေထာက္ပံ့ထားရသည္။ ျပည္သူတို႔သည္ မိမိတို႔ ငွားထားေသာ၊ ေကၽြးထားေသာ၊ အကူအညီ ရယူရန္ ဖြဲ႔စည္းထားေသာ၊ လြယ္သည္လည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္ ခက္သည္လည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္ အခ်ိန္မေရြး မိမိတို႔ ျဖဳတ္ပစ္ႏိုင္ေသာ ဤေဖာင္တိန္ကိုင္ လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားကို အဘယ္ေၾကာင့္ စိုးရြံ႕ကုန္သနည္း။ အရွင္းဆုံးအခ်က္မွာ မည္သူ႔မွာမွ Personal Autonomy မရွိ၍ ျဖစ္သည္။ Personal Autonomy မရွိသူ႔လက္ထဲ လက္နက္တပ္ေပးလိုက္လွ်င္ တိုင္းျပည္က ဘာျဖစ္သြားမလဲ၊ Personal Autonomy မရွိသည့္ တရားသူႀကီးလက္ထဲ ေဖာင္တိန္တေခ်ာင္းႏွင့္ စာရြက္တရြက္ ေပးခဲ့လွ်င္ ဘာျဖစ္သြားမလဲ၊ Personal Autonomy မရွိသည့္ အရာရွိကို ခံုတလုံး ထိုးေပးလွ်င္ ဘာျဖစ္သြားမလဲ စဥ္းစားစရာေတာင္ မလိုပါ။ စစ္တပ္က ဓားျပလို ေသာင္းက်န္းမည္၊ ရဲဝန္ထမ္းမ်ားက ငတက္ျပားဂိုဏ္းဝင္မ်ား ျဖစ္ကုန္မည္၊ အစိုးရအရာရွိမ်ားလည္း အရက္သမားအဆင့္ထက္ မေက်ာ္ႏိုင္ျဖစ္မည္၊ ျပည္သူတို႔ကလည္း တန္သည္မတန္သည္ သင့္သည္ မသင့္သည္ စဥ္းစားမေနေတာ့ဘဲ ဝမ္းစာေရးအတြက္ လုပ္ခ်င္ရာလုပ္မည္ဆိုလွ်င္ Personal Autonomy မရွိေတာ့။ ဤကဲ့သို႔ စည္းကမ္းမရွိသည့္ ႏိုင္ငံတခုမွာ ဒီမိုကေရစီထြန္းကားေအာင္ မည္သို႔လုပ္ရမည္နည္း။ စည္းကမ္းျပည့္ဝေသာ ဒီမိုကေရစီဆိုသည္မွာ စစ္သားတိုင္း၊ ရဲတိုင္း၊ အရာရွိတိုင္း၊ ဥပေဒဝန္ထမ္းတိုင္း၊ တရားသူႀကီးတိုင္း၊ ျပည္သူတိုင္းက မိမိကိုယ္ကို ေဆာက္တည္ႏိုင္မႈကို ဆိုလိုေစခ်င္သည္။ ၂၀၀၈ ခု ဥပေဒမွာမ်ဳိး စစ္ရာဇဝတ္ေကာင္မ်ားကို အကာအကြယ္ေပးၿပီး ျပည္သူမ်ားကို အသက္႐ွဴ၍ ရ႐ုံေလး ဖိႏွိပ္ထားသည့္ ဥပေဒကဲ့သို႔ မျဖစ္ေစလိုပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ Personal Autonomy ကို ေလ့လာသင့္သျဖင့္ အက်ယ္တဝင့္ ေရးခ်င္ေသးသည္။ ဤ၌ ဤမွ်ႏွင့္သာ ရပ္ပါမည္။ ကိုယ္ပိုင္ျပဌာန္းခြင့္ ရခ်င္လွ်င္ ... (Equality, Majority Rule and Personal Autonomy) Ven Ravika (July 5) ၃၈ ျဖာမဂၤလာတြင္ ေနေရးႏွင့္ပတ္သက္၍ မဂၤလာ ၃ ပါး ရွိသည္။ သင့္တင့္သည့္အရပ္မွာ ေနျခင္း၊ ျပဳဖူးသည့္ ကုသိုလ္ကံ ရွိျခင္း၊ ကိုယ္ႏႈတ္ကို ေဆာက္တည္ျခင္းတို႔ ျဖစ္သည္။ ကိုယ္ႏႈတ္ ေဆာက္တည္ျခင္းကို အတၲသမၼာပဏိဓိဟု ပါဠိက ဆိုသည္။ ေအာင္ျမင္မႈသည္ ကိုယ္ႏႈတ္ေဆာက္တည္မႈႏွင့္ ဆိုင္သည္။ ဤေနရာတြင္ ကိုယ္ႏႈတ္ေဆာက္တည္မႈကို အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ Personal Autonomy ဟု သုံးခ်င္သည္။ မည္သည့္ ျပည္ေထာင္စုႏိုင္ငံ၊ မည္သည့္ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံတြင္ျဖစ္ေစ Personal Autonomy မရွိလွ်င္ ေအာင္ျမင္ဖြယ္ရာ မရွိ။ အရင္းဆုံး ေမးရလွ်င္ ဒီမိုကေရစီကို မည္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ လိုခ်င္ရသနည္း။ လြတ္လပ္မႈ (Freedom)ကို ေတာင့္တ၍ ျဖစ္သည္။ လြတ္လပ္မႈဆိုသည္မွာလည္း Majority Rule ကို ကိုယ္စားျပဳသည့္ ေယဘုယ်လြတ္လပ္မႈ (General Freedom)ႏွင့္ တန္းတူေရးကို ကိုယ္စားျပဳသည့္ ကိုယ္ပိုင္ျပဌာန္းခြင့္ (Freedom of Self-determination) ဟူ၍ ႏွစ္မ်ဳိးရွိသည္။ မည္သည့္လြတ္လပ္မႈ (Freedom) ကိုမဆို မိမိကိုယ္ကို ထိန္းေက်ာင္းမႈ (Moral Autonomy) မရွိလွ်င္ မရႏိုင္ေပ။ မိမိကိုယ္ကို ထိန္းေက်ာင္းတတ္ဖို႔ ကိုယ္ႏႈတ္ကို ေဆာက္တည္ျခင္း (Personal Autonomy) လိုျပန္သည္။ ေမြးရာပါအခြင့္အေရး (Intrinsic Rights) ကို ေတာင္းဆိုသည္ဟု ဆိုရာဝယ္ မည္သူ႔ဆီကို ေတာင္းဆိုသနည္း။ ေမြးရာပါဆိုကတည္းက ထိုအခြင့္အေရး မိမိတြင္ ရွိၿပီသားျဖစ္သည္။ ထိုအခြင့္အေရးကို အာဏာရွိသူတို႔ သိမ္းယူ၍ မရ။ မိမိက လက္ေလွ်ာ့၍ ေပးအပ္မွသာလွ်င္ သူတို႔က အလြဲသုံးစားျပဳႏိုင္ျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုေမြးရာပါ အခြင့္အေရးကို သူတို႔ဆီက ေတာင္းယူရန္ မလို။ သူတို႔ကလည္း မိမိတို႔ကို ေပးစရာမရွိ။ သို႔ေသာ္ လက္ရွိ ျမန္မာႏိုင္ငံေရးအခင္းအက်င္းသည္ ဤသေဘာတရားႏွင့္ ဖီလာဆန္႔က်င္ေနသည္။ အစိုးရက အႂကြင္းမဲ့ အာဏာပိုင္ျဖစ္၍ သူတို႔ေပးမွ ရမည့္အသြင္ေဆာင္ေနသည္။ စာရိတၱသီလဟု ဆိုအပ္သည့္ Moral Autonomy အားေကာင္းလွ်င္ အစိုးရဝန္ထမ္းမ်ား၊ ဥပေဒဝန္ထမ္းမ်ား၊ ျပည္သူျပည္သားမ်ားက ဥပေဒႏွင့္အညီ ေနထိုင္က်င့္ၾကံတတ္ၾကရာ ဥပေဒစိုးမိုးေရးအတြက္ အလြန္တရာ ေက်းဇူးျပဳသည္။ ဥပေဒစိုးမိုးမႈ ရွိမွသာ အထက္ေဖာ္ျပပါ အခြင့္အေရးမ်ားကို ရရွိႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။ Majority Rule ႏွင့္ Equality တို႔ကို မေပးခ်င္သည့္ အာဏာရွင္မ်ားက တိုင္းျပည္မၿငိမ္မသက္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေနျခင္းမွာ Moral Autonomy ပ်က္စီးေအာင္ လုပ္ျခင္းျဖစ္သည္။ ဥပေဒစိုးမိုးမႈ မရွိမွသာလွ်င္ အာဏာကို ေရရွည္ဆုပ္ကိုင္ထား၍ ရေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ Moral and Personal Autonomy မရွိလွ်င္ အဓိက႐ုဏ္းလည္း ျဖစ္တတ္သည္။ အဓိက႐ုဏ္းဆိုသည္မွာ ပါသက္စကားလုံး ျဖစ္သည္။ Overdoing, Over-reaction, Riot စသည္ျဖင့္ ျပန္ႏိုင္ပါသည္။ လိုအပ္သည္ထက္ တုံ႔ျပန္မႈကို အဓိက႐ုဏ္းဟု ဆိုႏုိင္သည္။ ဥပေဒအရ မဟုတ္ဘဲ မိမိသေဘာအရ ထင္ရာစိုင္းျပဳမူျခင္းကို အဓိက႐ုဏ္းဟု ဆိုရသည္။ အာဏာရွင္တို႔သည္ ျပည္သူတို႔၏ ရင့္က်က္မႈ၊ ေဆာက္တည္မႈ၊ ထိန္းေက်ာင္းမႈအားကို အဓိက႐ုဏ္းျဖင့္ ေသြးတိုးစမ္းေလ့ရွိၾကသည္။ Moral Autonomy မရွိ၍ Personal Autonomy မရွိ၊ Personal Autonomy မရွိ၍ Rule of laws မရွိ၊ Rule of the laws မရွိ၍ Freedom ဆုံးရႈံးရသည္။ “ေမြးရာပါဆိုကတည္းက ထိုအခြင့္အေရး မိမိတြင္ ရွိၿပီသားျဖစ္သည္။ ထိုအခြင့္အေရးကို အာဏာရွိသူတို႔ သိမ္းယူ၍ မရ။ မိမိက လက္ေလွ်ာ့၍ ေပးအပ္မွသာလွ်င္ သူတို႔က အလြဲသုံးစားျပဳႏိုင္ျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုေမြးရာပါ အခြင့္အေရးကို သူတို႔ဆီက ေတာင္းယူရန္ မလို။ သူတို႔ကလည္း မိမိတို႔ကို ေပးစရာမရွိ။ သို႔ေသာ္ လက္ရွိ ျမန္မာႏိုင္ငံေရးအခင္းအက်င္းသည္ ဤသေဘာတရားႏွင့္ ဖီလာဆန္႔က်င္ေနသည္။ အစိုးရက အႂကြင္းမဲ့ အာဏာပိုင္ျဖစ္၍ သူတို႔ေပးမွ ရမည့္အသြင္ေဆာင္ေနသည္။” အထူးသျဖင့္ ကိုယ္ပိုင္ျပဌာန္းခြင့္ေတာင္းဆိုေသာ ျပည္ေထာင္စုဝင္ ျပည္နယ္သားမ်ားသည္ မိမိကိုယ္ကို မိမိဘာသာထိန္းေက်ာင္းႏိုင္မႈ Moral Autonomy ရွိရန္ အလြန္လိုအပ္သည္။ မိမိကိုယ္ကို ထိန္းေက်ာင္းတတ္မွသာလွ်င္ မိမိကံၾကမၼာကို မိမိဘာသာ ဆုံးျဖတ္ႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။ သို႔မွသာ ကိိုယ္ပိုင္ျပဌာန္းခြင့္ (self-determination) ႏွင့္ တန္သည္။ အစိုးရသည္ ဤအခ်က္ကို ကိုင္၍ ကိုယ္ပိုင္ျပဌာန္းခြင့္ ေတာင္းဆိုခ်က္မ်ားကို လ်စ္လ်ဴရႈတတ္သည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ self-determination ဟု ဆိုရာဝယ္ အမ်ားႏွင့္ဆိုင္သည့္ ျပဌာန္းခြင့္ျဖစ္သည္။ မိမိကိုယ္ကို မထိန္းေက်ာင္းႏိုင္သည့္ ပုဂၢဳိလ္မ်ား၊ ျပည္နယ္မ်ားသည္ ျပည္ေထာင္စုကို တာဝန္ခံရာ၌ မ်ားစြာ ခက္ခဲေစမည္ျဖစ္သည္။ မိမိ၏ အက်ဳိးစီးပြားကိုလည္းေကာင္း၊ မိမိျပည္နယ္၏ အက်ဳိးစီးပြားကိုလည္းေကာင္း၊ ျပည္ေထာင္စု၏ အက်ဳိးစီးပြားကိုလည္းေကာင္း ကာကြယ္တတ္ရန္၊ ႀကီးပြားေစရန္ လြန္စြာလိုအပ္လွ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ကိုယ္ပိုင္ျပဌာန္းခြင့္ ေတာင္းဆိုေနေသာ ျပည္ေထာင္စုဝင္ ျပည္နယ္မ်ားသည္ မိမိတို႔လူမ်ဳိးကို ပညာေပးျခင္း၊ ေလ့က်င့္ပ်ဳိးေထာင္ျခင္း၊ ဥပေဒစိုးမိုးေအာင္ ရဲတပ္ဖြဲ႔အင္အားထားရွိျခင္း၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို ၾကပ္မတ္ျခင္း၊ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ျခင္းမ်ားကို အစဥ္တစိုက္လုပ္သင့္သည္။ အမ်ဳိးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးအတြက္ လုပ္ေနသည္ဟုဆိုေသာ အစိုးရသည္ အပစ္ရပ္တိုင္းရင္းသားမ်ားကို Moral Autonomy ရွိဖို႔၊ Self-determination အတြက္ အဆင္သင့္ျဖစ္ဖို႔ အေျခခံအုပ္ခ်ဳပ္ေရးအေဆာက္အဦမ်ားကို ယခုကတည္းကပင္ အကူအညီေပးသင့္ၿပီျဖစ္သည္။ ဒါမွသာ စစ္မွန္ေသာ ထာဝရၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို မွန္ကန္စြာ အေကာင္အထည္ေဖာ္ရာ ေရာက္သည္။ တန္းတူေရး ရွိမွသာ ျပည္ေထာင္စုမွာ ေနရတာ တန္မည္ (Intrinsic Equality vs. Majority Rule) Ven Ravika (July 5) လူမ်ားစု အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို ဒီမိုကေရစီဟု ေယဘုယ်အားျဖင့္ သတ္မွတ္ရသည္။ လူမ်ဳိးတိုင္းမွာ အခြင့္အေရး ညီတူညီမွ်ရွိသည္ကို တန္းတူေရးဟု ဆိုရသည္။ ဒီမိုကေရစီစနစ္ က်င့္သုံးေနသည့္ ျပည္ေထာင္စုႏိုင္ငံတခုမွာ ဒီမိုကေရစီစံႏႈန္းရွိသည့္ လူမ်ဳိးတန္းတူေရး ရွိဖို႔ ညွိရသည္။ သို႔မွသာ ဒီမိုကေရစီအသီးအပြင့္ကို ျပည္သူတိုင္း ခံစားႏိုင္ၿပီး လူမ်ဳိး၊ ဘာသာစကားကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ဒုတိယတန္းစား ႏိုင္ငံသားမ်ား မရွိေတာ့သည့္ တန္းတူအခြင့္အေရးကို ရရွိႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။ ႐ိုး႐ိုးပင္ ေတြးၾကည့္ပါ။ အသင္းအဖြဲ႔တခုတြင္ အသင္းဝင္မ်ားကို ခြဲျခားဆက္ဆံလွ်င္ ေရရွည္သြား၍ မရပါ။ ျပည္ေထာင္စုတခုမွာလည္း အုပ္စုတခုက အျခားအုပ္စုမ်ားကို အႏိုင္က်င့္ေနလွ်င္၊ လူမ်ဳိးတမ်ဳိးက အျခားလူမ်ဳိးမ်ားကို ႏိုင္ထက္စီးနင္း ျပဳမူေနလွ်င္ ၿပိဳကြဲဖို႔သာ ရွိသည္။ လူမ်ဳိးတိုင္း အတူေန၍ ရေအာင္ မူမ်ား၊ စည္းကမ္းခ်က္မ်ား၊ ဥပေဒမ်ား၊ ေပၚလစီမ်ား၊ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ား ညီတူညီမွ် ခ်မွတ္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ရပါမည္။ ဒီမိုကေရစီစနစ္သည္ ယင္းလိုအပ္ခ်က္မ်ား၏ အေျခခံျဖစ္သည္။ ယင္းလိုအပ္ခ်က္မ်ားအေပၚ လႊမ္းမိုးမႈ မရွိရပါ။ တန္းတူေရးဟုဆိုရာ၌ လူမ်ဳိးတမ်ဳိးက ၾကက္ဆီထမင္း ႀကိဳက္၍ ျပည္ေထာင္စုတဝန္းလုံးမွာ ၾကက္ဆီထမင္း ခ်က္ေစၿပီး ညီတူညီမွ် စားေသာက္ေစသည္ကို ဆိုလိုျခင္းမဟုတ္ပါ။ မိမိတို႔အိမ္မွာ မိမိတို႔ ႀကိဳက္သည့္ ဟင္းရမယ္မ်ားကို မိမိတို႔ ႀကဳိက္သည့္နည္းျဖင့္ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ႏိုင္သည္ကို ဆိုလိုသည္။ လူမ်ဳိးတိုင္းမွာ အႀကိဳက္ကိုယ္စီ ရွိၾက၍ တန္ဖိုးမတူၾကပါ။ တန္းတူေရးသည္ ယင္းအႀကိဳက္ႏွင့္ တန္ဖိုးကို အေလးထားသည္။ ယင္းအႀကိဳက္ႏွင့္ တန္ဖိုးကိုလည္း ျပည္ေထာင္စုက သာေစနာေစ ဆရာႀကီး ဝင္လုပ္စရာ မလို။ ဆရာႀကီး ဝင္လုပ္မည့္အစား ယင္းအႀကိဳက္ႏွင့္ တန္ဖိုးမ်ားကို ျပည္ေထာင္စု၏ အေမြအႏွစ္မ်ားအျဖစ္ သတ္မွတ္ရသည္။ အႀကိဳက္ႏွင့္ တန္ဖိုး မတူသူမ်ား အတူယွဥ္တြဲေနထိုင္၍ ရေသာ ဝန္းက်င္တခုကို ညွိႏႈိင္းေပးရသည္။ ဤသည္မွာ ျပည္ေထာင္စု၏အလုပ္ ျဖစ္သည္။ ျပည္ေထာင္စု၏အလွသည္ အေရာင္အေသြးေပါင္း စုံလင္၏။ တေရာင္တည္း ျခယ္ရန္ မဟုတ္။ ျပည္ေထာင္စု၏ သေကၤတသည္ ၾကယ္တလုံးတည္း မဟုတ္၊ ၾကယ္တာရာအေပါင္း ခေညာင္းသည့္ ည ျဖစ္သည္။ ျပည္ေထာင္စုကို တေရာင္တည္းျခယ္ ၾကယ္တလုံးတည္း ထားလွ်င္ စိတၱဇဆန္လွ၏။ ရင့္က်က္မႈမရွိ။ အတူယွဥ္တြဲေနထိုင္ေရးကို တန္ဖိုးမထား။ ဗမာမႈျပဳျခင္းသာျဖစ္၏။ ျပည္ေထာင္စုစိတ္ဓာတ္ ရွိခဲ့လွ်င္ ဤစိတ္ေနစိတ္ထားကေန စျပင္ရပါမည္။ ထိုသို႔ ျပင္မွသာ ဗမာလူမ်ဳိး၏ ၾကန္အင္လကၡဏာ အစစ္အမွန္လည္း ေပၚလာစရာရွိသည္။ အျခားလူမ်ဳိးမ်ားလို ျပည္နယ္တခု ရၿပီး တန္းတူေရးအသီးအပြင့္ကို အတူတူ ခံစားႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။ ျပည္ေထာင္စုသမၼတျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ အစိုးရအဆက္ဆက္သည္ တန္တူးေရးႏွင့္ပတ္သက္၍ နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ ေရွာင္လႊဲခဲ့ၾကသည္။ ပါလီမာန္ေခတ္တြင္ ျပည္နယ္ျပည္မ ခြဲျခားျခင္းျဖင့္ တန္တူေရးကို ေသးသိမ္ေစခဲ့သည္။ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီ တက္လာၿပီးေနာက္ မဆလေခတ္တြင္ တိုင္းႏွင့္ ျပည္နယ္ ၁၄ ကို ဖန္တီးျခင္းျဖင့္ တန္းတူေရးကို ျပက္ရယ္ျပဳခဲ့ျပန္သည္။ နဝတ၊ နအဖ၊ ၾက့ံခိုင္ေရးအစိုးရေခတ္တြင္လည္း ျပည္ေထာင္စုႏိုင္ငံျဖစ္ေသာ္လည္း ၾကယ္တပြင့္ထားျခင္းျဖင့္ တန္းတူေရးကို အသိအမွတ္မျပဳခဲ့ေခ်။ ဤမွားယြင္းေသာ အေတြးအေခၚမ်ားကို မျပင္ေသးသေရြ႕ တန္းတူေရး မရွိႏိုင္၊ တန္းတူေရး မရွိေသးသေရြ႕ ျပည္တြင္းစစ္မီးကို မၿငိမ္းသတ္ႏိုင္၊ ျပည္တြင္းစစ္ မၿငိမ္းေသးသေရြ႕ ျပည္ေထာင္စုႀကီး သာယာဝေျပာေအာင္ မလုပ္ႏိုင္ေပ။ ျပည္ေထာင္စုသမၼတျမန္မာနိုင္ငံ အစိုးရက ျပည္နယ္မ်ားသည္လည္း ျပည္ေထာင္စုငယ္မ်ား ျဖစ္ၾကသည္ဟု ဆိုေလ့ရွိသည္။ ျပည္ေထာင္စုတြင္ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးေပါင္း ၁၃၅ မ်ဳိး ရွိသည္ဟု ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုေလ့ရွိသည္။ သို႔ေသာ္ ယင္းလူမ်ဳိးေပါင္း ၁၃၅ မ်ဳိးတို႔၏ တန္းတူအခြင့္အေရးကို မေပးဘဲ ထို ၁၃၅ မ်ဳိး၏ ပင္မလူမ်ဳိး ၈ မ်ဳိးကို ခ်ဳပ္ကိုင္ထားခဲ့သည္။ ဗမာ အပါအဝင္ မည္သည့္လူမ်ဳိးမွ မလြတ္လပ္ေတာ့ပါ။ အမွန္တြင္ အမ်ဳိးသားျပည္နယ္ အနည္းဆုံး ၈ ခုတြင္ ယင္းလူမ်ဳိးေပါင္း ၁၃၅ မ်ဳိးတို႔သည္ တန္းတူေရးအျပည့္အဝျဖင့္ ေနထိုင္ႏိုင္မွ်သာလွ်င္ စစ္မွန္ေသာ ျပည္ေထာင္စု ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ျပည္ေထာင္စုႀကီးက အလွေသြးႂကြယ္၍ တင့္တယ္ပါမည္။ ဥပမာအားျဖင့္ မြန္ျပည္နယ္တြင္ မြန္၊ ဗမာ၊ ပအိုဝ္း၊ ကရင္၊ ထားဝယ္ႏွင့္ ဧည့္ႏိုင္ငံသား တ႐ုတ္၊ ကုလား အစရွိသည္ျဖင့္ ေနထိုင္ၾကသည္။ ဧည့္ႏိုင္ငံသား တ႐ုတ္ကုလားမ်ားသည္ မြန္ျပည္နယ္သားမ်ား ျဖစ္လာၾကမည္ျဖစ္သည္။ မြန္ျပည္နယ္လႊတ္ေတာ္တြင္ တိုင္းရင္းသားကိုယ္စာလွယ္မ်ား မရရွိႏိုင္ေသာ္လည္း မိမိႀကဳိက္ရာ အမတ္မ်ားကို မဲေပးပိုင္ခြင့္ ရွိမည္ျဖစ္သည္။ ဗမာ အစရွိေသာ က်န္တိုင္းရင္းသားမ်ားမွာ မြန္ျပည္နယ္ပါလီမန္တြင္ အမတ္အျဖစ္ ဝင္ေရာက္အေရြးခံႏိုင္ၾကသည္။ ဤလူမ်ဳိးေပါင္းစုံရွိေသာ မြန္ျပည္နယ္လႊတ္ေတာ္မွ ဥပေဒမ်ား ျပဳကာ မြန္ျပည္နယ္သူျပည္နယ္သားတို႔ ေရြးခ်ယ္တင္ေျမႇာက္ေသာ မြန္ျပည္နယ္အစိုးရက မြန္ျပည္နယ္ကို စီမံအုပ္ခ်ဳပ္ရသည္။ မြန္ျပည္နယ္ရွိ မြန္ျပည္နယ္အမတ္မ်ားသည္ ဒီမိုကေရစီေရးႏွင့္ တန္းတူေရးတန္ဖိုးကို သိရွိနားလည္ၿပီျဖစ္၍ ျပည္ေထာင္စုကို တာဝန္ခံရာ၌ ဒီမိုကေရစီေရးႏွင့္တန္းတူေရးကိစၥရပ္မ်ားကို လြယ္လင့္တကူ လိုက္နာက်င့္သုံးႏိုင္မည္ ျဖစ္သည္။ ထိုနည္းတူစြာ ဗမာျပည္နယ္သည္ အင္အားအေကာင္းဆုံး ျပည္ေထာင္စုအဖြဲ႔ဝင္ ျဖစ္လာမည္မွာ ေသခ်ာလွသည္။ ထိုဗမာျပည္နယ္တြင္လည္း မြန္ျပည္နယ္တြင္ကဲ့သို႔ ဒီမိုကေရစီေရးႏွင့္ လူမ်ဳိးတန္းတူေရးကို အေျခခံရမည္ျဖစ္သည္။ ဗမာျပည္နယ္ပါလီမန္တြင္ လူမ်ဳိးေပါင္းစုံ ပါဝင္မည္ျဖစ္ရာ အေရာင္အေသြး စုံလင္လွ၏။ ဗမာျပည္နယ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမႉး (သို႔) ဗမာျပည္နယ္ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ျဖစ္ဖူးသူသည္ ျပည္ေထာင္စုသမၼတ ျဖစ္ဖို႔ ရာခိုင္ႏႈန္း မ်ားသည္။ ဗမာျပည္နယ္သည္ အျခားျပည္နယ္မ်ား၏ စံျပျဖစ္လာမည္မွာ ေသခ်ာလွသည္။ ဗမာစာ၊ ဗမာစကား၊ ဗမာ့ယဥ္ေက်းမႈသည္ သီးသန္႔ရွင္သန္ဖြ႔ံထြားလာမည္ျဖစ္ရာ ဗမာ့တကၠသိုလ္မ်ားသို႔ တိုင္းရင္းသားေပါင္းစုံ လာေရာက္ ေလ့လာၾကမည္ျဖစ္သည္။ ဗမာျပည္နယ္သည္ အျခားျပည္နယ္မ်ား၏ ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုးမ်ားကို သယ္စရာမလိုေတာ့ဘဲ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးျဖင့္ ေနႏိုင္ၾကမည္ျဖစ္သည္။ အျပစ္ကင္းသည့္ ဗမာမ်ားကို ျပည္ေထာင္စုသားတိုင္း ေလးစားအတုခိုး ဂုဏ္ယူေနၾကပါမည္။ ဤသို႔ျဖင့္ ျပည္နယ္တိုင္းမွာ Intrinsic Value ေမြးရာပါ ကိုယ္ပိုင္တန္ဖိုးကို ျမႇင့္တင္ႏိုင္ၾကသည္။ တိုင္းရင္းသားမ်ား ေတာင္းဆိုေနသည့္ ကိုယ္ပိုင္ျပဌာန္းခြင့္သည္ ဤ Intrinsic Value ကို အေျခခံသည့္ Intrinsic Equality သေဘာမ်ဳိးျဖစ္ေၾကာင္း ေတြ႔ရသည္။ မိမိကံၾကမၼာကို မိမိကိုယ္တိုင္ ဖန္တီးခြင့္ရရွိေရးပင္ ျဖစ္သည္။ ျပႆနာမွာ ဤ Intrinsic Value သတ္မွတ္သည့္ေနရာတြင္ တပ္မေတာ္အသိုင္းအဝိုင္း၊ အစိုးရအသိုင္းအဝိုင္း၊ ဒီမိုကေရစီအသိုင္းအဝိုင္းႏွင့္ တိုင္းရင္းသားအသိုင္းအဝိုင္းတို႔ၾကား ကြာဟမႈမ်ား ရွိေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ဤေမြးရာပါတန္းတူေရးသည္ ဒီမိုကေရစီစံႏႈန္းႏွင့္ ဆီေလ်ာ္မွသာလွ်င္ ဗဟုဝါဒီမ်ားက လက္ခံႏိုင္ဖြယ္ရာရွိသည္။ ေလာေလာဆယ္တြင္ ပင္လုံထက္ က်ယ္ျပန္႔ေသာ ညီလာခံကို က်င္းပေပးမည္ဟု အစိုးရက ေက်ညာခဲ့ေသာ္လည္း Intrinsic Equality ႏွင့္ ပတ္သက္၍ မည္မွ်လိုက္ေလ်ာႏိုင္မည္ကို မည္သည့္အဖြဲ႔ကမွ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈ မရွိၾကေသးေခ်။ ဥပမာ Intrinsic Equality ေၾကာင့္ ျပည္ေထာင္စုတြင္ လူဦေရးအမ်ားဆုံးျဖစ္သည့္ ဗမာမ်ား နစ္နာစရာ ရွိသည္။ ကရင္ျပည္နယ္တြင္ လူမ်ားစု ကရင္မ်ား နစ္စနာစရာ ရွိသည္။ ကခ်င္ျပည္နယ္တြင္ လူမ်ားစု ကခ်င္မ်ား နစ္နာစရာ ရွိသည္။ ထိုသို႔ မနစ္နာရေအာင္ ဥပေဒျပဳေရးကို Majority Rule အရ ေအာက္လႊတ္ေတာ္ (သို႔) ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္မွာ ထားရွိသင့္ျခင္းျဖစ္သည္။ ဤသည္မွာ ဒီမိုကေရစီစံႏႈန္းကို ကာကြယ္ထားျခင္းျဖစ္သည္။ Majority Rule ေၾကာင့္ Intrinsic Values မ်ား ယုတ္ေလ်ာ့မသြားေအာင္၊ ျပည္ေထာင္စုပီသေအာင္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္က ျပဳစုခဲ့သည့္ ဥပေဒသည္ ျပည္နယ္မ်ားမွ ဦးေရတူ ေရြးခ်ယ္ေပးသည့္ အထက္လႊတ္ေတာ္ (သို႔) အမ်ဳိးသားလႊတ္ေတာ္အမတ္မ်ားကို ျဖတ္ရသည္။ ျပည္နယ္မ်ားတြင္လည္း အတူတူပင္ ျဖစ္သည္။ ျပည္နယ္မ်ားတြင္ ျပည္နယ္ကိုယ္စားျပဳလူမ်ဳိးတို႔ ျပဳသမွ် မႏုရေလေအာင္ ျပည္နယ္မ်ား၏ အထက္လႊတ္ေတာ္ကို ျပည္နယ္ရွိ တုိင္းရင္းသားအမတ္မ်ား ဦးေရတူ ထားရွိသင့္သည္သာ ျဖစ္သည္။ သို႔မွသာ ျပည္နယ္တြင္းရွိ လူမ်ဳိးစုမ်ားအတြက္ တန္းတူေရး ရွိႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။ - တရားေသာ ဥပေဒမ်ားကို ျပဌာန္းႏိုင္ခဲ့လွ်င္ ... - ယင္းဥပေဒအတိုင္း ျပည္ေထာင္စုအစိုးရ ျပည္နယ္အစိုးရမ်ားက အုပ္ခ်ဳပ္ၾကလွ်င္ ... - ယင္းဥပေဒအတိုင္း တရားသူႀကီးမ်ားက စီရင္ဆုံးျဖတ္ၾကလွ်င္ ... တရားဥပေဒစိုးမိုးမႈ ရွိၿပီး သာယာဝေျပာသည့္ ျပည္ေထာင္စုႏိုင္ငံတခုကို တည္ေဆာက္ႏိုင္မည္ ျဖစ္သည္။ Ven Ravika