CLICK HERE FOR BLOGGER TEMPLATES AND MYSPACE LAYOUTS »

Wednesday, July 4, 2012

ၾကက္သြန္ျဖဴ အစြမ္း


ၾကက္သြန္ျဖဴ အစြမ္း Wednesday, July 04, 2012 အိမ့္သံစဥ္ No comments အဆီက်ေစသျဖင့္ ေန႔စဥ္မွန္မွန္စားသုံးပါက ေသြးတုိး ေရာဂါမျဖစ္ေစရန္ႏွင့္ ျဖစ္ပြားေနေသာ ေသြးတုိးေရာဂါကုိ ေပ်ာက္ေစပါတယ္။အစားစားေနစဥ္ အတူ စားသုံး၍ ျဖစ္ေစ၊ အစာစားၿပီး ေဆးအျဖစ္ အမႈန္႔ျပဳ စားသုံးလွ်င္ အစာေၾက၍ ေလသက္ေစႏုိင္သည္။ ကေလးမ်ား ေလဆန္နာ ျဖစ္လွ်င္ ၾကက္သြန္ျဖဴ ဥတစ္လုံးကို မီးဖုတ္ေကၽြး ပါက ေပ်ာက္ကင္းေစပါတယ္။ အဆုတ္ႏွင့္ ဆုိင္ေသာ အဆုတ္ အေအးမိ၊ အဆုတ္ပြေသာ ေရာဂါမ်ား ေပ်ာက္ကင္း ေစႏုိင္သည္။ အေအးမိျခင္းႏွင့္ တုတ္ေကြး ဖ်ားမ်ားကုိလည္း ေပ်ာက္ေစၿပီး ၾကက္သြန္ျဖဴကုိ အဆီထုတ္၍ တုိက္ေကၽြးပါက သလိပ္ရႊင္ေစ၊ ေခ်ာင္းဆုိး သလိပ္ကပ္ျခင္း တုိ႔ကုိ ေပ်ာက္ကင္းေစပါသတ့ဲ။ ေရာဂါပုိးမ်ား ေသေစႏုိင္ သျဖင့္ ျမစ္ေျခာက္နာ (ေခၚ) အဆုတ္နာ (တီဘီ) ေရာဂါ ရွင္မ်ားကိုလဲ တုိက္ေကၽြးႏုိင္ပါတယ္။ လိမ္းေဆး အဆီအျဖစ္ ႏွမ္းဆီႏွင့္ ေလးညွင္းတုိ႔ႏွင့္ ေရာစပ္၍ က်ိဳခ်က္ၿပီး လိမ္းလွ်င္ ကုိယ္လက္ အကုိက္အခဲႏွင့္ နားကုိက္၊ နားျပည္ယုိျခင္းကို သက္သာ ေပ်ာက္ကင္း ႏုိင္သည္။ ႏွလုံးႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ ေရာဂါ ေ၀ဒနာ ရွင္မ်ားအတြက္ ေဆးအေနနဲ႔ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အစာအဟာရ အျဖစ္ႏွင့္ ေသာ္လည္းေကာင္း မွန္မွန္ စားသုံးပါက ျဖစ္ပြားမႈႏႈန္း ေႏွးေကြးၿပီး တျဖည္းျဖည္း သက္သာ ေစႏုိင္သည္။ ၾကာရွည္ စားသုံးလွ်င္ ဆံပင္ကုိ နက္ေစ၍ သုတ္ကုိ ပြားေစသည္။ ျမစ္ပြားနာ (ေခၚ) ကင္ဆာ ေရာဂါ ျဖစ္ပြားမႈႏႈန္း နည္းေစရန္ အတြက္ ႀကိဳတင္ ကာကြယ္ စားသုံးႏုိင္သည္။ ၾကက္သြန္ျဖဴ ဥတစ္လုံးကုိ ေၾကးခ်ိတ္ျဖင့္ ေဖာက္၍ ပ်ားရည္တြင္ စိမ္ထားၿပီး စားသုံးပါက အိပ္ေပ်ာ္ စား၀င္ အင္အား ျပည့္ၿဖိဳး ေစႏုိင္ပါသည္။ ေသြးတြင္းတြင္ ရွိေသာ cholesterol ကုိ က်ေစသျဖင့္ ေသြးေၾကာက်ဥ္း၊ ႏွလုံးေရာဂါ မ်ားအတြက္ လြန္စြာ သင့္ေတာ္သည္။ By Mg Mandalay Posted in: က်န္းမာေရး

Tuesday, July 3, 2012

ျမန္မာလား၊ ဗမာလားနဲ႔ တိုင္းရင္းသား ျပႆနာ


ၿငိမ္းခ်မ္းေအး| July 2, 2012 | Hits: 1,536 4 | | Share on facebook Share on twitter Share on email Share on print ေရြးေကာက္ပြဲ ေကာ္မရွင္က အမ်ိဳးသားဒီမုိကေရစီ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ (NLD) ကို သတိေပးတဲ့ သတင္းနဲ႔အတူ အခုျဖစ္ေပၚေနတဲ့ ႏိုင္ငံအေခၚအေဝၚ ေဝါဟာရ အျငင္းပြားမႈမွာ ႏိုင္ငံေရးသေဘာ အဓိက အေလးနက္ထား စဥ္းစားရမယ့္ အခ်က္က တိုင္းျပည္မွာ ဆယ္စုႏွစ္မ်ားစြာ စြဲကပ္ေနတဲ့ တိုင္းရင္းသား ျပႆနာနဲ႔ သက္ဆိုင္တယ္။ အေၾကာင္းက ႏိုင္ငံကို ေခၚေဝၚ ညႊန္းဆိုတဲ့ အဂၤလိပ္ ျမန္မာ မူကြဲႏွစ္မ်ိဳးစလံုး၊ “ျမန္မာ (Myanmar) နဲ႔ ဗမာ (Burma)” ဟာ ႏိုင္ငံမွာ ေရွး ဓားမဦးခ် အေျခခ် မီွတင္းေနထိုင္ေနတဲ့၊ ျမန္မာ မဟုတ္တဲ့ တျခား တိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးစုအားလံုးကို ကိုယ္စားျပဳ ေဖာ္ေဆာင္ႏိုင္မႈ အားနည္းေနလို႔ျဖစ္တယ္။ လြတ္လပ္ေရးေခတ္ဦး ပါလီမန္ ဒီမိုကေရစီေခတ္၊ စစ္တပ္ႀကီးစိုးတဲ့ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီ၊ မဆလ တပါတီ အာဏာရွင္ ေခတ္ေတြမွာ ေခၚေဝၚခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံနာမည္ ျမန္မာလို “ျမန္မာ” အဂၤလိပ္လို “Burma” နဲ႔ နဝတ၊ နအဖ စစ္အစိုးရေခတ္ လက္ရွိအခ်ိန္အထိ က်င့္သံုးတဲ့ ျမန္မာလို “ျမန္မာ”၊ အဂၤလိပ္လို “Myanmar” ႏွစ္ခုစလံုးဟာ ႏိုင္ငံမွာရွိတဲ့ ျမန္မာလူမ်ိဳး တမ်ိဳးတည္း ကိုသာ အဓိက ညႊန္းဆိုႏိုင္တဲ့အတြက္ ပေဒသရာဇ္ ေခတ္လို အင္အားႀကီး၊ အေရအတြက္မ်ားသူ ဦးေဆာင္ ခ်ယ္လွယ္စတမ္း လူမ်ိဳးႀကီးဝါဒ သေဘာ၊ တိုင္းျပည္ကို ျမန္မာလူမ်ိဳး တစုတည္းကသာ ပိုင္သလို ျဖစ္ေနလို႔ ျဖစ္တယ္။ မူကြဲ ႏွစ္ခုစလုံးရဲ႕ ႏိုင္ငံနာမည္ ျမန္မာလိုအခၚ “ျမန္မာ” ဟာ ျမန္မာ မဟုတ္တဲ့ တိုင္းရင္းသား အားလံုးနဲ႔ သမိုင္း အစဥ္အဆက္ ဘယ္လိုမွ ဆက္ႏႊယ္မႈ မရွိခဲ့ဘူး။ ၿဗိတိသွ် ကိုလိုနီ မျဖစ္ခင္အထိ ႏိုင္ငံနယ္နိမိတ္ အတြင္း ေနထိုင္ေနတဲ့ ျမန္မာ အပါအဝင္ တိုင္းရင္းသား ေတြဟာ အျပန္အလွန္ ပေဒသရာဇ္ေခတ္ အင္ပါယာ ခ်ဲ႕ထြင္မႈသေဘာအရ အတူယွဥ္တြဲေနထိုင္ရတဲ့ ကာလေတြ ရွိေသာ္ျငားလည္း တကယ့္ သေဘာအေနနဲ႔က သီးသန္႔ ပေဒသရာဇ္ ႏိုင္ငံေလးမ်ား အသြင္၊ ကိုယ့္ထီး ကိုယ့္နန္း နဲ႔ ေနခဲ့ၾကတဲ့ အတြက္ “ျမန္မာႏိုင္ငံ” ဆိုတဲ့ အေခၚဟာ တျခား တိုင္းရင္းသားအားလံုးနဲ႔ ပတ္သက္စရာ အေၾကာင္းလည္း မရွိဘူး။ ဥပမာ -ပေဒသရာဇ္ေခတ္ တေလွ်ာက္ ျမန္မာက အင္အားသာတဲ့ အခ်ိန္မွာ မြန္ႏိုင္ငံဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံ လက္ေအာက္မွာ ေရာက္ေနၿပီး မြန္အင္အားသာတဲ့ အခါမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ မြန္ႏိုင္ငံလက္ေအာက္မွာ ေရာက္ေနျခင္း သေဘာျဖစ္တယ္။ ျမန္မာစကား အေရးနဲ႔အေျပာ ႏွစ္ခုစလံုးမွာ ျမန္မာလူမ်ိဳးကို ေခၚတဲ့ အေခၚအေဝၚဟာ “ျမန္မာ” နဲ႔ “ဗမာ” ဆိုၿပီး ႏွစ္မ်ိဳးစလံုး ေရာ ေရာေနတယ္။ ေယဘုယ် အားျဖင့္ “ျမန္မာ” ကို အေရးမွာ သံုးေလ့ရွိၿပီး အေျပာမွာေတာ့ “ဗမာ” လို႔ သံုးၾကတယ္။ ဒါဟာ တျခားေသာ အေရွ႕ေတာင္အာရွ ႏိုင္ငံေတြရဲ႕ ဘာသာစကား မ်ားမွာလည္း ေတြ႕ႏိုင္တဲ့ အေရးနဲ႔ အဖတ္ အဓိပၸာယ္တူ စကားလံုးတခ်ိဳ႕ ကြဲေနျခင္း ျဖစ္တယ္။ ျမန္မာ စာေပ ေပၚထြန္းခ်ိန္ကစၿပီး လူမ်ိဳးအေခၚ “ျမန္မာ” “ဗမာ” အသံုးဟာ ေရာေထြးေနတယ္၊ ႏွစ္မ်ိဳးစလံုးကို လူမ်ိဳးအမည္နဲ႔ သံုးတဲ့ အေထာက္အထားေတြ ရွိခဲ့တယ္။ သို႔ေသာ္ “ျမန္မာ” က မူလ ျဖစ္တယ္။ ခုအေခၚ ျမန္မာ (ဗမာ) ျဖစ္လာမယ့္ သူေတြဟာ လက္ရွိႏိုင္ငံ နယ္နိမိတ္ အေရွ႕ဘက္ ေတာင္ေပၚေဒသကေန အလယ္ပိုင္း ေျမျပန္႔ကို ၉ ရာစုမွာ ဝင္တယ္၊ ပုဂံမွာ အေျချပဳတယ္။ သူတို႔ကို ေျမျပန္႔မွာ ေရွးဦး ရွိေနၿပီး ျဖစ္တဲ့ မြန္ေတြက “မရမာ၊ မိုင္းရ္မာ” (Mirma/Mranma) လို႔ ေခၚတယ္။ ဒီအခ်က္ ကို လက္ရွိအခ်ိန္အထိ က်န္ရွိေနေသးတဲ့ အထဲမွ ေရွးအက်ဆံုး မြန္ဘာသာနဲ႔ ေရးထားတဲ့ မြန္ေက်ာက္စာ (၁၁၀၂) မွာ ေတြ႕ႏိုင္တယ္။ ေရွး ျမန္မာေတြ အလယ္ပိုင္းကို အေျခခ် ေနထိုင္ၿပီးေနာက္ ပ်ဴ၊ မြန္ေတြ ဆီကတဆင့္ အိႏၵိယ အကၡရာကို အေျခခံတဲ့ စာေပကို ရလို႔ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ မွတ္တမ္းေတြ ေရးလာ ႏိုင္ရာမွာလည္း သူတို႔လူမ်ိဳးနာမည္ကို မြန္ေတြ ေခၚတဲ့နာမည္အတိုင္းပဲ သံုးတယ္။ ဒါကို လက္ရွိ ရွာေဖြေတြ႕ရွိလို႔ရတဲ့ အထဲက နာမည္ အေခၚနဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့ ေရွးအက်ဆံုး ျမန္မာဘာသာနဲ႔ ေရးထိုးထားတဲ့ ျမန္မာေက်ာက္စာ (၁၁၉၀) မွာ ေတြ႕ႏိုင္တယ္။ ေနာက္ပိုင္း ျမန္မာဘာသာ စကားမွာ “ရ (Ra)” သံ ထည့္ရြတ္တာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတဲ့ အတြက္ “မရမာ၊ မိုင္းရ္မာ” (Mirma/Mranma) ကေန “ျမမၼာ၊ ျမန္မာ” (Myanmar) ဆိုၿပီး လက္ရွိသိတဲ့ လူမ်ိဳးနာမည္ “ျမန္မာ” အျဖစ္ ေျပာင္းသြားတယ္။ (စကားခ်ပ္ – ျမန္မာ စကားနဲ႔ ဘာသေဗဒ သေဘာတူတဲ့ ရခိုင္၊ ထားဝယ္နဲ႔ ေယာ လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ အသံုးမွာ မ်က္ေမွာက္ ေခတ္အထိ “ရ (Ra )” သံ ထည့္ရြက္ေနဆဲဆိုတာ သတိျပဳပါ) ေရွးျမန္မာေတြဟာ ပ်ဴ၊ မြန္၊ အိႏၵိယ တို႔ဆီက ယဥ္ေက်းမႈ၊ စာေပ တင္သာမက ကိုးကြယ္ယံုၾကည္မႈ ဘာသာတရားပါ ရရွိခဲ့တဲ့အတြက္ ကိုးကြယ္ယံုၾကည္မႈနဲ႔ ဆက္ႏႊယ္တဲ့ “ျဗဟၼာ” က ဆင္းသက္တဲ့ သေဘာ “ျဗဟၼာ” လူမ်ိဳး၊ တဆင့္ “ဗမာ” လူမ်ိဳး ဆိုၿပီး လူမ်ိဳး နာမည္ အသစ္ မူကြဲ တမ်ိဳးအေနနဲ႔လည္း ထပ္ေပၚလာတယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ေလာေလာဆယ္ ေတြ႕ရွိရတဲ့ သမိုင္း ေက်ာက္စာ အေထာက္အထား၊ သုေတသန အရ စဝင္လာခဲ့တဲ့ အခ်ိန္မွာ သူတို႔ကို အထက္မွာ ဆိုခဲ့သလို “ျမန္မာ” လို႔သာ ေခၚတဲ့အတြက္ လူမ်ိဳးနာမည္ အေနနဲ႔ “ျမန္မာ” က မူလ၊ “ဗမာ” က ဆင့္ပြားျဖစ္တယ္ဆိုတာ ထင္ရွားတယ္။ ေရွးျမန္မာေတြ ေျမျပန္႔ကို စဝင္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ႏိုင္ငံမရွိေသးဘူး ဆိုတာကို သတိျပဳေစခ်င္တယ္။ ေနာက္ပိုင္း အင္အား ႀကီးမားလာၿပီး ပုဂံ ပေဒသရာဇ္ လက္နက္ ႏိုင္ငံေတာ္ အင္ပါယာကို ခ်ဲ႕ထြင္ရင္းနဲ႔ ပုဂံလက္နက္ ႏိုင္ငံေတာ္ႀကီး၊ တနည္း အားျဖင့္ ပထမ ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ ေပၚလာတယ္။ က်န္ရွိေနေသးတဲ့ ေက်ာက္စာ မွတ္တမ္းေတြအရ ႏိုင္ငံကို “ျမန္မာျပည္” လို႔ တိုက္ရိုက္တပ္ေခၚတာကို နရပတိစည္သူ/ ဒုတိယ စည္သူ (၁၁၆၅-၁၂၁၁) ရဲ႕ ေျမး၊ ေဇယ်သိခၤ ေခၚ နားေတာင္းမ်ားမင္း (ထီးလိုမင္းလိုမင္း) ရဲ႕သား၊ က်စြာမင္း (၁၂၃၄-၁၂၅၀) လက္ထက္က ျမန္မာဘာသာနဲ႔ ေရးထိုးတဲ့ ေက်ာက္စာ မွတ္တမ္း (တြဲလ်က္ ဓာတ္ပံုပါ) မွာ အထင္အရွား ေတြ႕ႏိုင္တယ္။ ေနာက္ပိုင္း ေခတ္ေတြမွာလည္း ႏိုင္ငံနာမည္ကို ဒီသေဘာမ်ိဳးပဲ ေခၚခဲ့တယ္။ ဥပမာ – ကုန္းေဘာင္မင္းဆက္ မင္းတုန္းမင္း (၁၈၀၈-၁၈၇၈) က သူဟာ ျမန္မာလူမ်ိဳးတို႔ရဲ႕ ဘုရင္ဆိုၿပီး ညႊန္းဆိုခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔မင္းဆက္ ျမန္မာကုန္းေဘာင္ အင္ပါယာဟာ ျမန္မာလူမ်ိဳး တမ်ိဳးတည္း ေနထိုင္တဲ့ ေနရာေတြထက္ ေက်ာ္လြန္ၿပီးျဖစ္တဲ့ အတြက္ ဒီအေခၚဟာ တျခား တိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးစုေတြရဲ႕ အခြင့္အေရးကို ထိခိုက္တဲ့ ျမန္မာလူမ်ိဳးႀကီးဝါဒ သေဘာ ပေဒသရာဇ္အေခၚ သက္သက္သာ ျဖစ္တယ္။ အဲဒီေခတ္အေျခအေန၊ စနစ္နဲ႔ အေတြးအေခၚ အရ ႏိုင္ငံနာမည္ကို လူအမ်ားစု အေျချပဳတဲ့ “ျမန္မာ” ဆိုၿပီး တပ္ေခၚခဲ့ ျခင္းဟာ မ်က္ေမွာက္ေခတ္လို တိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးစုအားလံုး မူရင္း ရရွိခဲ့တဲ့ အခြင့္အေရးေတြ အတိုင္း တန္းတူ သာတူညီမွ် ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ လံုးလံုး မသင့္ေလ်ာ္ေတာ့ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဌာေနတိုင္းရင္းသား အားလံုးျဖစ္တဲ့၊ မြန္၊ ျမန္မာ၊ ရခိုင္၊ ရွမ္း၊ ပအို႔ဝ္၊ ကရင္၊ ကခ်င္၊ ခ်င္း အစရွိတဲ့ သူေတြနဲ႔ ႏိုင္ငံျခားကေန လာေရာက္ အေျခခ်ေနထိုင္သူ တရုတ္၊ အိႏၵိယ စတဲ့ လူမ်ိဳးစံု ပူးေပါင္းပါဝင္ခဲ့တဲ့ ကိုလိုနီကၽြန္ဘဝ လြတ္ေျမာက္ေရး ႀကိဳးပမ္းမႈေခတ္မွာ သခင္ဘေသာင္း (၁၉၀၂-၁၉၈၀) ဦးေဆာင္တဲ့ လူမ်ိဳးစံု ပါဝင္တဲ့ သခင္ႀကီးေတြရဲ႕ “ဒို႔ဗမာ အစည္းအရံုးႀကီး” က တႏိုင္လံုးမွာ ရွိတဲ့ လူမ်ိဳးအသီးသီးရဲ႕ အမ်ိဳးသားေရးစိတ္ ႏိုးၾကားလာေစဖို႔ ႏိႈးေဆာ္ရာမွာ ဒီႏိုင္ငံဟာ “ျမန္မာ” ႏိုင္ငံမဟုတ္၊ “ျမန္မာ” တမ်ိဳးတည္း မပိုင္၊ “ျမန္မာ” အပါအဝင္ တိုင္းရင္းသား အားလံုးနဲ႔ လူနည္းစု လူမ်ိဳးစုမ်ား ပိုင္တဲ့ ႏိုင္ငံျဖစ္တဲ့ အတြက္ “ဗမာ” ႏိုင္ငံ လုိ႔သာ ေခၚဆိုရမယ္ ဆိုၿပီး “ဒို႔ဗမာအစည္းအရံုး ေၾကညာစာတမ္း” မွာ အတိအလင္း ေရးသား ေဖာ္ျပခဲ့တယ္။ အဖြဲ႕အစည္း နာမည္ကိုလည္း အားလံုးကို ကိုယ္စားျပဳႏိုင္တဲ့ သေဘာ “ဒို႔ဗမာ အစည္းအရံုး” လို႔သာ ေပးခဲ့ၿပီး “ဒို႔ျမန္မာ အစည္းအရံုး” လို႔ မေခၚတြင္ေစခဲ့ဘူး။ ဒါဟာ ျမန္မာအပါဝင္ တျခား လူမ်ိဳးစုေတြ မွီတင္းေနထိုင္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံရဲ႕ နာမည္ကို သမိုင္းအေထာက္အထားနဲ႔ ဘာသာေဗဒ သေဘာအရလည္း ဆီေလ်ာ္ၿပီး ျမန္မာ လူမ်ိဳးနာမည္ အစမူလ ျဖစ္တဲ့ “ျမန္မာ” ကို မသံုးဘဲ ဆင့္ပြားမူ “ဗမာ” ကိုသာ “ဒို႔ဗမာအစည္းအရံုးႀကီး” က သံုးဖို႔ ညႊန္းဆိုခဲ့ျခင္း၊ တကယ္ သံုးခဲ့ျခင္းဟာ ျမန္မာ မဟုတ္တဲ့ အျခားလူမ်ိဳးစုမ်ား အတြက္လည္း ေခတ္အေျခအေနအရ ေက်နပ္လက္ခံစရာ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ “ဒို႔ဗမာ အစည္းအရံုး” က ေမြးထုတ္လိုက္တဲ့ အမည္နာမကို သုံးတယ္။ ဂ်ပန္ေခတ္ ႏိုင္ငံရဲ႕ တရားဝင္ နာမည္ဟာ “ဗမာႏိုင္ငံေတာ္” ျဖစ္ခဲ့တယ္။ တကယ္ ၿဗိတိသွ် ကိုလိုနီ ဘဝကေန လြတ္ေျမာက္လာၿပီး အျပည့္အဝ လြတ္လပ္ေရး ယူတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ “ဒို႔ဗမာ အစည္းအရံုး” ေခတ္က တည္ေဆာက္ထားႏိုင္ခဲ့တဲ့ ျမန္မာနဲ႔ တျခား တိုင္းရင္းသားေတြရဲ႕ စည္းလံုးညီညြတ္၊ သာတူညီမွ်၊ ဥမကြဲ သိုက္မပ်က္ စိတ္ဓာတ္နဲ႔ အႏွစ္သေဘာေတြဟာ နယ္ခ်ဲ႕ရဲ႕ ေသြးထိုးမႈ၊ ဘက္ႏွစ္ဘက္ စလံုးရဲ႕ လူမ်ိဳးေရး သူငယ္နာ မစင္မႈနဲ႔ ႏိုင္ငံေရး သေဘာေတြေၾကာင့္ ေမွးမွိန္လာခဲ့တယ္။ လြတ္လပ္တဲ့ ႏိုင္ငံရဲ႕ အေျခခံ အုတ္ျမစ္ျဖစ္တဲ့ ပထမဆံုး ဖြဲ႕စည္း အုပ္ခ်ဳပ္ပံု အေျခခံဥပေဒ (၁၉၄၇) မွာ ကိုက ျပည္ေထာင္စု စစ္စစ္ မူ မွ်တတဲ့ ျပည္နယ္၊ အာဏာ၊ ခြဲေဝမႈ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး သေဘာ နဲ႔ အႀကိဳသေဘာ တူညီထားခဲ့တဲ့ ပင္လံု ကတိကဝတ္ ေတြကို အျပည့္အဝ မေဖာ္ေဆာင္ႏိုင္ ျဖစ္ခဲ့ရၿပီး ေရွးယခင္ ပေဒသရာဇ္ ေခတ္မွာကတည္းက အျပန္အလွန္ အင္ပါယာ ခ်ဲ႕ထြင္မႈေၾကာင့္ အရင္းတည္ခဲ့တဲ့ လူမ်ိဳးစုခ်င္း မယံုၾကည္ႏိုင္မႈ သံသယနဲ႔ အမုန္းဟာ ျပန္လည္ အသက္ဝင္ လာခဲ့တယ္။ (စကားခ်ပ္ – အျပန္အလွန္ ဆိုတဲ့ သေဘာဟာ မြန္နဲ႔ ျမန္မာၾကားသာ ျဖစ္တယ္၊ ျမန္မာနဲ႔ တျခား လူမ်ိဳးစုမ်ားၾကားမွာက မ်ားေသာအားျဖင့္ ျမန္မာကသာ အင္အားႀကီးတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ လူမ်ိဳးစု ေဒသ ပေဒသရာဇ္ ၿမိဳ႕ျပ ႏိုင္ငံငယ္ေတြကို နယ္ခ်ဲ႕ၿပီး အျပည့္အဝ သြားသိမ္းတယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ ၾသဇာခံ ပ႑ာဆက္ ခိုင္းတယ္၊ ဥပမာ – ရခိုင္ႏိုင္ငံ၊ ရွမ္းျပည္လို႔ ေခၚတဲ့ ေမာသွ်မ္းႏိုင္ငံ) လြတ္လပ္ေရး ရရခ်င္းမွာ ျမန္မာ အမ်ားစုနဲ႔ ဖြဲ႕စည္းထားတဲ့ အစိုးရနဲ႔ တခ်ိဳ႕ လူမ်ိဳးစုေတြနဲ႔လည္း စတင္ၿပီး ျပည္တြင္းစစ္ပြဲ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဥပမာ – ကရင္နဲ႔။ ကရင္နဲ႔က ဒုတိယကမၻာစစ္အတြင္း ပထမအႀကိမ္ အဂၤလိပ္ အဆုတ္မွာ ကတည္းက လူမ်ိဳးေရး ပဋိပကၡေတြ ရွိခဲ့တယ္။ တကယ္ လြတ္လပ္ေရးရတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ႏွစ္ဘက္ စလံုး လူမ်ိဳးေရး အျမင္က်ဥ္းေျမာင္း မႈေတြအျပင္ အထက္က ဆိုခဲ့တဲ့ ျပည္ေထာင္စု စစ္စစ္ မတည္ေထာင္ႏိုင္ျခင္း သေဘာေတြေၾကာင့္ စစ္ပြဲ အသြင္အထိ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ဒီလို လြတ္လပ္ေရး ေခတ္ဦး ဝါဒေရးရာ စစ္ပြဲ၊ ႏိုင္ငံေရး၊ လူမ်ိဳးေရးရာ သေဘာေဆာင္တဲ့ စစ္ပြဲေတြေၾကာင့္ “တိုင္းျပည္ကႏုႏု မုန္တိုင္းကထန္ထန္” ျဖစ္ေနတဲ့ကာလ၊ ျမန္မာနဲ႔ တျခား တိုင္းရင္းသားေတြအၾကား ႏိုင္ငံေရး သေဘာတူညီမႈ အတြက္ အျပည့္အဝ ညႇိမရေသးတဲ့ အခ်ိန္မွာ လူမ်ိဳးႀကီး ဝါဒ သေဘာေဆာင္တဲ့၊ အမ်ားစု ျမန္မာေတြကိုသာ ကိုယ္စားျပဳတဲ့ ႏိုင္ငံနာမည္ “ျမန္မာ” ဟာလည္း ျပန္လည္ အသက္ဝင္ လာခဲ့တယ္။ လြတ္လပ္တဲ့ ႏိုင္ငံရဲ႕ ေခတ္ဦး ပါလီမန္ဒီမိုကေရစီ အစိုးရမွာ တိုင္းရင္းသားေတြလည္း အထိုက္အေလ်ာက္ ေနရာရခဲ့တယ္။ အေျခခံဥပေဒ အရ ႏိုင္ငံ့အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွာ အာဏာ မရွိတဲ့ သမၼတ ရာထူးေတြဟာ တိုင္းရင္းသားေတြခ်ည္း ရခဲ့တယ္။ တိုင္းရင္းသား အခြင့္အေရးကို ေလးစားတယ္လို႔ ဆိုႏိုင္ေပမယ့္ အထက္မွာ ဆိုခဲ့သလို ရႈပ္ေထြးေနတဲ့ ေမြးကင္းစ တိုင္းျပည္မွာ ျပည္ေထာင္စု စစ္စစ္ ပင္လံု အႏွစ္သာရဟာ အျပည့္အဝ မေဖာ္ေဆာင္ႏိုင္ ခဲ့တဲ့အျပင္ လူမ်ိဳးႀကီးဝါဒ သေဘာေဆာင္တဲ့ တိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးစုရဲ႕ အာဏာနဲ႔ လုပ္ပိုင္ခြင့္ကို ဝင္ေရာက္ခ်ယ္လွယ္တာ၊ တုိင္းျပည္ရဲ႕ အရင္းအျမစ္ေတြကို မွ်မွ်တတ မခြဲေဝတဲ့ သေဘာေတြဟာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အေျခ တည္လာခဲ့တယ္။ ျမန္မာလူမ်ိဳးႀကီး ဝါဒဟာ ေခတ္ဦး ပါလီမန္ ဒီမိုကေရစီ စနစ္မွာ အဓိက မက်င့္သံုး၊ မရွင္သန္ခဲ့ေပမယ့္ အာဏာရပါတီရဲ႕ စစ္တပ္နဲ႔ နီးစပ္တဲ့ အစိတ္အပိုင္း တခ်ိဳ႕မွာေတာ့ အဲဒီ သေဘာနဲ႔ အေတြးအေခၚ ေတြကို စတင္ေတြ႕ခဲ့ရတယ္။ တိုင္းျပည္ကို ေခ်ာက္ထဲ လံုးလံုး က်ေစခဲ့တဲ့ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ စတင္က်င့္သံုးတဲ့ ကာလမွာေတာ့ စစ္အာဏာရွင္ အဆက္ဆက္ဟာ လူအမ်ားစု ေထာက္ခံမႈကို ရႏိုင္ဖို႔အတြက္ အမ်ိဳးသားေရး စိတ္ဓာတ္ကို အလြဲသံုးစားလုပ္ၿပီး လူမ်ိဳးႀကီးဝါဒ အေတြးအေခၚ၊ သေဘာတရား ေတြကို စိတ္ႀကိဳက္ ဖန္တီးထားတဲ့ စာေပ၊ ရုပ္ရွင္၊ သမိုင္း၊ ပညာေရးစနစ္ စတဲ့ လူထု ဝါဒျဖန္႔ခ်ိေရး ၾကားခံေတြမွာ အႀကီးအက်ယ္ သြတ္သြင္းခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ တိုင္းရင္းသား ျပႆနာ ပိုမို အျမစ္တြယ္ၿပီး ေျဖရွင္းမရ ျဖစ္ခဲ့မႈနဲ႔ အတူ အက်ိဳးဆက္ မ်ားစြာထဲက တခုကေတာ့ ႏိုင္ငံနဲ႔ အမ်ားစု ရွိတဲ့ လူမ်ိဳးရဲ႕ နာမည္ဟာ မူရင္းနဲY ေျပာင္းျပန္ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ႏိုင္ငံကို “ျမန္မာ”၊ လူမ်ိဳးကို “ဗမာ” ဆိုၿပီး ႏိုင္ငံကို “ျမန္မာ” လူမ်ိဴးသာ သီးသန္႔ ကိုယ္စားျပဳတဲ့ နာမည္ သံုးသလို၊ လူမ်ိဳး နာမည္ကိုလည္း ဒုတိယမူကြဲ “ဗမာ” အျဖစ္သတ္မွတ္ျခင္းျဖင့္ အမွန္တရားဟာ ေျပာင္းျပန္လုပ္၊ လူမ်ိဳးႀကီး ဝါဒ ဇာတ္သြင္းျခင္း ခံခဲ့ရတယ္။ ဒါဟာ ႏိုင္ငံနာမည္နဲ႔ လူမ်ိဳးနာမည္ ျမန္မာလို အေခၚရဲ႕ “အမွန္” “အမွား” သမိုင္းမွန္ပဲ ျဖစ္တယ္။ ႏိုင္ငံနာမည္ အဂၤလိပ္လို အေခၚကို “Burma” ကေန “Myanmar” လို႔ ေျပာင္းတာကေတာ့ ၁၉၈၉ နဝတ စစ္အစိုးရေခတ္မွာ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ရွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံုႀကီး အတြင္း ေရွ႕တန္းက ဦးေဆာင္ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ အၾကား အဖြဲ႕ တည္ေထာင္မႈ အကြဲ (ဗကသ/ မကသ အကြဲ) ကို ပိုမို သပ္လွ်ိဳ ေသြးထိုးလိုစိတ္နဲ႔ အာဏာရွင္ေဟာင္း ဦးေနဝင္း အေမြခံ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးခင္ညြန္႔က ပညာရွင္ေတြ ပါတဲ့ ေကာ္မရွင္ တခုဖြဲ႕ၿပီး ဇြတ္အတင္း ေျပာင္းေစခဲ့တယ္။ ေကာ္မရွင္က ႏိုင္ငံ နာမည္ကို အဂၤလိပ္လို “Myanmar” လို႔သာ ေခၚသင့္ေၾကာင္း အေျခအျမစ္မရွိ၊ မခိုင္လံုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ ၃ ခ်က္ ေပးခဲ့တယ္။ အဲဒီအထဲက မခိုင္လံုဆံုး အခ်က္ကေတာ့ ျမန္မာလို ႏိုင္ငံနာမည္ “ျမန္မာ” ဟာ တိုင္းရင္းသား အားလံုးကို ကိုယ္စားျပဳတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ အဂၤလိပ္လို မွာလည္း ျမန္မာ အသံထြက္ကို တိုက္ရိုက္ အဂၤလိပ္ စာလံုး ေပါင္းတဲ့ “Myanmar” လို႔ သံုးမယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ျဖစ္တယ္။ အဲဒီ အခ်က္ဟာ အထက္မွာ ရွင္းျပခဲ့တဲ့ ျမန္မာလို “ျမန္မာ” ရဲ႕ အဓိပၸာယ္ဟာ တိုင္းရင္းသား အားလံုးကို ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ ကိုယ္စားမျပဳႏိုင္တဲ့ အတြက္ အဂၤလိပ္လို “Myanmar” ဟာလည္း တိုင္းရင္းသားအားလံုးကို ညႊန္းဆိုနိုင္စရာ အေၾကာင္းမရွိပါ။ အစဥ္အဆက္ ႏိုင္ငံနာမည္ကို “Burma” လို႔ပဲ သံုးစြဲလာခဲ့တယ္။ ဗမာႏိုင္ငံသား အားလံုးပါဝင္တဲ့ အဖြဲ႕အစည္း ေတြကိုလည္း အဂၤလိပ္လို “Burma” လို႔ပဲ တပ္ခဲ့တယ္။ ဥပမာ – BIA၊ BDA သာျဖစ္တယ္၊ MIA၊ MDA မဟုတ္ပါ။ စစ္အစိုးရ တည္ေထာင္ ခဲ့တဲ့ “မဆလ” ပါတီ ကိုယ္တိုင္လည္း အဂၤလိပ္ အမည္ကို “BSPP” ဆိုၿပီး “Burma” နာမည္ သံုးခဲ့တယ္။ ႏိုင္ငံနာမည္ အဂၤလိပ္လို “Burma” ဟာ ကိုလိုနီ ျဖစ္ခဲ့ျခင္းက အစျပဳခဲ့တယ္။ စကားလံုးရဲ႕ မူရင္းနဲ႔ ေရွ႕ကြင္းဆက္ သေဘာကေတာ့ ႏိုင္ငံျခားတိုင္းျပည္က လူမ်ိဳးေတြနဲ႔ စတင္ထိစပ္တဲ့ အခ်ိန္ေတြ ကတည္းက ျဖစ္တယ္။ အိႏၵိယမွာရွိတဲ့ လူမ်ိဳးေတြက ျမန္မာ ဗမာေတြကို ဗရမာ၊ ျဗဟၼာ၊ စာကို ဘာရမီလို႔ ေခၚၾကတယ္။ ဒါဟာ ျမန္မာ (ဗမာ) ေတြ မိမိကိုယ္ကိုယ္ ညႊန္းဆိုတဲ့ စကား (စာေပ မဟုတ္) အရ သူတို႔နဲ႔ နီးစပ္တဲ့ အသံထြက္နဲ႔ ေခၚဆိုျခင္း ျဖစ္ႏိုင္သလို၊ ျဗဟၼာ အယူအဆကို လက္ခံတဲ့ လူမ်ိဳးေတြလို႔ ညႊန္းဆို ေခၚေဝၚျခင္းလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ဒီ အိႏၵိယ အေခၚကို ၁၆၊ ၁၇ ရာစုေလာက္မွာ ပူတေက (ေပၚတူဂီ) လူမ်ိဳးေတြက ေမြးစားၿပီး ျမန္မာ (ဗမာ) ေတြကို သူတို႔ အသံထြက္နဲ႔ ဘာမင္နီယား (Birmania) လို႔ ေခၚတယ္။ ဒီအေခၚကိုပဲ အဂၤလိပ္ေတြက (၁၈) ရာစု ေလာက္မွာ ထပ္မံေမြးစားၿပီး ျမန္မာ (ဗမာ) ေတြ ေနထိုင္တဲ့ ေနရာဟာ ဘားမား (Burma) ျဖစ္လာတယ္။ ကနဦး အဂၤလိပ္စာလံုးေပါင္းမွာ “Burma” ဆိုတာအျပင္ မူကြဲေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိခဲ့တယ္။ ဥပမာ – Bermah, Birmah, Brama, Burmah။ ေနာက္ပိုင္းက်မွ လူမ်ိဳးနာမည္ “Burma” က အတည္ျဖစ္ၿပီး ကိုလိုနီ ျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္မွာလည္း ႏိုင္ငံနာမည္ပါ “Burma” ဆိုၿပီး တရားဝင္ ရံုးသံုး အေခၚျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ျမန္မာ လူမ်ိဳးကိုေတာ့ “Burman/ Burmese” ဆိုၿပီး သံုးႏႈန္းခဲ့တယ္။ ဘယ္ ႏိုင္ငံျခားသား မဆို ျမန္မာ (ဗမာ) လူမ်ိဳးေတြကို ေခၚရင္ သူတို႔ၾကားရတဲ့ စကားသံ “ဗမာ” ကို သူတို႔လွ်ာနဲ႔ နီးစပ္တဲ့ အသံထြက္နဲ႔ ေခၚဆိုမွာသာျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီေနရာမွာ သူတို႔ မဖတ္တတ္တဲ့ စာေပ အေရးအသားမွာ အမ်ားစု သံုးတဲ့ “ျမန္မာ” ကို အေျချပဳၿပီး မေခၚဆိုႏိုင္တာကို သတိျပဳရပါမယ္။ ဒါေၾကာင့္ လူမ်ိဳးျခား အားလံုးက ျမန္မာ (ဗမာ) ေတြကို ေခၚတဲ့ ေနရာမွာ စကားသံ “ဗမာ” ကိုပဲ အေျချပဳ ေခၚခဲ့တယ္။ ဥပမာ – ထိုင္းေတြက ျမန္မာ (ဗမာ) ေတြကို “ဖမ” လို႔ေခၚတယ္။ ႏိုင္ငံ နာမည္ “Burma” ျဖစ္ခဲ့ျခင္း သေဘာက ကိုလိုနီ စျဖစ္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္နဲ႔ သက္ဆိုင္တယ္။ ကိုလိုနီ စျဖစ္ခ်ိန္မွာ ျမန္မာ ကုန္းေဘာင္ မင္းဆက္ လက္နက္ႏိုင္ငံေတာ္ အင္ပါယာရဲ႕ အာဏာဟာ မ်က္ေမွာက္ေခတ္ ႏိုင္ငံ နယ္နိမိတ္မွာရွိတဲ့ ေနရာ အမ်ားစုလို႔ ဆိုႏိုင္တဲ့အထိ သက္ေရာက္ေနၿပီ ျဖစ္တယ္။ ရခိုင္နဲ႔ မြန္ ႏိုင္ငံေတြဟာ လံုးလံုး ျမန္မာကုန္းေဘာင္မင္း ႏိုင္ငံရဲ႕ လက္ေအာက္ ကို ေရာက္ေနၿပီ ျဖစ္တယ္။ ဒီအေနအထားမွာ ၿဗိတိသွ် အင္ပါယာနဲ႔ ျမန္မာကုန္းေဘာင္ဘုရင္ အင္ပါယာတို႔ အဂၤလိပ္-ျမန္မာ ပထမစစ္ (၁၈၂၄-၁၈၂၆) စ ျဖစ္တယ္။ ျမန္မာက စစ္ရံႈးလို႔ စစ္ေျပၿငိမ္းရာမွာ သူတို႔ နယ္ခ်ဲ႕သိမ္းပိုက္ ထားတဲ့ နယ္ေျမတခ်ိဳ႕ျဖစ္တဲ့ ရခိုင္နဲ႔ တနသၤာရီကို အဂၤလိပ္လက္ထဲ လႊဲလိုက္ရတယ္။ အဲဒီမွာ အဂၤလိပ္က ျမန္မာ (ဗမာ) ထံကေန ရလိုက္တဲ့ အတြက္ အဲဒီ နယ္ေျမေတြကို ေအာက္ ဗမာျပည္ (Lower Burma) ဆိုၿပီး နာမည္ေပးၿပီး ၿဗိတိသွ် – အိႏိၵယ လက္ေအာက္ကို ထည့္လိုက္တယ္။ ေနာက္ပိုင္း အဂၤလိပ္-ျမန္မာ ႏွစ္ႀကိမ္ စစ္ဆက္ျဖစ္ၿပီး အဂၤလိပ္က ျမန္မာကုန္ေဘာင္မင္း နန္းစိုက္တဲ့ ေနရာအထိ သိမ္းၿပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ကုန္ေဘာင္မင္းဆက္ အာဏာစက္ ေရာက္ခဲ့တဲ့ လက္ရွိ ႏိုင္ငံနယ္နမိတ္ ေနရာအမ်ားစုကို ဗမာႏိုင္ငံ “Burma” ဆိုၿပီး သတ္မွတ္တယ္၊ ၿဗိတိသွ် အင္ပါယာထဲ ထည့္လိုက္တယ္။ ဒီေနရာမွာ သတိျပဳရာမွာက ကုန္းေဘာင္မင္းဆက္ အာဏာ အျပည့္အဝ မသက္ေရာက္ခဲ့တဲ့၊ ေနရာတခ်ိဳ႕ျဖစ္တဲ့ ရွမ္းျပည္လို ေနရာေတြကို အဂၤလိပ္က တိုက္ရိုက္ ကိုလိုနီအျဖစ္ မသိမ္း ပိုက္ဘဲ၊ အေစာင့္အေရွာက္ခံ နယ္ေျမ အျဖစ္သတ္မွတ္ၿပီး ေဒသခံ ပေဒသရာဇ္ ေစာ္ဘြားေတြကို ကိုယ္ပိုင္ အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ ေပးခဲ့တယ္။ အဂၤလိပ္ေတြ အေနနဲ႔ သူတို႔ စစ္ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ လူမ်ိဳး တမ်ိဳးတည္းသာ ဒီႏိုင္ငံမွာ မေနထိုင္တဲ့ သေဘာကို သိတယ္ ဆိုတာ မတူကြဲျပားတဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္ပံု စနစ္ေတြ က်င့္သံုးခဲ့ၿပီး ပိုမို ေသြးကြဲေစျခင္းက သက္ေသျပဳတယ္။ ဒါ တနည္းအားျဖင့္ အဂၤလိပ္ေတြသံုးခဲ့တဲ့ “Burma” ဟာ ျမန္မာ မဟုတ္တဲ့ တျခား တိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးစုေတြကိုပါ သက္ေရာက္တယ္လို႔ ဆိုႏိုင္တယ္။ ႏိုင္ငံအမည္ အဂၤလိပ္လို “Burma” ဟာ ျမန္မာ (ဗမာ) လူမ်ိဳးကိုသာ အေျခခံၿပီး ျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ အထက္ပါ ဆိုခဲ့တဲ့ ကိုလိုနီ ျဖစ္စဥ္သေဘာအရ တိုင္းရင္းသားေတြကိုလည္း ကိုယ္စားျပဳတယ္လို႔ ဆိုခ်င္ရင္ ရတယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ျမန္မာ (ဗမာ) လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ အေခၚ မူရင္းနဲ႔ အမွန္အေခၚ “ျမန္မာ” ကို တိုက္ရိုက္ အဂၤလိပ္ စကားလံုး ဖလွယ္ သံုးထားတဲ့ “Myanmar” ထက္ေတာ့ “Burma” က ႏိုင္ငံမွာ အတူယွဥ္တြဲ ေနထိုင္ေနရတဲ့ တျခား ျမန္မာ မဟုတ္တဲ့ တိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးစုေတြကို ကိုယ္စားျပဳရာ ေရာက္တယ္လို႔ ဆိုႏိုင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျမန္မာ၊ အဂၤလိပ္ ႏိုင္ငံအမည္ အေခၚအေဝၚ ႏွစ္မ်ိဳးစလံုးရဲ႕ မူကြဲ ႏွစ္ခုမွာ အထက္က တင္ျပခဲ့တဲ့အတိုင္း ျမန္မာ လူမ်ိဳးအေခၚ မူရင္း “ျမန္မာ” ျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ သမိုင္းအေထာက္အထား အခ်က္အလက္ေတြအရ ျဖစ္ျဖစ္၊ ကိုလိုနီ ျဖစ္စဥ္ သေဘာအရ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဒို႔ဗမာအစည္းအရံုးႀကီးက ခ်မွတ္ခဲ့တဲ့ ပေဒသရာဇ္ေခတ္စနစ္ ျမန္မာလူမ်ိဳးႀကီးဝါဒ တိုက္ဖ်က္ ေစလိုတဲ့ မူအရပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ႏိုင္ငံအမည္ ဗမာႏိုင္ငံ (Burma) ဆိုတဲ့ နာမည္က ႏိုင္ငံရဲ႕ လူမ်ိဳးစုအားလံုးကို ကိုယ္စားျပဳတဲ့၊ သင့္ေလ်ာ္တဲ့ စကားလံုး ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အထက္က ေဆြးေႏြးတင္ျပခ်က္မွာ ေထာက္ျပခဲ့သလို ဒီ ဗမာႏိုင္ငံ (Burma) ဆိုတဲ့ ႏိုင္ငံအမည္ အေခၚဟာလည္း ျမန္မာ လူမ်ိဳးအေပၚမွာသာ အေျချပဳ ေပၚလာခဲ့တဲ့အတြက္ ျမန္မာလူမ်ိဳးတမ်ိဳးတည္းသာ ကိုယ္စားျပဳသလို ျဖစ္ေနႏိုင္ေသးတဲ့ အတြက္ ေနာက္ကို တိုင္းျပည္မွာ ျမန္မာ မဟုတ္တဲ့ တျခား လူမ်ိဳးစု အသီးသီးရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ျပ႒ာန္းခြင့္၊ ကိုယ္ပိုင္ အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ ပီပီျပင္ျပင္ သီးသီးသန္႔သန္႔ ေဖာ္ေဆာင္ခြင့္ရတဲ့ ဖယ္ဒရယ္ ျပည္ေထာင္စု စစ္စစ္ ေဖာ္ေဆာင္ႏိုင္တဲ့ အခ်ိန္က်ရင္ ဒီ ႏိုင္ငံ အမည္ ဗမာႏိုင္ငံ (Burma) ဆိုတဲ့ သေဘာကို ျပည္သူလူထု ဆႏၵ၊ အထူးသျဖင့္ လူနည္းစု လူမ်ိဳးစုေတြရဲ႕ ဆႏၵ သေဘာ ေတာင္းခံၿပီး ပညာရွင္ေတြရဲ႕ အႀကံျပဳခ်က္နဲ႔ အညီ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲဖို႔၊ ဒါမွမဟုတ္ ထပ္မံ ျဖည့္စြက္ဖို႔ လုပ္ေဆာင္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အခု ေလာေလာဆယ္ တိုင္းရင္းသားအားလံုးကို ပိုမို ကိုယ္စားျပဳႏိုင္တဲ့ စကားလံုးတြဲ ထပ္မံ ရွာေဖြဖို႔ အေျခအေန အခြင့္အေရး မရွိခင္မွာ ဒီေဝါဟာရ ျပႆနာဟာ သာမန္ ဘာသာေဗဒ သေဘာ အျငင္းပြားမႈထက္ ပိုတဲ့ တိုင္းျပည္ရဲ႕ ႏိုင္ငံေရး ျပႆနာ၊ တိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးစု အခ်င္းခ်င္း ျဖစ္ေနတဲ့ ပဋိပကၡနဲ႔ တိုက္ရိုက္ပတ္သက္ ေနတဲ့အတြက္ တိုင္းရင္းသား ျပည္သူ အားလံုး၊ အထူးသျဖင့္ သမိုင္းကို ေသေသခ်ာခ်ာ မေလ့လာ မသင္ၾကားခဲ့ရတဲ့ မ်ိဳးဆက္သစ္လူငယ္ေတြ အတြက္ သမိုင္းဆိုင္ရာ အခ်က္အလက္၊ ဘာသာေဗဒနဲ႔ ေဝါဟာရဆိုင္ရာ အယူအဆ ျဖစ္ေပၚတိုးတက္လာမႈကို သိရွိနားလည္ေစလိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ ေစတနာနဲ႔ ဒီေဆာင္းပါးကို ေရးပါတယ္လို႔ နိဂံုးခ်ဳပ္ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ရည္ညႊန္း။ ။ •Hall, DGE, “Pre-Pagan Burma”, (3rd Edition), (1960). •Ammon, Ulrich, “Sociolinguistics: An International Handbook of the Science of Language and Society”, Volume 3/3, (2nd Edition), (2004). •Houtman, Gustaaf, “Mental culture in Burmese crisis politics”, ILCAA Study of Languages and Cultures of Asia and Africa Monograph Series No. 33, Institute for the Study of Languages and Cultures of Asia and Africa, (1999). •Dittmer, Lowell, “Burma Or Myanmar? The Struggle for National Identity”, World Scientific, (2010). •Thant Myint-U, “The River of Lost Footsteps–Histories of Burma”, (2006). •Thant Myint-U, “The Making of Modern Burma”, (2001). •Ma Thanegi, “Defiled on the Ayeyarwaddy: One Woman’s Mid-Life Travel Adventures on Myanmar’s Great River”, (2011). •တင္ေမာင္သန္း၊ “သခင္ႏိုင္ငံေတာ္”၊ (၂၀၀၂). ၿငိမ္းခ်မ္းေအးသည္ ဩစေၾတးလ်ႏိုင္ငံ ဘရစ္စဘိန္းၿမိဳ႕တြင္ ေနထိုင္လ်က္ရွိသည့္ အိုင္တီနည္းပညာရွင္ တဦးျဖစ္သည္။

ျပည္ေထာင္စုဆိုင္ရာ တပိုင္းတစအျမင္


ပည္ေထာင္စုဆိုင္ရာ တပိုင္းတစအျမင္ Posted by admin on July 2, 2012 4 Comments တကယ္ညီၫြတ္ခ်င္ရင္ ရန္သူအစစ္ကို ျမင္ဖုိ႔လိုတယ္ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ရဲ႕ ဖယ္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုဆိုတဲ့ စာတန္းဆန္ဆန္ ေဆာင္းပါးကို ဖတ္ရပါတယ္။ တန္းတူေရးကို အေျခခံတဲ့ တိုင္းရင္းသားစုံ ညီၫြတ္ေရးနဲ႔ ျပည္ေထာင္စုသစ္ တည္ေဆာက္ေရးအတြက္ သူ႔အျမင္ေတြကိုတင္ျပထားပါ တယ္။ စာတမ္းေဆာင္းပါးရဲ႕ အာေဘာ္နဲ႔ ရည္႐ြယ္ခ်က္ကို ေယဘုယ်အားျဖင့္ သေဘာတူ လက္ခံပါတယ္။ သုိ႔ေသာ္ လည္း တခ်ဳိ႕အခ်က္မ်ားကိုေတာ့ အျပန္အလွန္ေဆြးေႏြးလိုပါတယ္။ ျဖည့္စြက္တင္ျပျခင္း သေဘာပါ။ ဒါကလည္း ႏိုင္ငံေရးသမားတေယာက္ရဲ႕ တာ၀န္လုိ႔ ယူဆလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းေျပာသလို ႏိုင္ငံေရး သမားဆိုတာ ကုိယ့္အျမင္အယူအဆကို လူထုအၾကား ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ခ်ျပရဲရမယ္။ အမွားအမွန္ကို သမုိင္း(ရာဇ၀င္) က ဆုံးျဖတ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒီေတာ့ ႏုိင္ငံနဲ႔ ျပည္သူအတြက္ ေရွာင္ရန္ ေဘးအႏၱရာယ္ေတြ၊ ေဆာင္ရန္ သာယာ၀ေျပာေရးနဲ႔ ညီၫြတ္ေရးနည္းလမ္းေတြနဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့ သတင္းအခ်က္အလက္မွန္ေတြ အျမင္အယူအဆေတြကို တင္ျပဘုိ႔ ႏိုင္ငံ ေရးသမားမ်ား လုပ္ရွားတက္ႂကြသူမ်ားမွာ တာ၀န္ရွိပါတယ္။ ပထမဆုံး ေဆြးေႏြးလိုတာက ျပည္ေထာင္စုသစ္ အမည္နဲ႔ ပတ္သက္ပါတယ္။ သူ႔ ေဆာင္းပါး အဆုံးပိုင္းက စတင္ေဆြး ေႏြးရတာက ဗမာ၊ ျမန္မာအသုံးနဲ႔ ပတ္သက္ေနလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ေရးခဲ့တဲ့ စာေတြမွာလည္း တျပည္လုံး တမ်ဳိး သားလုံးနဲ႔ သက္ ဆိုင္ရင္ ဗမာလို႔ပဲ သုံးႏႈန္းခဲ့သလို ဒီမွာလည္း ထို႔အတူ သုံးစြဲသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ ေၾကာင့္ ဗမာ၊ ျမန္မာ ကြဲျပားတဲ့ အယူအဆကို တင္ျပလိုတဲ့အတြက္ သိသာထင္ရွားမႈရွိေအာင္ ဦးစြာေဆြးေႏြးတင္ျပျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္က သူ႔အတြက္ ဗမာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ျမန္မာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေၾကာင္းကိစၥမရွိ၊ ဒါမွမဟုတ္ ဗမာေရာ၊ ျမန္မာကိုပါ ပယ္ၿပီး အားလုံးသေဘာတူတဲ့ တျခားအမည္ တခုကို သုံးရင္လဲ သေဘာတူညီတယ္၊ တဆက္တည္း သု၀ဏၰဘူမိကို ျပည္ေထာင္စုသစ္ရဲ႕ အမည္အျဖစ္ အဆုိျပဳသြားပါတယ္။ က်ေနာ့္ အတြက္ေတာ့ ႏိုင္ငံတခုရဲ႕ အမည္ဟာ အမ်ားညီ႐ုံနဲ႔ အလြယ္မသတ္မွတ္သင့္လို႔ ျမင္ပါတယ္။ ခိုင္လုံတဲ့ သမုိင္းေၾကာင္း ဇာစ္ျမစ္နဲ႔ က်ဳိးေၾကာင္းယုတၱိရွိဖုိ႔ လိုပါတယ္။ ဒီေန႔ ေခတ္မွာေတာ့ ဗမာပဲေျပာေျပာ၊ ျမန္မာပဲေျပာေျပာ အတူတူပါပဲလို႔ ကြယ္လြန္သူ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျမ ေျပာသလိုပဲ ေျမျပန္႔ေန လူ မ်ဳိးစုႀကီးရဲ႕ အမည္လုိ႔ အမ်ားက နားလည္လက္ခံေနၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ ႏိုင္ငံတခုရဲ႕ အမည္ဆိုေတာ့ အထက္မွာ ဆိုခဲ့သ လို အက်ိဳးအေၾကာင္း ဇာစ္ျမစ္ကိုေတာ့ ရွာဖုိ႔လိုပါတယ္။ ရွာတဲ့အခါမွာလည္း ေခတ္ၿပိဳင္ အိမ္နီးျခင္း အမ်ဳိးသားေတြက က်ေနာ္တို႔ကို ဘယ္လို ေခၚေ၀ၚသတ္မွတ္တယ္ဆိုတာကို ထည့္သြင့္စိစစ္ဖို႔လိုပါတယ္။ ေလ့လာဆန္းစစ္မိသေလာက္နဲ႔ က်ေနာ့္အျမင္ ေျပာရရင္ေတာ့ ျပည္ေထာင္စုတခုလုံးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အမ်ားဆိုင္နာမ္ ဟာ ဗမာသာျဖစ္သင့္ၿပီး ျမန္မာကေတာ့ ျပည္ေထာင္စု အလယ္ပိုင္း ေျမျပန္႔ေန လူမ်ဳိးစုႀကီးကို ေခၚေ၀ၚရည္ၫြန္းသင့္ တယ္လို႔ ယူဆပါတယ္။ ဗမာ ဒီေ၀ါဟာရေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေလ့လာရာမွာ အိႏၵိယမွာ ေရာက္ရွိေနထိုင္ရတာက က်ေနာ့္အတြက္ အားသားခ်က္လို႔ ဆုိရပါမယ္။ တကယ္ေတာ့ ဗမာဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရဟာ ဒီကေန႔ ဗမာျပည္ထဲမွာ ေနထိုင္ေန႔ၾကတဲ့ တိုင္းရင္းသား မ်ဳိးႏြယ္စု အားလုံးရဲ႕ ဘာသာစကားနဲ႔ ဘယ္လိုမွ မပတ္သက္ပါဘူး။ ဗမာဆိုတာ အိႏၵိယစကား သကၠတဘာသာ ျဗဟၼာကေန ပ်က္ ေ႐ြ႔လာတဲ့ ေ၀ါဟာရျဖစ္တယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ (၃၀၀၀) ေက်ာ္ အထက္ကာလက က်ေနာ္တုိ႔ ဘိုးဘြားေတြ ၀င္ေရာက္ အေျခခ် မေနထိုင္မီကတည္းက မဇၥ်ိမတိုင္း သားေတြက လက္ရွိ ဗမာျပည္လို႔ေခၚတဲ့ နယ္ေျမကိုေတြ႔ရွိထားၿပီး ျဖစ္ပါ တယ္။ အာသံနယ္ကေန ျဖတ္စီးၿပီး ဂဂၤါျမစ္ထဲကို ေပါင္းဆုံသြားတဲ့ ျဗဟၼာႀကီးရဲ႕သားလို႔ အဓိ ပၸါယ္ရွိတဲ့ ျဗဟၼပုတၱရျမစ္ရဲ႕ အေရွ႕ ဘက္ေဒသကို မဇၥ်ိမတိုင္းသားေတြက သူတို႔ဘာသာနဲ႔ ျဗဟၼာေဒ့ရွ္ (သို႔) ဗာရမာေဒ့ရွ္ (Bramah Desh) လို႔ ေခၚပါတယ္။ ျဗဟၼာ+ ေဒ့ရွ္ က ျဗဟၼာဟာ ျဗဟၼာႀကီးကို ရည္ၫြန္းၿပီး ေဒ့ရွ္ဆိုတာကေတာ့ ေဒသ၊ နယ္ေျမလို႔ အဓိပၸါယ္ ရွိပါတယ္။ ျဗဟၼာႀကီးရဲ႕ နယ္ေျမ (Land of Lord Bramah) ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ျဖစ္တယ္။ အဲဒီေဒသထဲမွာ ေနထိုင္သူမ်ားကိုေတာ့ ဗာရမာ သို႔မဟုတ္ ဗားရမားလို႔ ေခၚၾကတယ္။ ဒီေန႔ေခတ္ အိႏၵိယ ႏိုင္ငံသားေတြက ႏိုင္ငံကို ဗရမာေဒ့ရွ္လို႔ေခၚၿပီး လူေတြ ကိုေတာ့ ဗားရမားလို႔ ေခၚေနၾကဆဲ ျဖစ္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ တုိင္းျပည္ရဲ႕ အထင္ကရျဖစ္တဲ့ ဧရာ၀တီျမစ္ဆိုတာကလည္း ဆင္ျမစ္လို႔ အဓိပၸါယ္ရတဲ့ သကၠတ စကားပ်က္ျဖစ္ပါတယ္။ ဧရာ၀ဏ္+ နဒီ က ဧရာ၀ဏ္ (Iravan) ဆိုတာ ဆင္ျဖစ္ၿပီး နဒီဆိုတာကေတာ့ ျမစ္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဗမာဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရသာလွ်င္ လက္ရွိျပည္ေထာင္စုအတြင္းမွာ ေနထိုင္ ၾကတဲ့ တိုင္းရင္းသား အမ်ဳိးအႏြယ္စုအားလုံးကို ၿခဳံငုံကိုယ္စားျပဳတယ္လို႔ ယူဆပါတယ္။ ျမန္မာ ျမန္မာဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရကို ဆန္းစစ္ၾကည့္လွ်င္ အေစာဆုံး သုံးႏႈန္းခဲ့တာ ပုဂံေခတ္မွာလို႔ ဆိုရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဟုတ္တာ၊ မဟုတ္တာ အပထားလို႔ ေရွ႕လူမ်ားအဆိုအရ ပုဂံေခတ္ေႏွာင္းပိုင္း တ႐ုတ္က်ဴးေက်ာ္စစ္ကို ခုခံဘုိ႔အတြက္ က်န္းမာသန္ စြမ္းသူေတြ၊ “ျမန္ျမန္မာ မာ” လူေတြ ထြက္ၾကလို႔ ဆင့္ေဆာ္ရာကေန ေပၚလာတာလုိ႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီအသုံးအႏႈန္း ဟာ အဲဒီ့ေနာက္ပိုင္း သိပ္ၿပီးတြင္က်ယ္ခဲ့ဟန္ မတူပါဘူး။ ပုံႏွိပ္လုပ္ငန္းေတြေပၚလာတဲ့ ကုန္းေဘာင္ေခတ္ေႏွာင္းပိုင္းက် မွ ျပန္ေပၚလာတာကို ေတြ႔မိပါတယ္။ ျမန္မာေ၀ါဟာရရဲ႕ ဇာစ္ျမစ္က တိဘက္ဗမာ မ်ဳိးႏြယ္စု၀င္ေတြ႔ရဲ႕ မိမိနဲ႔ စပ္ဆိုင္ ရည္ၫြန္း တဲ့ စကားျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္ နဲ႔ မာကို ေပါင္းစပ္ထားတဲ့ ေ၀ါဟာရျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီမွာ မာ ဆိုတာကို အထူးႀကံဆစရာမလိုပဲ ဒီေခတ္အဓိပၸါယ္အတိုင္း မာခ်ာျခင္း၊ သန္စြမ္းျခင္း စတဲ့ ခ်ိနဲ႔ေပ်ာႏြဲ႕ျခင္းနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္သေဘာကို ေဆာင္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ မာ စကား လုံးဟာ ျမန္ ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ၀ိၿဂိဳလ္ျပဳတဲ့ ႀကိယာ၀ိေသသနသေဘာသာ ျဖစ္ပါတယ္။ အရင္းမူလ ပုဒ္က ျမန္ပဲျဖစ္ပါ တယ္။ ျမန္ ရဲ႕ လုံးျခင္း အဓိပၸါယ္က ဒီေန႔ေခတ္ နားလည္ေနသလို လ်င္ျခင္း၊ ျမန္ျခင္း၊ သြက္လက္ျခင္း အဓိပၸါယ္ မ ေဆာင္ပါဘူး။ မိမိ ကိုယ္ကို ရည္ၫြန္းတဲ့ “လူ” ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္သာ ေဆာင္ပါတယ္။ ဘာသာေဗဒ (Linguistic) သေဘာအရ မ်ဳိးႏြယ္စုေတြရဲ႕ ေဆြမ်ဳိးဆက္ႏြယ္ အနီးအေ၀းကို အေျခခံေ၀ါဟာရမ်ား (Fundamental Word) တူညီမႈ ပမာဏနဲ႔ တုိင္းတာၾကတယ္။ တူညီမႈမ်ားရင္ ေဆြမ်ဳိးဆက္ႏြယ္မႈ နီးၿပီး နည္းရင္ ေ၀း တယ္လို႔ သတ္မွတ္ၾကတယ္။ အ ေျခခံေ၀ါဟာရ ဆိုတာ ေရ၊ မီး၊ ေန၊ လ၊ အေဖ၊ အေမ၊ လူ၊ သစ္ပင္၊ ေတာ၊ ေတာင္နဲ႔ ကိန္းဂဏန္း အေရအတြက္စတဲ့ နိစၥဓူ၀ သုံးႏႈန္းေနၾကတဲ့ အေျခခံေ၀ါဟာရေတြကို ဆိုလိုပါတယ္။ အိႏၵိယနယ္ျခား ေတာင္တန္းမ်ားနဲ႔ ေျမျပန္႔မ်ားမွာေနထိုင္ၾကတဲ့ တိဘက္ဗမာ မ်ဳိးႏြယ္စု၀င္ ခ်င္း၊ မီဇိုး၊ ဇိုမီး၊ ကသည္း၊ နာဂစတဲ့ အမ်ဳိးအ ႏြယ္ေတြရဲ႕ စကားမွာ လူဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေျပာဆိုရည္ၫြန္းရာမွာ မု႒႒ာန္လို႔ ဆိုတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းကို ပိတ္ၿပီး ႐ြတ္ဆိုစဥ္ ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားမွာ ျဖစ္ေပၚတဲ့ “မ” ကို အေျခခံတဲ့ အသံေတြ ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။“မီ” “မင္” “မန္” “မာန္” “မီယန္” “ျမန္” စတဲ့ အသံမ်ားနဲ႔ လူ ကို ရည္ၫြန္းကိုယ္ စားျပဳၾကတယ္။ အေနာက္ဖက္ ေတာင္တန္းသားမ်ားေတြထဲက သူတို႔ ကိုယ္ သူတို႔ မီဇိုး၊ ဇိုမီးလို႔ ေခၚေ၀ၚၾကတဲ့ ေ၀ါဟာရေတြရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကေတာ့ ေတာင္ေပၚလူ၊ သို႔မဟုတ္ ေတာင္ေပၚသား လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ (မီ= လူ+ဇို= ေတာင္) က်ေနာ္တို႔ ဘိုးဘြားေတြရဲ႕ မူလေဒသဟာ တိဗက္ကုန္းျမင့္ရဲ႕ အေရွ႕ေတာင္ပိုင္း ဒီေန႔ တ႐ုတ္ျပည္ စီခြ်မ္ေဒသလို႔ ဆိုပါ တယ္။ ဗမာျပည္ထဲေျပာင္းေ႐ြ႔ေနထိုင္ရာ လမ္းေၾကာင္း ေနာက္ဆုံး စခန္းေထာက္ျဖစ္တဲ့ ယူနန္္နယ္သားမ်ားက က်ေနာ္ တုိ႔ကို “ျမန္တင့္” လို႔ ေခၚၾကပါတယ္။ ပုဂံျပည္ကို တိုက္ခိုက္သိမ္းပိုက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ တ႐ုတ္ေတြဟာ ဒီေန႔ ဗမာျပည္ အ ထက္ပိုင္းကို “မီယန္ခ်န္-MienQan”လို႔ အမည္သတ္မွတ္ၿပီး တ႐ုတ္အင္ပါယာထဲ သြတ္သြင္းေၾကာင္း ေၾကျငာခဲ့ပါတယ္။ (ဒီအခ်က္ကို ကိုးကားၿပီး ကူမင္တန္ ထိုင္၀မ္ တ႐ုတ္ျပည္က ျမစ္ႀကီးနား အပါအ၀င္ ဗန္းေမာ္ မ်ဥ္းတေျပးအထက္ ဗမာ ျပည္ကို သူတို႔ပိုင္အျဖစ္ သတ္မွတ္ေတာင္းဆို ေနတာျဖစ္တယ္။) စကားစပ္အေနနဲ႔ တင္ျပရရင္ အာသံမွာက်န္ခဲ့တဲ့ ေရွး ျမန္မာ အဆက္အႏြယ္မ်ားဟာ သူတို႔နာမည္ေနာက္မွာ မ်ဳိးႏြယ္စုအမည္ (Surname) အျဖစ္ မာန္ (Marn) ကို ထည့္ၿပီး မ်ဳိးႏြယ္ကို ထိန္းသိမ္းေနၾကတာပါ။ ရွမ္းေတြက မ်ဳိးႏြယ္စု အမည္အျဖစ္ (Shyam) လို႔ သုံးၿပီး ထိန္းၾကတယ္။ ဥပမာ- ရာေမ့ရွ္ မာန္ (Ramesh Marn) ထန္းေအာင္ရွမ္း (Thang Ang Shyam) တို႔ ျဖစ္တယ္။ သူတို႔ဟာ ပထမ အဂၤလိပ္ဗမာစစ္ပြဲအၿပီး ဗမာေတြ ျပန္ဆုတ္စဥ္ က်န္ခဲ့တဲ့သူေတြရဲ႕ အဆက္အႏြယ္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ႏွစ္စဥ္ ဗ မာျပကၡဒိန္အတိုင္း ႏွစ္သစ္ကူးပြဲေတြကို အတူဆင္ႏႊဲၾကတယ္။ ပြဲဆန္ဂံ (Pwe Sanghan) ဆိုတဲ့အမည္နဲ႔ ဗာရမားဆိုတဲ့ ဘုံအမည္ေအာက္မွာ အတူဆင္ႏႊဲၾကတာျဖစ္တယ္။ အခုေတာ့ သူတို႔အၾကားက ဘုံစကားဟာ အာသံစကား (Assamese) ျဖစ္တယ္။ ေရွးဦးပုဂံေခတ္ ဘုရင္နဲ႔ ဆိုင္တဲ့ အသုံးအႏႈန္းျဖစ္တဲ့ မင္းေစာ၊ မင္းစိုး၊ စိုးမင္းဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဆန္း စစ္ၾကည့္ရင္လဲ လူဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ကိုသာ ရည္ၫြန္းေနပါ တယ္။ ဒီမွာလည္း မင္း ဆိုတာ မင္၊ မီ၊ မာန္၊ မီယန္ စတဲ့ ေ၀ါ ဟာရေတြရဲ႕ အဓိပၸါယ္ လူ ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ေစာ၊ စို၀္၊ စိုး ဆိုတာေတြကလည္း အသံသာကြဲၿပီး အဓိပၸါယ္တူတဲ့ ေ၀ါဟာရ ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ စိုးမိုးခ်ဳပ္ခ်ာျခင္း၊ ႀကီးမႈးျခင္းလို႔ အဓိပၸါယ္ေဆာင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မင္းေစာ၊ မင္းစိုးဆိုတာ လူတို႔ကို စိုးမိုးအုပ္ခ်ဳပ္သူ၊ လူထုရဲ႕ အႀကီးအမွဴးလို႔ အဓိပၸါယ္ေဆာင္ပါတယ္။ အထက္တင္ျပခဲ့တဲ့ အခ်က္ေတြအရ ျမန္မာေ၀ါဟာရပါ ျမန္ ဆိုတာဟာ တိဗက္ဗမာ အႏြယ္၀င္ေတြက ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ရည္ၫြန္းတဲ့ လူဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္သာျဖစ္ေၾကာင္း ေကာက္ခ်က္ျပဳႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သန္းစြမ္းမာခ်ာတဲ့ လူမ်ားလို႔ အဓိပၸါယ္ေဆာင္တဲ့ ျမန္မာဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရဟာ တိဗက္ဗမာမ်ဳိးႏြယ္စု၀င္ ေျမျပန္႔ေန လူမ်ဳိးစုႀကီးကိုသာ ရည္ၫြန္းေၾကာင္း ထင္ရွားပါတယ္။ ဗမာလား၊ ျမန္မာလား ဗမာ၊ ျမန္မာ ေရးထုံး ကြဲလြဲခ်က္ေတြဟာ ကိုလိုနီေခတ္ဦးပိုင္းမွာ စခဲ့တယ္လို႔ ေလ့လာမိပါတယ္။ ျမန္မာဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရ ဟာ ကုန္းေဘာင္ေခတ္ေႏွာင္း ပုံႏွိပ္စက္မ်ားေပၚလာစဥ္ အေတာ္အသုံးတြင္ေနၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ဆိုရင္ မ ကိုရရစ္ ကာ မ ႏွစ္လုံးဆင့္ ေရးခ်ာႏွင့္ “ျမမၼာ” လို႔ ေရးထားတာေတြေတာင္ ရွိပါတယ္။ ၿဗိတိသွ်ေအာက္ ဗမာျပည္ ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕ က ထုတ္တဲ့ ပထမဦးဆုံးသတင္းစာရဲ႕ အမည္ဟာ “ျမမၼာသီတင္းစာ” လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဗမာဆိုတဲ့ ေရးထုံးနဲ႔ အသုံးအႏႈန္း က အဂၤလိပ္ေတြ ဗမာတျပည္လုံးကို သိမ္းၿပီးေနာက္ပိုင္း သူတို႔နဲ႔ အတူပါလာတဲ့ အိႏၵိယတိုက္သားေတြ ေရာက္လာမွ တြင္က်ယ္လာတယ္လို႔ ယူဆပါတယ္။ သူတို႔အျမင္အတိုင္း ဌာေနဗမာျပည္သားအားလုံးကို ခ်ဳံငုံေခၚေ၀ၚတဲ့ အမည္ျဖစ္ပါ တယ္။ ဗားရမား၀ါလားလို႔ျဖစ္တယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္က အဂၤလိပ္ ကိုလိုနီအုပ္ခ်ဳပ္ေရး ယႏၱရားရဲ႕ စာေရးစာခ်ီကအစ ၀န္ ေထာက္ အတြင္း၀န္အထိ အမ်ားစုဟာ အိႏၵိယတိုက္သားေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ အုပ္ခ်ဳပ္ခံ ဌာေနသားေတြက အုပ္ခ်ဳပ္သူ ေတြနားလည္ေအာင္ ဗားရမားဆိုတဲ့စကားကို လိုက္ေျပာရာကေန ဗမာဆိုတဲ့အသုံး တြင္က်ယ္လာတယ္လို႔ ယူဆရပါ တယ္။ အဲဒီေခတ္ ေရွ႕ကာလ အရင္က ဗမာျပည္ထည္းမွာ ဗမာ ျမန္မာဆိုတဲ့ အသုံးအႏႈန္းက မေတြ႔မိ သေလာက္ပါပဲ။ ရွိခဲ့ရင္လည္း အေတာ္နည္း ပါးပါလိမ့္မယ္။ ထိုအခ်ိန္က အသုံးတြင္ခဲ့တာက နန္းစိုက္ရာ မင္းေနျပည္ ၿမိဳ႕ရြာအမည္ အတိုင္း ပုဂံသား၊ အင္း၀သား၊ ေတာင္ငူသား၊ ဓည၀တီသားလို႔ ေခၚေ၀ၚသုံးႏႈန္းခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒီေန႔ေခတ္ထိ မဏိပူရ ကသည္းမ်ားက ဗမာကို အ၀ (အင္း၀) (သို႔မဟုတ္) ကေဘာ္ (ကေဘာ္သား) လို႔ ေခၚေနၾကဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဂၤလိပ္ မွတ္တမ္းမ်ားမွာလည္း အင္း၀ (Ava)၊ သန္လ်င္စသည္ျဖင့္ ၿမိဳ႕ရြာအမည္တိုင္းပဲ ေတြ႔ရ ပါတယ္။ အဂၤလိပ္ေတြ အိႏၵိယ ျပည္ႀကီးကိုသိမ္းၿပီး အိႏၵိယကတဆင့္ ဗမာျပည္ကို ဆက္စပ္ထိေတြ႔လာခ်ိန္က်မွပဲ ဗားမား (Burma) လို႔ ေရးလာတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကလည္း ဗမာရဲ႕ ရင္းျမစ္ျဖစ္တဲ့ အိႏၵိယတိုင္းသားေတြရဲ႕ စကား၊ အေခၚအေ၀ၚ (Bramah) ကို အဂၤလိပ္ နား အၾကားနဲ႔ ေရးခဲ့ျခင္း ျဖစ္ဟန္တူပါတယ္။ ဒို႔ဗမာ အစည္းအ႐ုံးနဲ႔ လူမ်ဳိးစုံစည္းလုံးေရး ဗမာဆိုတဲ့ အသုံးအႏႈန္းနဲ႔ တိုင္းရင္းသားအားလုံးကို ၿခဳံငုံကိုယ္စားျပဳၿပီး တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ အသုံးျပဳလာတာဟာ ဒို႔ဗမာ အစည္းအ႐ုံးေခတ္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ့မတိုင္ခင္က ႏုိင္ငံေရးအဖြဲ႕အစည္းျဖစ္တဲ့ ဂ်ီစီဘီေအရဲ႕အမည္ ျမန္မာအသင္းခ်ဳပ္ ႀကီးဆိုတာနဲ႔ ကြဲလြဲ စြာ သုံးထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေန႔ ႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္းရဲ႕ အေျခခံျဖစ္တဲ့ ဒို႔ဗမာသီခ်င္းမွာ “(ဒို႔ဗမာ)၂ ေျပကို တိုင္းရင္းသား အကုန္အစင္၊ တို႔ေျပလို႔ မွတ္ထင္၊ ဒို႔၀တၱရားပင္ ဒို႔ဗမာသခင္” လို႔ ေရးဖြဲ႕ခဲ့ပါတယ္။ ဒီ ဒို႔ဗမာသီခ်င္းဟာ ၀ိုင္အမ္ဘီ သခင္တင္နဲ႔ အ စည္းအ႐ုံး စတင္တည္ေထာင္သူ သခင္ဘေသာင္းတို႔ စပ္ဆိုခဲ့တာျဖစ္ပါ တယ္။ ပထမဆုံး အႀကိမ္အျဖစ္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ သထုံေဆာင္မွာ စတင္ၿပီး ပရိတ္သတ္အၾကား သီဆိုခဲ့ ၾကတယ္။ အဲဒီပြဲမွာ သီခ်င္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး သခင္ဘေသာင္းက ဖြင့္ဆို ရွင္းလင္းျပခဲ့တယ္။ သူရွင္းလင္းျပခဲ့တဲ့ အထဲမွာ “ဒီကမၻာ ေျမႀကီးဟာ ေၾကပ်က္မသြားသမွ် ကာလပတ္လုံး ငါတို႔ဗမာျပည္ကို ဗမာတိုင္းရင္းသား အကုန္ုလံုးက ေျမာက္ဘက္ပူတာ အိုက ေတာင္ဘက္ ၀ိတိုရိယအေရာက္ အေနာက္ဘက္ အိႏၵိယနယ္စပ္က အေရွ႕ဘက္ယိုဒယား ကေမၻာဇနယ္စပ္္အ ေရာက္ ဗမာျပည္တ၀ွမ္းလုံးကို ဒို႔ျပည္၊ ဒို႔ေျမ၊ ဒို႔အိမ္၊ ဒို႔ရြာ လို႔ မွတ္ၾကရမယ္။ ဒို႔ဗမာ တိုင္းရင္းသား အကုန္လုံးကို ေသြး သားအရင္းအခ်ာလို ခ်စ္ ခင္ၾကဘို႔ တာ၀န္ဟာ ငါ့တို႔ရဲ႕ အဓိက တာ၀န္ႀကီးျဖစ္တယ္” လို႔ အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆိုသြားပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ စကားႀကံဳတခု ေျပာခ်င္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ေသာ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ ႏိုင္ငံေရးေဆာင္းပါးေရးေနသူေတြက ဒီေန႔ စစ္အာဏာရွင္ေတြ က်င့္သုံးေနတဲ့ မဟာလူမ်ဳိးႀကီး ၀ါဒဟာ ဒို႔ဗမာအစည္းအ႐ုံးက အေျခခံတယ္လို႔ ေတာရမ္းမယ္ဘြဲ႔ ဆိုေနၾကတယ္။ ေရးေနၾကတယ္။ ဒါဟာ သမိုင္းအရ မွားယြင္း႐ုံမက ကြယ္လြန္ၾကကုန္ၿပီျဖစ္တဲ့ တည္ေထာင္သူ၊လႈပ္ရွား ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ႕ ေစတနာ၊ ရည္မွန္းခ်က္နဲ႔ ေက်းဇူးကို ေစာ္ကားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ဟာ အဲဒီ အခ်ိန္က စိတ္ဓာတ္ေရးရာအရ ေအာက္တန္းက်ေနတဲ့ ဇာတိမာန္ကို ျပန္လည္ျမႇင့္တင္ဖို႔အတြက္ ငါတို႔လည္း ဇာတိပုည ဂုဏ္မာနနဲ႔ ရာဇ၀င္ထြန္းေျပာင္ခဲ့တဲ့သူေတြျဖစ္တယ္။ အဆင့္အတန္းျမင့္တဲ့ လူမ်ဳိးႀကီးသာျဖစ္တယ္လို႔ ႏႈိးေဆာ္ခဲ့ၾက တယ္။ လႈံ႔ေဆာ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါဟာ ဗမာျပည္သား တိုင္းရင္းသား အကုန္အစင္ကို ရည္ၫြန္းႏႈိးေဆာ္တာ ျဖစ္တယ္။ ဘယ္လူမ်ဳိးစု တခုကိုမွ သီးျခား ၀ ကြက္ ရည္ၫြန္းခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒို႔ဗမာ အစည္းအ႐ုံးရဲ႕ လူမ်ဳိးေရးအျမင္ ကင္းရွင္း ေၾကာင္းကို အာဇာနည္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီး သခင္ျမက ဘုရင္ခံလြႊတ္ ေတာ္မွာ “ဒို႔ဗမာအ စည္းအ႐ုံးရဲ႕ စည္းမ်ဥ္းမွာ လူမ်ဳိးေရးအရ က်ဥ္းေျမာင္းတဲ့ သေဘာတရားကို ဘယ္တုန္းကမွ မခ်မွတ္ ခဲ့ပါ။ ဒီလို ၀ါဒမ်ဳိးကို အုပ္စိုးခံ ျပည္သူေတြအေပၚမွာ ေသြးခြဲေလ့ရွိတဲ့ အစိုးရမ်ားကသာ ခ်မွတ္ေလ့ရွိပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ဒို႔ဗမာအစည္းအ႐ုံးရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈေတြမွာ အိႏၵိယ အမ်ဳိးသားမ်ားဟာ အၿမဲမျပတ္ လက္တြဲရပ္တည္ေဆာင္႐ြက္ခဲ့တာ အား လုံးအသိပါ။ အိႏၵိယ အလုပ္သမား၊ လယ္သမား၊ ေက်ာင္းသားမ်ားသာ တို႔ဗမာအစည္း အ႐ုံးတြင္ ပါ၀င္ၿပီး အိႏၵိယ ဓနရွင္ မ်ား မပါ၀င္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဒို႔ဗမာအစည္းအ႐ုံးက က်ဥ္း ေျမာင္းတဲ့ လူမ်ဳိးေရး ေသြးခဲြမႈ လုပ္ငန္းမ်ဳိးမွာ ဘယ္တုန္းကမွ မပါ ခဲ့ပါ။” လို႔ အတိအလင္း ေျပာဆိုခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒို႔ဗမာအစည္းအ႐ုံး လႈပ္ရွားမႈေတြမွာ လူမ်ဳိးစုံတို႔ ပါ၀င္လႈပ္ ရွားၾကခဲ့ တာျဖစ္တယ္။ ဒို႔ဗမာအစည္းအ႐ုံးရဲ႕ ႏုိင္ငံေရး ၾသဇာမကင္းတဲ့ ႏိုင္ငံေရး၊ လူမႈေရးအသင္း အဖြဲ႔မ်ားဟာ တျပည္လုံးကို ၿခဳံငုံၿပီး ဗမာ လို႔ပဲ သုံးခဲ့ၾကတယ္။ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၊ ဗမာျပည္ ဆိုရွယ္လစ္ပါတီ၊ ဗမာျပည္ ေတာင္သူလယ္သမား အလုပ္သ မား အစည္းအ႐ုံး (ဗတလစ)၊ ဗမာျပည္ အလုပ္သမား လယ္သမားပါတီ၊ ဗမာ့တပ္မေတာ္ ဗကသမ်ားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ စသည္ ျဖင့္ ျဖစ္ၾကတယ္။ ဒို႔ဗမာအစည္းအ႐ုံးရဲ႕ ႏုိင္ငံေရးၾသဇာ ရွိေနေသးတဲ့ ဂ်ပန္ေခတ္ လြတ္လပ္ေရးနဲ႔ လြတ္လပ္ေရးေခတ္ အေစာပိုင္းကာလေတြမွာလည္း ႏိုင္ငံ့အမည္ကို ဗမာႏိုင္ငံေတာ္၊ ျပည္ေထာင္စု ဗမာႏိုင္ငံလို႔ ေရးခဲ့၊သုံးခဲ့ၾကပါေသးတယ္။ လူမ်ဳိးစုတခုကိုသာ ကိုယ္စားျပဳတဲ့ ျမန္မာဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရကို ႏိုင္ငံႏွင့္ အစိုးရမ်ားနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေပၚေပၚတင္တင္ စတင္ အသုံးျပဳလာတာဟာ ဗိုလ္ေန၀င္း အာဏာသိမ္းၿပီးေခတ္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ တရား၀င္ေျပာင္းလဲ သတ္မွတ္မႈကေတာ့ ႏိုင္ငံ သားဥပေဒ (၁၉၈၂ လား၊ ၈၅ လား မသိပါ) အတည္ျပဳၿပီးမွ ျဖစ္ပါတယ္။ မဟာလူမ်ဳိးႀကီး၀ါဒ ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္း ေပၚထြန္းလာတဲ့ ကာလ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာ၊ ဗမာေ၀ၚဟာရ အ႐ႈပ္အေထြးကို မလိမ့္တပတ္အသုံးခ်ၿပီး လူမ်ဳိးစု တခု တည္းရဲ႕အမည္ ျမန္မာကို ေျပာင္းလဲသတ္မွတ္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္တမ္းအားျဖင့္ေတာ့ ျပည္ေထာင္စုႀကီးရဲ႕ အမည္ နဲ႔ လူမ်ဳိးစုံ ႏိုင္ငံသားအားလုံးရဲ႕ အမည္ဟာ ဗမာပဲ ျဖစ္ရမည္လို႔ ယူဆပါတယ္။ ျပည္ေထာင္စုမႈႏွင့္ လက္၀ဲအယူအဆ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္က ပင္လုံစာခ်ဳပ္ပါ ခြဲထြက္ခြင့္နဲ႔စပ္လ်ဥ္းၿပီး လက္၀ဲႏိုင္ငံေရးသမားတခ်ဳိ႕က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို ႐ႈတ္ခ်ဆဲေရးတယ္လို႔ ေရးထားပါတယ္။ သူေကာက်ေနာ္ပါ အဲဒီ့ေခတ္ကို မမီပါ။ လက္လွမ္းမီသေလာက္ ေလ့လာဆည္း ပူးၾကရတာပါပဲ။ သူ႔အေနနဲ႔ေတာ့ သူ႔အတြက္ ယုံၾကည္စိတ္ခ်ေလာက္တဲ့ ပုဂၢဳိလ္တဦးရဲ႕အေျပာ (သို႔မ ဟုတ္)အၾကားကို ကိုးကားၿပီး ေရးတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ ေလ့လာသုံးသပ္ခ်က္ အရကေတာ့ ဒါဟာ မမွန္ႏိုင္ပါဘူး။ ပုဂၢဳိလ္တဦးတေယာက္ရဲ႕ လုပ္ႀကံေျပာဆိုမႈသာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဥပမာ တ႐ုတ္ေခါင္းေဆာင္ ေမာ္စီတုန္းရဲ႕ ဧည့္ခံပြဲမွာ ကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဦးႏုက သူ႔ရဲ႕ မိန္႔ခြန္းမွာ “ကမၻာႀကီးမွာ စစ္အနိ႒ာ႐ုံ ျပာပုံမွာသာ ရွင္သန္ ေပၚေပါက္ ႏိုင္တဲ့ ကြန္ျမဴနစ္၀ါဒ ေခါင္းေထာင္လာပါလိမ့္မယ္” လို႔ သူ႔ရဲ႕ တာေတစေနသားစာအုပ္မွာ ေရးထားပါတယ္။ ကြန္ျမဴနစ္ ပါတီဥကၠ႒ ေမာ္စီတုန္းေရွ႕မွာ ေျပာတဲ့စကားဟာ ကြန္ျမဴနစ္၀ါဒကို ပုတ္ခတ္တာ လုံး၀မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ ဒီေနရာမွာ တကယ္ ျဖစ္ႏိုင္တာက နာဇီ၀ါဒ လို႔သာ ျဖစ္ရပါမယ္။ ၿပီးေတာ့ နာဇီနဲ႔ ကြန္ျမဴနစ္ ေ၀ါဟာရေတြဟာ စကားလုံးခ်င္း ဘယ္လိုမွ မနီးစပ္တဲ့အတြက္ စာစီစာ႐ိုက္အမွားလည္း မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ ဒီေတာ့ ဒါဟာ ကြန္ျမဴနစ္၀ါဒကို မုန္းတီးတဲ့ စာေရးသူ (သို႔မ ဟုတ္) တည္းျဖတ္သူရဲ႕ လုပ္ႀကံမႈသာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒီလိုပဲ ခြဲထြက္ခြင့္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး တခ်ဳိ႕ လက္၀ဲသမားေတြက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို ႐ႈတ္ခ်ဆဲေရးၾကတယ္ဆိုတာဟာ လုပ္ႀကံမႈသာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒီစကားဟာ ခဲတလုံးနဲ႔ ငွက္ႏွစ္ေကာင္ပစ္သလို အလြန္ထိေရာက္ပါတယ္။ လက္၀ဲအယူ အဆရွိသူေတြကို လူ နည္းစု တိုင္းရင္းသားေတြနဲ႔ေကာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို ၾကည္ညိဳသူေတြနဲ႔ပါ ရန္တိုက္ေပးတဲ့ စကားပဲျဖစ္ပါတယ္။ လူမ်ဳိးစုေရးရာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ လက္၀ဲအယူအဆအျမင္ကို အာဇာနည္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီး သခင္ျမ က ၁၉၃၉ ဘုရင္ခံလႊတ္ေတာ္မွာ အခုလို ေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္။ “ကြန္ျမဴနစ္၀ါဒဆိုတာ လူမ်ဳိးေရးခြဲျခားမႈ၀ါဒအားလုံးကို ပယ္ဖ်က္တဲ့ ႏိုင္ငံတကာ စည္း လုံးညီၫြတ္ေရး ၀ါဒျဖစ္တယ္။ အဖြဲ႕အစည္းတရပ္ကို ကြန္ျမဴနစ္ဆန္တယ္ စြပ္စြဲၿပီးရင္ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး လူမ်ဳိးခြဲျခားေရး၀ါဒကို ဆုတ္ကိုင္ထားတယ္လို႔ စြပ္စြဲႏိုင္ရသလဲလို႔ ဆိုပါတယ္။” ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္းဆန္းႏွင့္ ခြဲထြက္ခြင့္ လက္၀ဲသမားမွန္ရင္ လူမ်ဳိးစုေတြရဲ႕ ကိုယ့္ၾကမၼာကိုယ္ ျပ႒ာန္းခြင့္နဲ႔ တန္းတူေရးကို အ ေလးအနက္ လက္ခံသူမ်ားသာျဖစ္တယ္။ လီနင္က သူ႔ရဲ႕ လူမ်ဳိးစုျပႆနာနဲ႔ ပတ္သက္ တဲ့ စာတမ္းတခုမွာ “ခြဲထြက္ခြင့္ႏွင့္တကြ ကိုယ့္ၾကမၼာကိုယ္ ျပ႒ာန္းခြင့္ထက္ နိမ့္က်တဲ့ မည္သည့္ မူ၀ါဒကမွ် လူမ်ဳိးစုျပႆနာကို မေျဖရွင္းႏိုင္” (No policy less than self determination with secession right can solve the nationalities problems) လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒီအယူအဆကို အေျခခံၿပီး တခ်ိန္က ဆိုဗီယက္ျပည္ေထာင္စု ဖြဲ႕စည္းပုံမွာ ခြဲထြက္ခြင့္ကို ထည့္သြင္း ျပ႒ာန္း ခဲ့ပါတယ္။ လက္၀ဲ အယူအဆကို သက္၀င္တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဟာ ဒီအယူအဆအရ ပင္လုံညီလာခံမွာ ခြဲထြက္ခြင့္ကို လက္ခံ သေဘာတူခဲ့တာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါကို ပင္လုံညီလာခံထဲမွာတင္ ကန္႔ကြက္ခဲ့တာက လက္၀ဲသမား မဟုတ္ပါဘူး။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းထက္ အသက္ေရာ အေတြ႔အႀကဳံပါႀကီးတဲ့ ေနာင္လြတ္လပ္ေရးေခတ္ အာ ဏာရပါတီေခါင္းေဆာင္တဦးက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကိုု စိတ္ လိုက္မာန္ပါ ခံစားမႈအတိုင္း မလုပ္ဖို႔ ကန္႔ကြက္ခဲ့တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက “ဒါကေတာ့ အတူတြဲလုပ္ ၿပီး အလုပ္နဲ႔ သက္ေသျပရမွာပဲ၊ (၁၀) ႏွစ္ အတူလုပ္ၿပီးတဲ့အထိ ခြဲထြက္ခ်င္ေန ေသးတယ္ဆိုရင္ ဒါက်ဳပ္တို႔ ညံ့လို႔ပဲ” လို႔ ျပန္ေျပာခဲ့ေၾကာင္း အတြင္း၀န္ ဦးေဖခင္ရဲ႕ ကိုယ္ေတြ႔ပင္လုံစာအုပ္မွာ ေရးထားတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ အခုခါမွာေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကင္းမဲ့ၿပီး အစစအရာရာ ခြ်တ္ၿခဳံက်ေနတဲ့ တိုင္းျပည္ အေျခအေနဆိုးကို အေျဖရွာၾကရင္း တာ၀န္မကင္းတဲ့သူေတြက ပင္လုံစာခ်ဳပ္အေပၚ အျပစ္တင္လိုတဲ့ အျမင္ေတြကို တိုးတိုးတိတ္တိတ္ မ႐ိုးမသား ေျပာဆို ေနၾကတယ္။ အဲဒီ့ထဲမွာ မဟာလူမ်ဳိးႀကီး၀ါဒီမ်ားေရာ က်ဥ္းေျမာင္းတဲ့ အမ်ဳိးသားေရး၀ါဒီေတြေရာ ပါ၀င္ပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းနဲ႔ တိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြ အားထုတ္ႀကိဳးပမ္းခဲ့ဲၾကတဲ့ ပင္လုံညီလာခံနဲ႔ သေဘာတူညီခ်က္ေတြဟာ အေျခအေနအခ်ိန္အခါအရ မွန္ကန္တဲ့ ေဆာင္႐ြက္ခ်က္ေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ညီလာခံရလာဒ္ကို ပီျပင္ေအာင္ အေကာင္ အထည္ မေဖာ္ ႏိုင္တာ ကေတာ့ ဆက္ခံသူ ေနာက္လူေတြရဲ႕ တာ၀န္သာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဆရာႀကီး ေဒါက္ တာ သန္းထြန္းက “ဖဆပလေတြ ညံ့ပုံကေတာ့ ျပည္ေထာင္စု(ပင္လုံ) ေက်ာက္တုိင္ေတာင္ တည့္ေအာင္ မေထာင္ႏုိင္ ဘူး” လို႔ သူ႔ထုံးစံအတိုင္း ခပ္ေငါ့ေငါ့ မွတ္ခ်က္ျပဳခဲ့ပါတယ္။ ခြဲထြက္ခြင့္နဲ႔ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ရဲ႕ ေဆာင္းပါး အစပိုင္းမွာ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ ေပၚေပါက္လာရ ျခင္းဟာ ပင္လုံစာခ်ဳပ္္ပါ ခြဲထြက္ ခြင့္ေၾကာင့္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါဟာ မမွန္ပါဘူး။ စစ္တပ္ ေခါင္းေဆာင္ပိုင္းကို ေသြးထိုးဖို႔ အေၾကာင္းျပခ်က္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအေၾကာင္းျပခ်က္ဟာ ႏွစ္ကာလ ၾကာရွည္ တဖက္သတ္ ၀ါဒျဖန္႔မႈေတြေၾကာင့္ လူအမ်ားၾကားမွာ တကယ့္ ပကတိ တ ရားလို ခိုင္မာလာပါတယ္။ လြတ္လပ္ၿပီးေနာက္ ဆယ္ႏွစ္ျပည့္ရင္ ခြဲထြက္လိုက ခဲြ ထြက္ႏိုင္သည္ဆိုတဲ့ အခ်က္ဟာ ပင္ လုံညီလာခံမွာ မူအားျဖင့္ ေဆြးေႏြးသေဘာတူခဲ့ၾက တာ မွန္းေသာ္လည္း စာခ်ဳပ္မွာ ထည့္သြင္းထားျခင္း မရွိပါဘူး။ ၁၉၄၇ ဖြဲ႕စည္းပုံထဲက်မွ ထည့္သြင္းျပ႒ာန္း (အပိုဒ္ ၁၀ ျဖစ္မည္ထင္ပါသည္။) ထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကလည္း ျပည္ နယ္အားလုံးကို မရည္ၫြန္းပါဘူး။ လြတ္လပ္ၿပီး (၁၀) ႏွစ္ျပည့္တဲ့အထိ ဒီအႏၱရာယ္ဆိုတဲ့ အယူအဆဟာ မေပၚေသးပါဘူး။ ၁၉၅၈ ခုႏွစ္မွာ စစ္တပ္ကို အားျပဳရပ္တည္ေနရတဲ့ အာဏာရ ဖဆပလ ၿပိဳကြဲၿပီးမွ စစ္တပ္ကို ကိုယ့္ဘက္သူ႔ဘက္ပါေအာင္ ဆြဲေဆာင္ၾကရင္းက ဒီအယူအဆ ေပၚေပါက္ လာတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဗိုလ္ေန၀င္း အာဏာမသိမ္းမီ ရက္ပိုင္းအလိုမွာ လုပ္ခဲ့တဲ့ ရန္ကုန္ အသံ လႊင့္႐ုံ တိုင္းရင္းသားႏွီးေႏွာပြဲေတြမွာ ဘယ္လူနည္းစု တိုင္းရင္းသားကမွ ခြဲထြက္ခြင့္ကို ေထာက္ျပေဆြးေႏြးတာ၊ ေတာင္း ဆိုတာ မရွိခဲ့ပါဘူး။ လူနည္းစု တိုင္းရင္းသားေတြ ေဆြးေႏြးခဲ့တာက တျပည္ေထာင္လည္းမဟုတ္ ျပည္ေထာင္စုမူ စစ္စစ္ လည္း မဟုတ္တဲ့ ဖြဲ႕စည္းပုံကို ျပင္ဆင္ဖုိ႔နဲ႔ ျပည္နယ္ေတြရဲ႕ ကိုယ္ပုိင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ကို တိုးခ်ဲ႕ဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ လြတ္လပ္ၿပီးကာလ ကစလို႔ ထိုေဆြးေႏြးပြဲကာလအထိ အာဏာရ ဖဆပလ အစိုးရဟာ ျပည္နယ္ေတြမွာ ကိုယ္ပိုင္ အစိုး ရအဆင့္မဟုတ္တဲ့ ျပည္နယ္ဦးစီးေကာင္စီ ဆိုတာေတြနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ပါတယ္။ ဦးစီးေကာင္စီ ဥကၠ႒ကို ျပည္နယ္လူထုရဲ႕ ဆႏၵမဲကို ပစ္ပယ္ၿပီး ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္က သူသေဘာက်သလို ေ႐ြးခ်ယ္ခန္႔အပ္ပါတယ္။ ဒီလို မမွ်တတဲ့ အခ်က္ေတြနဲ႔ မေက် နပ္ခ်က္ေတြကို ျပဳျပင္ၿပီး ျပည္ေထာင္စုမူ စစ္စစ္ကို ထူေထာင္ဖုိ႔ ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ စစ္အုပ္စုရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးဟာသ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ရဲ႕ စာအဆုံးပိုင္းမွာ လူနည္းစုတိုင္းရင္းသားေတြရဲ႕ ဦးေဆာင္ တပ္ေပါင္းစုျဖစ္တဲ့ (NDF) ကလည္း ခြဲထြက္ခြင့္ကို စြန္႔လႊတ္ထားတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါ ေၾကာင့္ ခြဲထြက္ခြင့္နဲ႔ ဖယ္ဒရယ္ဆိုတာ ျပည္ေထာင္စုရဲ႕ အႏၱရယ္ ျဖစ္ တယ္ဆိုတဲ့ အယူ အဆ ဟာ မဟာလူမ်ဳိးႀကီး၀ါဒီေတြရဲ႕ ေသြးထိုးလႈံ႕ေဆာ္မႈသက္သက္ (Non-issue) ပဲ ျဖစ္ပါ တယ္။ နအဖေတြရဲ႕ ေလသံအတိုင္းေျပာရရင္ မဟာလူမ်ဳိးႀကီး၀ါဒကို အသုံးခ်ၿပီး လူထုဆႏၵကို ပစ္ပယ္ကာ အာဏာကို ျဖတ္လမ္းက ရယူလိုသူ ေဖာက္ျပန္ေရးသမားေတြရဲ႕ ေသြးထိုးစကားသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေန႔ေခတ္ လူနည္းစုတိုင္းရင္းသားေတြ အၾကားမွ ၾကားေနရတဲ့ ခြဲထြက္ခြင့္နဲ႔ သီးျခား လြတ္လပ္ေရးဆိုတာဟာ စစ္အာ ဏာရွင္ေတြရဲ႕ ဖိႏွိပ္ရက္စက္မႈနဲ႔ ပင္လုံစာခ်ဳပ္ပါ တန္းတူေရးမူကို ခ်ဳိးေဖာက္ခံရတာေတြရဲ႕ အက်ဳိးဆက္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စစ္အုပ္စုရဲ႕ တိုင္းရင္းသား စည္းလုံးညီၫြတ္မႈ မၿပိဳကြဲေရးဆိုတဲ့ ေႂကြးေၾကာ္သံဟာ ရာစုႏွစ္ရဲ႕ စိတ္ပ်က္စရာ အေကာင္းဆုံးနဲ႔ မရီရဆုံး ႏိုင္ငံေရးဟာသတပုဒ္ပါပဲ။ ႐ုပ္သဏၭာန္အရသာ ျပည္ေထာင္စုႀကီး တည္ရွိေနေပမဲ့ စိတ္ဓာတ္ ေရးရာအရေတာ့ အစိတ္စိတ္ၿပိဳကြဲေနပါ တယ္။ စစ္အာဏာရွင္ေတြရဲ႕ ေက်းဇူးေၾကာင့္ ဘယ္လူနည္းစု တုိင္းရင္းသားက မွ သူတို႔ ကိုယ္သူတို႔ တင္းျပည့္က်ပ္ျပည့္ ျပည္ေထာင္စုသား ႏိုင္ငံသားအျဖစ္ မခံယူႏိုင္၊ မခံစားႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ ရာစုႏွစ္ ၀က္မက ၿပိဳကြဲေနတဲ့ တိုင္းရင္းသားစည္းလုံးေရး (၀ါ) အမ်ဳိးသားညီၫြတ္ေရး ျပည္လည္တည္ေဆာက္ေရးဟာ အင္မ တန္ခက္ခဲမွာ အေသအခ်ာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့အရာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုလိုနီအေမြဆိုးကို အေျဖရွာတဲ့ပင္လုံ လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားရဲ႕ ပင္လုံစာခ်ဳပ္အရ လြတ္လပ္္တဲ့ ျပည္ ေထာင္စုရယ္လို႔ ေပၚေပါက္လာ တယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ျပည္မလို႔ဆိုတဲ့ ProperBurmaကို ကိုယ္စားျပဳၿပီး က်န္ေခါင္းေဆာင္ေတြက ဘုရင္ခံ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ နယ္ျခား ေတာင္တန္း ေဒသ FrontierBurmaကို ကိုယ္စားျပဳၿပီး လက္မွတ္ထိုးခဲ့ၾကတယ္။ ျပည္မကို ကိုယ္ စားျပဳခဲ့တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ေ႐ြးေကာက္ပြဲကို အေျခခံတဲ့ ျပည္မလူထုကိုယ္စားလွယ္ ျဖစ္ပါတယ္။ က်န္ေတာင္ တန္းကိုယ္စားလွယ္မ်ားကေတာ့ ႐ိုးရာအေမြခံ ေခါင္းေဆာင္မ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ အဂၤလိပ္တို႔ရဲ႕ ခြဲျခားအုပ္ခ်ဳပ္ေရး စနစ္ ေၾကာင့္ ဒီလို ျဖစ္ခဲ့ရတယ္လို႔ ဆိုရမွာပါ။ ၁၈၈၆ ဇန္န၀ါရီ (၁) ရက္ေန႔ ထုတ္တဲ့ ၿဗိတိသွ်အစိုးရရဲ႕ အမိန္႔ျပန္တမ္းမွာ “ယခင္ ဗမာဘုရင္ပိုင္ နယ္ေျမအားလုံးကို ၿဗိ တိသွ် ဘုရင္မႀကီး၏ အင္ပါယာအတြင္း သြတ္သြင္း လိုက္သည္။” လို႔ ဆိုေပမဲ့ တကယ္တမ္း အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွာေတာ့ ျပည္ မ (Proper Burma) နဲ႔ နယ္ျခား ေဒသမ်ား (Frontier Burma) လို႔ ခြဲျခားအုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့တယ္။ ျမန္မာ၊ ရခိုင္၊ မြန္၊ ကရင္စတဲ့ ျပည္မသားေတြ ဘုရင္ခံအုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ အဲဒီ့ေတာင္တန္းေဒသေတြကို ၀င္/ထြက္ ခြင့္ မရွိဘူး။ အဲဒီ့ေဒသေတြမွာ ဗမာစာ သင္ခြင့္မရွိဘူး။ အဲဒီလို ႏွစ္ကာလရွည္ ခြဲျခားအုပ္ခ်ဳပ္ျခင္းရဲ႕ အက်ဳိးဆက္ေၾကာင့္ လြတ္လပ္ေရး ယူမယ့္အခ်ိန္မွာ ပင္လုံ ညီလာခံနဲ႔ ပင္လုံစာခ်ဳပ္ဆိုတာ လိုအပ္စြာ ေပၚေပါက္လာတာ ျဖစ္တယ္။ အလြယ္တကူ ေပၚေပါက္လာတာေတာ့ မဟုတ္ပါ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ ဗမာ ကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႔ လန္ဒန္ေရာက္ေန စဥ္မွာ ကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႔ဟာ သူတို႔ကိုယ္စားလွယ္ မဟုတ္ဖူးလို႔ သံႀကိဳး႐ိုက္ ကန္႔ကြက္တာေတြ ရွိခဲ့သလို ပင္လုံစာခ်ဳပ္ လက္မွတ္ေရးထိုးဖို႔ ျငင္းဆိုခဲ့တဲ့ ေစာ္ဘြားေတြလဲ ရွိခဲ့ပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ကိုယ္ေတာင္ စိတ္ပ်က္လက္ေလွ်ာ့ ေတာ့မေလာက္ အေျခအေနေရာက္ခဲ့တယ္လို႔ အတြင္း၀န္ ဦးေဖခင္ရဲ႕ ကိုယ္ေတြ ပင္လုံစာအုပ္မွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဦးထြန္းေအး၊ ဦးတင္ေအး၊ ဦးထြန္းျမင့္စတဲ့ တိုးတက္တဲ့ ရွမ္းမ်ဳိးခ်စ္ေတြ ေခါင္းေဆာင္ၿပီး ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕မွာ လူထု အစည္းအေ၀းႀကီး က်င္းပခဲ့တယ္။ လူထုအစည္းအေ၀းႀကီးက ျပည္မနဲ႔အတူ လြတ္လပ္ေရးယူရန္နဲ႔ ျပည္ ေထာင္စုမူကို ေထာက္ခံ ဖိအားေပးခဲ့ၾကတဲ့အတြက္ ေနာက္ဆုံးမွာ ပင္လုံစာခ်ဳပ္ကို ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ လက္မွတ္ေရးထုိးႏုိင္ခဲ့ၾက တယ္။ ပင္လုံစာခ်ဳပ္နဲ႔ လြတ္လပ္တဲ့ ျပည္ေထာင္စု ဆိုတာဟာ လူနည္းစုေရာ၊ လူမ်ားစုပါ တိုင္းရင္းသားအားလုံးက ကိုယ့္သ ေဘာဆႏၵအေလ်ာက္ ပူးေပါင္းတည္ေဆာက္ခဲ့ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္းမွာ သီဆိုသလို တရားမွ် တျခင္း၊ လြတ္လပ္ျခင္းနဲ႔ တန္းတူညီမွ်မႈကို အေျခခံထားတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔တကြ လူမ်ဳိးစုံ အမ်ဳိးသား ေခါင္း ေဆာင္ႀကီးေတြ စိုက္ထူခဲ့ၾကတဲ့ ပင္လုံစိတ္ဓာတ္နဲ႔ ျပည္ေထာင္စုကို ၀ိုင္း၀န္းကာကြယ္ ေစာင့္ေရွာက္ရန္မွာ ႏိုင္ငံသား အားလုံးရဲ႕တာ၀န္ မ်ဳိးခ်စ္အားလုံးရဲ႕ တာ၀န္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေန႔ ျပည္ေထာင္စုရဲ႕ အႏၱရာယ္က ေဖာက္ျပန္မႈ ဗီဇအေျခခံတဲ့ မဟာလူမ်ဳိးႀကီး၀ါဒနဲ႔ က်ဥ္းေျမာင္းတဲ့ အမ်ဳိးသားေရး ၀ါဒ ေတြပဲျဖစ္တယ္။ တမ်ဳိးသားလုံးရဲ႕ ရန္သူျဖစ္တဲ့ စစ္အာဏာရွင္ နအဖစစ္အုပ္စုဟာ မဟာလူမ်ဳိးႀကီး၀ါဒနဲ႔ က်ဥ္းေျမာင္းတဲ့ အမ်ဳိးသားေရး၀ါဒေတြ အၾကားက ပဋိပကၡအသြင္ အျပန္အလွန္ ေက်းဇူးျပဳ ယွဥ္ဖက္ေနမႈကို အမွီျပဳၿပီး ရပ္တည္ေနတာ ျဖစ္တယ္။ လြတ္လပ္ေရး တုိက္ပြဲကာလက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတို႔ဟာ လူမ်ဳိးစုံ အမ်ဳိးသားညီၫြတ္ေရးကို တည္ေဆာက္ၿပီး ေအာင္ပြဲဆင္ခဲ့တယ္။ ဒီေန႔ စစ္အာဏာရွင္ေတြကို ေခ်မႈန္းေအာင္ပြဲဆင္ဖုိ႔ ဆိုတာမွာကလည္း အမ်ဳိးသားညီၫြတ္ေရး ဟာ အဓိကလိုအပ္ခ်က္ ျဖစ္တယ္။ အမွန္တကယ္ ညီၫြတ္ေရးလိုခ်င္ရင္ ရန္သူအစစ္ကို ျမင္ဘုိ႔လိုပါတယ္။ ရဲေဘာ္ေက်ာ္သန္း ၆၊ ၁၂၊ ၂၀၁၀။

Sunday, April 8, 2012

(jzpf&yfrSefykHjyifwyk'f)
wcgwavawmh-
b0rSm
&_yf,Sufcwfta=umif;awGa=umifh
ayw&mvrf;ray: a&mufoGm;&wJh
opf&Gufajcmufav;awGvdk
=urf;wrf;pGm um;wpD;jzwfoGm;wdkif;
rrDEldifrSef;odygvsuf
rjzpfao;wJh rmeav;eJ@
ya,m* t[kefawGa=umifh
rDvdkrDjim;
rdkufrJr_eJ@ ajy;vdkufovdkrsKd;aygh?
wcgwavawmh-
tjrifeJ@tawG@
uGmjcm;vSovdk
aemifw}uD; wckudk
qktjzpfeJ@ ydkifqdkifoGm;&p+rJaygh?
wdrf;n$wfapwwfwJh
rsufvHk;pdrf;pdrf;}uD;eJ@
jzLrGrG ESif;yGifhawGudk
axG;ydkuf &ifckefrdcsifawmh
iwfjywfwJhzkwfaumifvdk
c|efxufwJh at;pufjcif; tpG,frsm;pGmeJ@
aoG;cJrwwf
ae&mrvyf tirf;r&
xdk;euf udkufzuf cH&awmh
tm;udk;,Hkpm;rdcJhwJh
aea&mifjcnf&J@ taEG;"gwfvnf;
ESif;xk&J@ at;pufjcif; uGefjcmudk
rxdk;azgufeldifbJ
tvif;a&mifwckeJ@om ESpfodrfhr_ay;+yD;
ta0;qHk; wae&mrSm ae&&Smaygh?
wcgwavawmh-
'kuQ[m ,Ofaus;vGef;vSovdk
tEWm&m,f[mvnf; vSyvGef;aejyefw,f/
t=uifemw&m;r&Sd
ouf&GufeJ@iSufuav;udkawmif
roem;wwfwJh
ESif;zwfawG=um;rSm
0HykavGyg 0dkif;&HcH&awmh
wcgu////////////
jrwfEkd;rdcJhwJh(rarhEldifao;wJh)
aEG;axG;wJh rdk;&nfpufav;awG
tdyf&m0if *DwoHwckvdk
acsmhodyfwwfwJh rdk;csKef;oHav;awGudk
rGwfodyfpGm a,mif,rf; wrf;wrdpOf-
'%f&mrsm;pGmeJ@ ESif;cJay:vJus
cEar#mifvifhcsuf tm;wzspfeJ@
av;vHvGef;wJh rsufcGHrsm;udk wGef;uefzGifh&if;
udk;pm;jcif;rsm;pGmeJ@
aumif;uifudk armh=unfhrdw'*F
tqkyfvdkuf tvdyfvdkuf
ajy;vmaewJh wdrfawGjrifawmh
p}uFm0Vm trdk;udk
wufaqmifhrdoGm;wJh 0rf;omr_eJ@
=unfEl; &$ifjrL;aepOf
zswfueJ owd0if
jzef;ueJ =uufoD;x
jzKef;ueJ &ifudk0ifaqmifh
xdwfueJ wkefv_yfr_jzifh
[if////
ESif;
ESif;
ESif;wdrf?
wcgwavawmh-
b0rSm
udk,far#mfvifhtm;udk;rdwm
udk,fhaorif; jzpfaeyga&mhvm;? ?

xl;



(aq;r&Sd)
t&rf;jrefae+yDqdk
=uifemrsuf0ef;eJ@ yufusdu
vSnfh=unfh&vGef;vdk@
tESdyfcef; a&mufoGm;&wJh
ya[Vdwck?
[dkuf+'dK*sifESpfqeJ@
atmufpD*sifwpfq[m
Zmwftedrfhtjrifh r&Sdbl;
tom;ta&mif rcGJjcm;bl;?
arSmifrdkufrS uG,faewmr[kwf
vif;vGef;&ifvnf; r_ef0g;wwfw,f?
vufcHygw,f
ajcwvSrf;&J@ &mZ0ifeJ@wefbdk;udk
'gayrJh
tv,frvyfzdk@ta&;
cGgrvdyfzdk@ta&;
=urf;ru|Hzdk@ta&;?
opfwyifvdk wnf+idrfzdk@xuf
toHa=umif hzg;aoEldifwmu
tajccH ta=umif;&if;rsm;pGmeJ@
opf&Gufa=uGEldifovdkrsKd;aygh?
rdcif Ekd@&nf=unf wpuf[m
ZD0u&J@ tpGrf;qHk; aq;wcGufxuf
tjypfuif;pifwJh uav;i,ftwGuf
woufpm zlvHkw,faemf? ?
xl;


la&tjynfhjznfhxm;=u l
vlpnfum;wJh
e,l;a,muf+rdK@ wae&mu
ESif;awmrSm vrf;av#muf&if;
wdk@uawmh
trftdkifwdk@&J@ rsufvHk;udk axmufxm;wJh
a'gufwdkifawG b,fvdkjzKwf
,Hk=unfcsuf twGufqdk
axmifqdkwm vrf;axmifhudk
Z,fawmufoGm;&ovdk
tysif;awmifajyao;
qdkygvm;?
atmhpfpvdk+rdK@&J@ tcef;wcef;udk
tvnfa&mufoGm;awmh
udk,fuawmh
88 wkef;u
[dkoydwfpcef;u trmcHaygh
ygwDb,fESpfa,mufudk+zKwf
aumifpD&kH;b,fESpfvHk;odrf;
&yfuGufxJ
rD;uGif;eJ@ tqdyfcwfolawGudk
b,fvdkzrf;+yD;ppfcJhw,f
qENjy&if; a[mcJhw,f
jynfoltwGufqdk
&ifbwf [ufwufuGJygap
qdkygvm;?
ppf'eD+rdK@&J@ yef;+cHwae&m
awGa0 ai;arm xdkifae&if;
usKyfuawmh
e,fpyfu [dkpcef;rSmaygh
iSufzsm;qdkwm ygr$m;bJ
r#pfjyKwfvnf; t+rJpm;cJh
usnfqH=um;rSm
[if;&Gufvnf; cl;pm;zl;cJh
wdkufyGJqdkwm
tdrfu=uuf cdk;pm;&oavmuf
&ifrckefbl;cJh
qdkygvm;?
befaumuf&J@ nuvyfwckrSm
&Da0pGm xdkifae&if;
usaemfuawmhav
awmfvSefa&;qdkwm
vufeufudkifrSr[kwf
tjrifwl wzGJ@axmif
ta0;a&muf &kH;pdkuf+yD;
urBm}uD;eJ@ b,fvdkqufoG,f
[efcsufnDnD
jynfwGif;udk b,fvdkaxmufyHh
jynfyrSm b,fvdkapmifha&Smuf
twdkuftcHawG=um;u
trsm;twGufbJav
&ifwGif;jzpf apwemrsm;eJ@
cHEkdif&nf tjynfhyg
qdkygvm;?
igav -
olwdk@awGudk
tm;us&if; pOf;pm;&if;
awmwef;wckudk jzwftvm
wae&mudk t=unfha&mufawmh
cgcsOftHkawGeJ@ ql;+cHKawG=um;rSm
vSywJh yef;uav;wyGifhu
+yHK;vdk@aeygvm; ? ?

xl; (December 23, 2005)



(t&dyfrJhopfyif)
waeukef
wdwfqdwf
yljyif;avSmifydwf
tcef;usOf;av;xJrSm
usdefpmrdxm;vdk@
xGufayguf&SmaewJh
OD;aESmufeJ@
wap>ajcmufcHxm;&vdk@
&l;a=umifa=umifjzpfaewJh
odpdwfwdk@
x x+yD; owfykwf=u ?
qdwf+idrfn
arSmfqefwJh
onftarSmifcef;xJrSm
touf&SLrGef;=uyfvm
aZmacGs;awG 'va[m
tarmawGazguf
atmufpD*sifudk wrf;w&if;
Edk;w0uftdyfrufvdk
a,mif,rf;vrf;av#muf+yD;
yefumcvkwfudkzdrd?
umv&Snf=um
acsmifxdk;cHxm;&wJh
npfnrf;avylawGeJ@
axG;ydkufjrSLodyfcH&awmh
ESvHk; tqkwf
a&m*geJ@aq;
o[Zmwrjzpfawmh
cHEldif&nf csnfheJ@vmwJhtqHk;
xdwfvef@w=um;eJ@
tjyifudk wGef;wdk;xGufcJh?
[if ///////
rD;a&mifatmufrSm
cEvrf;av#mufae=uygvm; ? ?

xl;

(rD;tdrf&Sif)

tarSmifawG csdwfqGJxm;wJh
tcef;usOf;usOf;av;xJ
aomhwHyg arhusefoGm;wJhn?
&opHk tm&kH&J@
yÉdyuQawG=um;rSm
rsufpdrdSwf tusifh&Sdvmawmh
oef;acgifnOfhvnf;
rGef;wnfhvdkzefwD;cJh?
tm;i,fr_ emusnf;r_
tqdyftawmufawG
pm;oHk;vm&awmh
&ifbwf}uD;[mvnf;
tqdyfawGeJ@+yD;?
qef@usifbuf
'GefwGJ+yD;ae=uwJh
olwdk@ESpfa,muf=um;rSm
onf;cHr_awG }udK;pm;r_awG
&moDtvdkuf
pdkufysKd;vmcJhawmh
'DtoD; tyGifhawGeJ@
yifhulr#if=um;rSm
arSmifrdkufayrJh
aumif;uifudk armh=unfh
ajr}uD;ay: ig&yfwnf
yifv,fqDoGm;wJhvrf;
ajzmifhwef;aecJhw,f ? ?

xl;



opf}uD;0g;}uD;(odk@)oHyk&moD;

+cdrf;acsmufr_wckvdk
xpfcsKef;oHay;+yD;
t+idK;}uD;pGmeJ@
onf;onf;rnf;rnf; &GmaewJh
rdk;oD;rdk;ayguf awG=um;rSm
uav;i,fav; wa,muf[m
taysmfvGefpGmeJ@
ajy;v$m;aqmhupm; cJhzl;w,f?
tdajEN&Sif tysKdr wa,mufvdk
vSyaom
jzLpifaom
at;jraom
aiGESif;r_efawG=um;rSm
OD;aESmufeJ@ ESvHk;wdk@
tao;pdwf aqG;aEG;+yD;rS
tjyifxGuf xdawG@&wdkif;
arSmifrdkufaom
=urf;wrf;aom
tEW&m,fjyGef;aom
awm}uD;rsufrnf; tv,frSm
wkwfaxmufeJ@ vSrf;av#mufxGufovdk
vl}uD;wa,mufu
&ifxdwfpGm jzwfoef;ae&w,f?
wcgw&H
avrSm v$ifhvmwJh
&xm;wpif;&J@ O=ooHeJ@twl
aysmf&$ifpGm aqmhupm;aewJh
uav;i,f wOD;&J@
&,foHvdkvdk
=um;a,mifrdwJhtcg
ajcwvSrf;
rodrom
wdk;oGm;rdawmhw,f? ?

(xl;)



twW&J@aemifw

ig //
b,fae&mrSm bmawGjzpf
b,fpepfu b,fvdkaumif;
topfta[mif; tukefod?
ig ///
[dkvl onfvl bmawGvkyf
t&_yft&Sif; b,fvdkuif;
tpif;jrif taumifod?
ig ///
rajymyavmuf rufvHk;av;eJ@
jzm;a,mif;cHoGm;&wJh
tqifhjrifh OD;aESmuf
ar#mhaoG;prf;awmif rcH&bJ
tazgufcHvdkuf&avjcif;?
ig ///
&Suf+yD;&if;
&Suf&if;
&Suf&if; &if; &if; &if; ? ?
(xl;)




teD;qHk;vl

pm;yGJa&S@ awGa0ae&if;
urBmh&efvdk jyif;jyif;xefxef
wdkufcdkufaewJh olwdk@ESpfa,mufudk
bmrSrqdkifovdk +idrf+idrfav; xdkifum
tqHk;tjzwf wckudk apmifhaerdw,f?
c%av;ygbJ atmifEdkifol}uD;u
xHk;pHtwdkif;aygh
&ifav;aumh+yD; az;az;rreJ@
ighudk
emwm&Snf a&m*gonf wa,mufvdk
wGJac:vm+yD; jywif;aygufwckem;
cHkwvHk; csum
trdef@ay; xdkifcdkif;vdkufw,f?
pdwftpOfu wGef;ydk@vdk@
tjyifudk ai;=unfhae&if;
acwfrSDajzmifhjzL;wJh
ESif;cif; vrf;ay:rSm vlwa,mufu
pdwfudk wrifwif;xm;+yD;
[efaqmifwJh wnf+idrfr_eJ@
twGJvdkuf tkyfpkvdkuf
ajy;qif;vmaewJh ESif;awG=um;rSm
0wfpHktjynfheJ@ vljrifaumif;atmif
vrf;av#mufjyaew,f?
ai;=unfhae&if;
at;pufwJh ESif;awGu
at;jrwJh rdk;pufav;awGjzpfvm
tJ'Dvlu
Edk@qm+yD; idka=uG;aewJh uav;i,fu
ajy;vmaewJh rdcifudk awG@vdkufovdk
a=umuf&GH@r_ uif;rJhpGmeJ@ 0wfpHkawGcGswfum
rdk;a&=um;u &$H@AGufvrf;ay:rSm
tEd_if;rJh aysmf&$ifr_eJ@
aqmhajy; upm;aeav&J@/
yDwd"gwfuav;u ighqDul;tvm
cg;wcsuf tqef@rSm
xlxyfvmwJh ESif;xktv,frSm
vl}uD;wa,mufu wkefcsdcsdeJ@
tdajENuif;pGm OD;wnf&mrJh
puf&kyfwckvdk oGm;aeygvm;?
ighrSm
todw&m;u cEtjriftm&kH rrSm;Edlifbl;
wckckawmh vkyf&r,f/
&kwfw&uf
Edk;=um;r_eJ@ odpdwfwdk@
yl;aygif;
ighudk ac:vmwJhvludk
tvpfwdkuf tEldif,l+yD;
ighudk
pm;yGJa&S@ jyefydk@=uw,f?
aocsmwm wpfck
ig
vkyf&awmhr,f? ?

xl;



Úydawmufodk@wdkifwnfjcif;Ú

Úydawmufodvm;
olwdk@awGaygh-
o}uFefa&mufrS
tdyfrufu vef@Eld;vmovdk
ua,mifuwef;eJ@(a,mif,rf;+yD;)
ydawmufudk
c|J=u/ oJ=u/
ajrSmuf=u/ yifh=u
tvGrf;onf=ueJ@
o}uFefvnf;jyef
ydawmufudk csefxm;cJh=uwmbJav?
Úydawmufodvm;
olwdk@awGaygh-
ydawmufuG,f&mrSm
toHxufjrefwJh vufawGu
v#yfwjyuf &dkufcsufawGeJ@
+yD;awmh
&efjzpf=u/xdk;=u/}udwf=u
uGJ=u/ +yJ=u
aemufqHk;awmh-ta[moduHaygh?
Úydawmufodvm;
olwdk@awGaygh-
=unfhawmh aumif;uif
&Sifoefaewmawmh ajr}uD;
tajymu av rD;
vufrSmawmh Avm}uD;?
Úydawmufodvm;
olwdk@awGaygh-
t"duudk b,fae&m
omrnudk b,frSm
pdwfjzm+yD; rcGJjcm;wwfbJeJ@
&Sifoefaprnfh
ar#mfvifhcsuf tdyfrufawGudk
aqmif=uOf;ay;zdk@qdkwm
tawG;O,mOfxJ a&mufzdk@xuf
0ifaygufem;awmif r&pfoDvmEldifygbl;?
Úydawmufodvm;
olwdk@awGaygh-
E_wfcrf;ESpfv$m=um;
t&Sdefjyif;jyif;eJ@
ajy;xGufoGm;wJh toHawG[m
aumif;uif,H avxkudkxdk;azguf
ajrxkxJ 0ifa&mufar$aESmufoGm;ayrJh
wu,fhudk w'*FbJ
wdwfqdwfjcif;/ usqHk;jcif;&J@
ajcz0g;a&S@rSm(atmufrSm)
xm0& em;cdkoGm=up+rJav?
Úydawmufa&
olwdk@awGudk ajymvdkufyg-
wu,faEG;axG;r_&Sd&if
aZmf*sDudk wu,ftm;uscJh&if
0g;wjyef tjrifhrSmbJ
ysH0Jum raeygeJ@vdk@aemf? ?
xl;

Û udk,fvHk;wD;rsufpd Û
-Oya'wck[m
wrvGefxd oufa&mufr_&SdcJh&if
edrfhedrfhjrifhjrifh worwfomjzpfcJh&if
obm0 ywf0ef;usif zsufqD;r_eJ@
(opfawmòyef;wD;r_eJ@)
&Sifbk&ifawGudk w&m;pGJ&r,f?
oufaotaxmuftxm;uawmh
tnma'o
rdk;acgifa&&Sm; jy\emaygh?
rdwWDvmuefeJ@ qnf}uD;awGudk
taxmuftxm;,l
tdkif t,fvf tdkeJ@yl;aygif;+yD;
t"rR vkyftm;ay;apcdkif;r_eJ@
jyif;xefpGm ta&;,l&r,f?
-vlom;0g' uif;rJhpGmeJ@
tjypfrJh toufrsm;pGmudk
&uf&ufpuf a¹cGzsuf+yD;umrS
oHa0*w&m; rsm;pGmeJ@
ta=umufw&m;awGzdpD;
q&morm;awGqDcsnf;uyf
tr#a0um &Spfcdk;vnf;
v$wf&kd;xHk;pHvm;?
-udk,fjzpf udk,fcH
udk,fuH udk,fvkyf
tarSmifawG zHk;tkyfrSawmh
wkef@jyefr_ rsm;pGmeJ@aygh?
-yg;pyfeJ@vuf tvSrf;uGmolawGu
jzmuswJh rD;a&mifatmufrSm
aecsif=uayrJh
xduyf eD;pyfolawGawmh
axmifhem;rSm aewwf=uw,f? ?
xl;

Úc&D;oGm;olÚ

-oli,fcsif;
ig qufoGm;&OD;r,f/
'DjcHuav;rSm apmifhvSnfhyg?
twWwck&J@
abmifcwfcHxm;&wJh pHwckrSm
r=um;EldifwJh idkoHrsm;pGm&Sdw,f/
obm0udk remvdkwJhvlawGu
tem;owfrsOf;eufeufawGqGJ+yD;
urBm}uD;udk
tusOf;csxm;zdk@ }udK;pm;aew,f?
c&D;wauG@rSm
tajymif;tvJjref+yD;
tidkvG,fwJh wdrfawGudk
acsmhaezdk@
ighrSm tcsdefr&Sdbl;/
'gayrJh
ajcmufaoG@wJh vrf;ab;u
txD;usef opfyiftdk}uD;udkawmh
ig *k%fjyK OD;n$wfcJhw,f?
c&D;wav#mufrSm
avajynif;eJ@ va&mifatmuf
xm0pOf
jzwfoef;oGm;&rSm r[kwfovdk
zkef;qdk;awmeJ@ t&nfaysmfvk
aejyif;jyif;atmufrSmvnf; rr_cJhbl;?
uEWm& tv,fa&mufrS
rD;xdza,mif; tawG;awGeJ@
tdkatppf wck
ig rawmifhwbl;/
a&Al;wvHk; ,lvmw,f?
igh &mZ0ifrSm
nifom pD;aewJh prf;acsmif;a&vdk
wnf+idrfaewwfayrJh
aumufuspf,kwfrmr_awG
tjynfhwifxm;wJh
[efaqmifavSi,feJ@
jzwful;r,f}uH&ifawmh
awmifxdyfrSm rdk;+ydKvm+yDomrSwf?
igh c&D;u
tqHk;rJhawmh rjzpfEdlifbl;
teD;qHk; tem*wfrSm
tdrfwvHk; wJwpkawmh awG@rSmbJ?
oli,fcsif;-
+cHuav;udkawmh
aygif;Ekwfay;zdk@ rarhygeJ@? ?
(befaumufwGif usefae&pfaom OKRSO vli,frsm;odk@)
xl;(15-01-06)



&Sifoefaernfhordkif;
q,fpkpGef;pt&G,f
tdk---opfyifi,f
=urf;wrf;wJh zkef;qdk;awmtv,frSm
a=umufrufzG,f rdk;}udK;rkefwdkif;awG=um;
pdwful;,Oftdyfruf woDwwef;udk
&kyfvHk;=uGaz:aqmifzdk@
vlwpkuaygh---
at;jrwJh rdk;a&pufvdk&ifaoG;eJ@
csrf;ajr@wJh va&mifvdk arwWmrsdK;wdk@aygif;pyfum
rif;udk oaEcufcJyifyef;pGm
zGm;jrifoef@pifvdkufw,fav-?
-yifv,fa&udk c%iSg;+yD;
qm;cg;eJ@a&mar$ csdK;avwJh
vlwpk&J@ axG;ydkufr_a=umifh
rif;udkav
aoG;wdk;orm;awG&J@
trkef;zufjcif;cHcJh&w,f-/
-ayG;udkif; qifwkef;rEG,f&J@ cspfom;eJ@
=uuf[if;cg; wrmwdk@&J@ cspfoRD;wdk@
aygif;zufarG;zGg;vmwJh uav;&J@
vnf*kwfaoG;udk
&ufpufpGm rSD0JvmwJh
vl@bDvl;wcsdK@&J@ az;rr_a=umifh
rif;udkav
aq;aomufcufwJh vlemawGtwGuf
aq;cg;}uD;wcGuf jzpfcJh&w,f-/
-at;&if }uHyifawGeJ@rD;vHk
yl&ifoum&nfxJ qif;csdK;
a&iwf&if ysm;&nft+rJaomufwJh
vlcsdKcsdK wcsdK@&J@ ayG@zufr_a=umifh
rif;udkav
qD;csdKonfawGu a0;a0;a&Smif=uw,f-/
'gayrJhayghav-
r&ifhusufao;ayrJh ormoruswJh
tEWm&m,feSpfzufpGef;=um;
vrf;uav;ay:rSm
}udK;yrf;av#mufvSrf;ae=uwJh
vlwpku
wzufrSm acwfrSDaq;wcGufeJ@
wzufrSm a&vJoHk;EdlifwJh
aq;ykvJyef;Ekudkudkif+yD;
oHk;wwfv#ifaq; qdkwJhtwdkif;
tief tcg; tcsdKawGudk
"gwfpmoabmeJ@
ae&mrSefajymoHk;Eldifwma=umifh
tykyfcs ya,m* aveD=urf;tvnfrSm
rif;rv$ifhyg;cJhovdk
tqdk;jrif a0zef&_yfcsa&; "g;oGm;awG=um;
owd todOm%feJ@,SOf+yD;
umuG,fjyKpkysdK;axmifEldifcJhwma=umifh
trsm;tusdK;eJ@ rsdK;cspfwJholawGtwGuf
rif;vHk;0raoqHk;Eldifbl; ? ?
xl;
(OKRSO vli,farmifr,frsm;odk@)






tmoDo
-&GmOD;bkef;}uD;ausmif;u
ukvm;wufeJ@
tdrfaemufaz;u =uufz}uD;wdk@&J@
v_yfE_d;jcif;cH&wJh
usaemhrSm---
-wuf=uGzswfvwf+yD;
!ifomwJh avEk!if;udk &SK&_dufoGif;
jyif;&dwJh tm&k%fOD;tvif;eJ@
aES;auG;vdk@usef&pfaewJh
va&mif&J@ tvif;wcsdK@=um;rSm
&dyf+idrfjrifuGif;rsm;pGmudk
toufoGif;vdkufovdk
v_yf&Sm;vmwJh cavmufoH jcLoHawGeJ@
aus;vuf&J@ eHeufcif;rsm;pGmudk?
-&Sdor#toHrsm;eJ@
v_yf&Sm;Eldifor#t&mtm;vHk;
aygif;pkzGJ@pnf;xm;+yD;
udk,fpDrSmacGs;awG&GJvdk@
aus;vuf&J@ae@v,fcif;rsm;pGmudk?
-aendKcsdefrSm
avajynif;u uvl
xef;awmu jrSL
wdrfa&mifu jcL
wdk@vli,fwpk
wriftnd_@cH=u+yD;
csDwufcJh=uwJh
aus;vuf&J@ naecif;rsm;pGmudk?
-oli,ftdyfcsdefvnf; *&krxm;
ouf}uD;acgif;cscsdefvnf; arhoGm;wJh
wdk@vli,fwpk
va&mifqrf;wJh &Gmvrf;wav#muf
a&a=umeD;&if a&xGufEldifavmuf&J@
tjznfhcH r,f'vifwvufeJ@
&ifxJupum; =um;apcsifvdk@vm;
toHbJ =uGm;csifaevdk@vm;
,ae@wdkif ra0cGJEldifao;wJh
aus;vuf&J@ nrsm;pGmudk?
-,ck --
ig&SifoefaewJh vufawG@b0eJ@
rodpdwfu awmifhwwJh
tJ'D(onf)rsm;pGmqDudk
ig
b,fcsdefcgrS
wzef
jyefa&mufEdlifrSmvJ? ?
xl;
(pufwifbm/3/2004)
(ta0;a&mufoli,fcsif;rsm;odk@)

tjrpfwdktyifrsm;ta=umif;
wcgu--
,Hk=unfcsuf avSmfwufav;udk
rvGwfwrf; wif;wif;qkyfudkifvm&awmh
tm;xm;&wJh vufacsmif;av;awGvnf;
aoG;csif;csif;eD,Hkru
ar#mfvifhcsuf avSOD;[mvnf;
'%f&mA&yGeJ@aygh/
'gayrJh--
&nfrSef;csuf avSi,fav;[m
tEW&m,f v_dif;vHk;eJ@ausmufaqmif=um;rSm
a&S@odk@ a&$@aecJhqJ?
ckawmh--
udk,fhcGeftm; udk,fjyefpm;oHk;ae&awmh
cEtawG;tac:awGvnf;
wv$JqHyifoef
aoG;ckefE_ef;vnf; rrSefuefawmh
tcsdef[m wdrf;nGwfvG,fpGmeJ@
r&%rif; aoG;aqmif&mygoGm;aygh?
-cHEldif&nftpGef;ESpfzufrSm
azgufjyefr_ 'Da& twuftusawG
jrefqef=urf;wrf;vGef;w,f?
-0dkifcsdKwcGuf[m qdk&S,fvfusayrJh
a&=unfpifwpufeJ@awmh rE_dif;oifhbl;?
-om,mr_r&Sdawmh&if vl[m
qifjcifawGay;wwfvGef;ovdk
tvG,fqHk;eJ@tjrefqHk;
aysmf0ifoGm;&wm
ordkif;&J@jrpfusdK;tif;wckxJrSmaygh? ?

xl;(rwf 22 / 2006)

jrLwrSHk&J@ aygufuGJr_wydkif;wp

-&mZ0ifukd
&mZ0ifu jyefa&;awmh
p}uF0VmwHwdkif;}uD;awG
uGmusrwwf
csD;rGrf;oHawG yJhwif&kdufoGm;w,f?
-ordkif;rodvdkufwJh
tn=wrsm;pGm&J@
pGef@vGwfr_awGtwGuf
ork'<&m}uD;awG[m
,l}uHK;r&wJh
aumif;uif}uD;&J@ rsuf&nfawGbJaygh?
-yHkajymaumif;olawG&J@
vufqifhurf; tarGqdk;awGa=umifh
tem*gwf ydkifpdk;&SifawG&J@
OD;aESmifhjzLjzLav;xJrSm
odwwfp tdyf&m0ifcsdefup+yD;
a&aiG@&kdufrdwJh oHacsmif;awGvdk
oHacs;awG pJGuyfcJh&w,f?
-umvoHk;yg;pvHk;udk
apvkd&mapEldifwJh
ynm&Sif}uD;awG&J@ apwemtrSm;awGa=umifh
awmifwef;}uD;awG[m
ajrZmyifawG&J@ t&dk;awGeJ@jzpfwnfcJh&w,f?
vufn_d;n$ef&m a&jzpfEldifwJh
wefcdk;&SifawG uvnf;
a=umuf&$H@r_ ewfawG0ifyl;+yD;
twW&J@ yJhudkifr_a=umifh
jrpftm;vHk; aumufauG@pGm pD;qif;oGm;=uw,f?
-iSufcspfolawGa=umifh
iSufrsm;pGm vGwfvyfr_qHk;&_H;ae&wm
b,fw&m;&kH;rS ajz;&Sif;ray;Eldifao;bJeJ@
&l;oGyfr_wdkif;udk &_wfcsae&if
av,mOfysHawmifrS jrif&OD;rSm r[kwfovdk
vl@wefzdk;/ vl@*k%foduQg qdk+yD;
[efaqmiftodkuft+rHKxJrSm
urUm}uD;[m jym;aeqJajymaerSmyg?
-*E<0ifudk rvGrf;eJ@ rwm;ygbl;
*vdkb,fvfvdkufaZ;&Sif;xJrSmvnf;
aysmf0if=unfhvSJ@yg?
-qDrStay:aewwfwmr[kwf
qyfjymtjrLyfvnf;
atmufrSmae&kd;xHk;pHr&Sd?
-toufrJh ouf&GufajcmufawGawmif
avwdkuf&if
ouf0ifv_yf&Sm;vmovdk
trSefw&m;cspfolqdk+yD;
rSefuefwJh pum;wcGef;a=umifh
aq;&Guf}uD;eH@&wJh ar#mhawGvdk
vl;vGef@ wGef@vdrfaewm obm0bJ?
-wHigonf jzpfzl;w,fqdk&if
vGwfoGm;wJhig;
jyefr&wwfbl;vdk@ ajym&JrSmr[kwfF?
-tm;vHk;twGuf pdkufysdK;xm;wJh
opfyifawG
xif;rD;aoG;vkyfypfvdkufwm
apwema&pD;urf;+ydKw,fvdk@ rajymeJ@aygh-
-acsmif;ajcmufawGxJrSm
a&epfaoqHk;olawGtwGuf
b,fol@rSmwm0ef&SdovJ?
-c&D;oGm;tdyfxJrSm
oHo,cJvHk;awG xnfhxnfhoGm;awmh
vufnd_;xdk;ol[m
'Drdkua&pDenf;t&
rJ&_H;oGm;rSmbJ-
awmfvSefa&;tod
yef;cif;rSmvnf;&Sd
awmifay:rSmvnf;&Sd
yifv,frSmvnf;&Sd?
-acsmf&nfvdktawG;
ab;xGufqdk;usdK;rsm;pGm
rrdkufcsifprf;ygeJ@
zm;awG&J@ tbd"gefrSm
vwfqwfaeqJ tawG;tac:awGa=umifh
a&iwfaowJh rSwfwrf;r&Sd?
--'DrSm
El;nHhpGmeJ@
'%f&mawGudk
,k, yGwfoyf
aq;vdrf;ay;ae&wm
jrwfEkd;vGef;vdk@ r[kwfbl;aemf? ?
xl;
(urBm}uD; ydk+yD;yljyif; vmwm tarrsm;&J@ aomua=umifh)

wyGifhaomyef;uav;

ESvHk;om;rSmaAGygvmol
*spfypDajcaxmufwpHkydkifxm;ol
pdwful;,Ofrqef vrf;csdK;wckrSm
cvkwfwdkufrdcJh=u/
rxifrSwfpGm
ESpfOD;pvHk;udk }udK;pawG
wkwfaESmifrdcJh=u/
cGsefxufwJh rme
toGm;jruf oHo,
udk,fusifhw&m;udk jywfoGm;apwJhtcg
ESvHk;om;udk &SxdoGm;
tm;wif;}udwfrdSwf
aoG;tvdrf;vdrf;eJ@ vl;vdrfhx
rsuf&nf a0aeqJrSm
'%f&mudk ESif;cJawGtHkay;cJh/
vrf;wav#mufrSmawmh
aejcnfvnf; aEG;aeygw,f
avEkat;vnf; nSif;aqmfaoG;w,f
tem*wfwcktwGuf
yef;yGifhwcsdK@vnf; ar$;ysH@ygw,f
'gayrJh
igh&ifbwfwckvHk;
a&cJjyifawG zHk;v$rf;qJ/
aoqHk;oGm;wJh igh&ifckefoH
tjzpfrSefeJ@uAsmwa=umif;
wae@rSm
nDrav; zwfrdygapawmh?
&SifoefcJhw,f
ESvHk;aoG;eJ@vm;
yumoevm;
a0cJhygw,f
auom rSmvm;
ajrjyifvm;
qHyifjzLwacsmif;wdk;vmayrJh
igh&ifwckvHk;
pHy,f&eH@awG oif;xHkqJ? ?

xl;(9-30-06)

ya,m*
pOf;pm;=unfh---
wrf;waewmawmhr[kwfbl;/
wcsdefuaygh -
-ajcovHk;eJ@aygif&if;xd
xdk;qG
xd&S aewJh&kd;jywfawmawG
tckcsdefrSmawmh
t%k=unfhrSefwyf
Zm*emeJ@qG&avmufatmif
tp
tikwf av;awGom jzpfwnfae&awmhwm
tufppfrdk;a=umifh rjzpfwef&m?
pOf;pm;=unfh ---
-ajr}uD;pm;zdk@ ajr=oZm
u#$J EGm; pm;zdk@ 0rf;pm
&dk;jywfom rDScdkae&awmhwJh
aoi,faZm tajctaerSm
ar#mfvifhcsufrJh b0rsm;pGmtwGuf
aoG;wpuf
touf
w&uf
qufvuf &Sifoefzdk@&m
rcsdpGm
&dk;jywfawGudk
vnfvSD; aps;uGufwif&jyefawmh
tESpfrJhoGm;wJh igwdk@ajr}uD;
t[m&rJhoGm;wJh igwdk@u$#JEGm;
+idrf;vkvk igwdk@b0rD;tdrf
uH=urRm&Jh wdkufqdkifr_a=umifh rjzpfwef&m?
-Owk&moD awmudkrSDwJh
[m&Dudef;rkefwdkif;}uD;awGa=umifh
v#yfwjyuftwGif;rSm
opfawmrsm; rjyKef;wD;wef&m?
-ork’Nm yifv,fjymrSm
jynfhv#HaewJh igwdk@0rf;pm
ig;/ykZGef/c&k/a&ndS/a&arSmfawG
qlemrDa=umifh rsKd;rjyKwfwef&m?
rjzpfapcsifbJ jzpfoGm;&wmuawmh-
-tm;xm;&wJh igwdk@pyg;cif;ae&mrSm
+cHKEG,fawG rif;rloGm;=u+yD?
-0ifh=u$m;cJh&wJh igwdk@opfyifawGvnf;
-tjrpfygrusef uG,faysmuf+yD?
-tm;xm;cJh&wJh igwdk@yifv,fjymvnf;
&ifbwfa[mif;avmif; jzpfoGm;+yD?
-w&m;orm; pum;eJ@
+yD;pvG,f
tedpPoabmyg ajymvmcJh&ifawmh
wm0efrJh&m usvdrfhr,f? ?

xl;(02-24-08)




u&iftrsKd;om;rsm;. csnfjzLzGJ@ r*Fvmjzpfay:vmyHkta=umif;&if;

u&iftrsKd;om;rsm;. csnfjzLzGJ@r*FvmyGJonf bdk;ab;bDbiftqufqufrS pwifjyKvkyfcJh=uaom yGJawmfjzpfygonf? vGefcJhaom &mpkESpfaygif;rsm;pGmY yg;rD;,m;ukef;ajrjrifhwGif tajcpdkufaexdkifvmcJhaom u&ifvlrsKd;rsm;onf *dkbDvGifjyifodk@ ajymif;a&$@aexdkif=u+yD; awmif,mpdkufysKd;jcif;jzifh touf0rf;ausmif;cJh=uygonf?
ESpfaygif;rsm;pGm =umjrifhvmaomtcg 4if;*dkbDvGifjyifonf oJuEWm&tjzpfodk@ wjznf;jznf;ajymif;vJoGm;+yD; oJrkefwdkif;rsm; jyif;xefpGm wdkufcdkufvmr_a=umifh +rdK@/ &$mrsm; ESpfjrKyfukefojzifh w&kwf/ udk;&D;,m;/ *syefvlrsKd;rsm; 4if;oJuEWm&tm; jzwfausmfvmcJh&onfhenf;wl u&ifvlrsKd;rsm;onfvnf; jzwfausmfcJh&avonf?
xdkodk@jzwfausmfvmpOf oJrkefwdkif;a=umifh oJrsm;zHk;tkyfIaoqHk;&jcif;/ tylv_dif;jyif;xefonfh avwdkufcdkufjcif;a=umifh tylavmifu|rf;I aoqHk;&jcif; ponfhvlaotavmif;rsm;ESifh t&kd;pkrsm;onf awmifyHk&myHk jzpfcJhavonf? xdkuJhodk@ =urf;wrf;qdk;&$m;vSonfh obm0/ &moDOwk ab;tEW&m,frsm;ESifh tjzpfqdk;rsm;udk =uKHawG@cHpm;&if;jzifh w&kwfjynfe,fpyf wdAufukef;ajrjrifh&Sd awmeufwckodk@ a&muf&Sdvmaomtcg a=umufvef@zG,f xdkjzpf&yfqdk;trsKd;rsKd;rS uif;vGwf&eftwGuf u&ifvlrsdK;rsm;u csnfjzLzGJ@r*FvmyGJtm; pwifusif;yjyKvkyfcJh=uavonf?
xdkae@ xdk&ufonf 0gacgifvjynfhae@jzpfojzifh om;pOfajr;quf 0gacgifvjynfhae@a&mufwdkif; csnfjzLzGJ@r*FvmyGJtm; ESpfpOf qif&ifusif;ycJh=uavonf? xdkodk@ yGJawmfusif;yjyKvkyf&mwGif&nf&$,fcsufrsm;tm; oufaoom"utaejzifh ypPnf;(7) rsdK;udk t"duxm; yg0ifapcJhygonf?
4if;ypPnf;(7)rsdK;rSm
1? xrif;qkyf 2? aumufnif;zifc|ef 3? iSufaysmoD; 4? yef;EkEG,f(ewfyef;ndk) 5? }uHydkif; 6? a& 7? csnfjzLwdk@jzpf=uygonf?

4if;wdk@ wrsdK;pD. &nf&G,fcsufESifh t"dy`g,faz:aqmifcsufrsm;rSm

xrif;qkyf? ? xrif;aphrsm;onf waphpD&SdaeonfrSefaomfvnf; vufjzifhqkyfudkifvdkufygu pkpnf;aeouJhodk@ u&iftrsdK;om; tm;vHk; xrif;qkyfyrm pkpnf;pGmjzifh aexdkif=u&ef/
aumufnif;zifc|ef? ?rGefjrwfaom pdwf"gwfrsm;jzifh wOD;ESifhwOD; ,Hk=unfpdwfcsr_rsm; cdkif+rJpGm xm;&SdygrS aowyef oufwqHk; &if;EDS;cspf=unfap&ef/
iSufaysmoD;? ? iSufaysmoD;rsm;onf tudkif;tcufay:wGif oD;yGifhvmjcif; r[kwfbJ tn$ef@rSwqifh yifpnfESifhwqufwnf; oD;yGifhvmjcif;jzpf+yD; toD;rsm;onf twef;vdkuf tpDt&D &Sdae=uum u&ifvlrsKd;rsm;onfvnf; vlrsKd;pk wpkwnf;rS aygufzGg;vmI OruGJ odkufrysuf cdkif+rJaom pnf;vHk;nDnGwfr_jzifh wom;wnf; &Sdae=uap&ef/
yef;EkEG,f(ewfyef;ndk)? ? xdkyef;onf EG,fuJhodk@ jzpfaomfvnf; tjrpfrsm; vGefpGmyGg;rsm;I ajrudkpGJ+rJpGm wG,fiifxm;ouJhodk@ u&ifvlrsKd;rsm;. rsKd;qufopfrsm; urBmay:Y wnfwHhcdkif+rJpGm &yfwnfEldif&ef/
}uHydkif;? ? }uHrsm;onf tqpf.ae&mwdkif; tjrpfwG,ftyifaygufI rsKd;quf}uD;xGm; jyef@yGg;onfhwl u&ifvlrsKd;rsm;onfvnf; acwftqufquf rsKd;quf&SifoefyGg;rsm;=uap&ef/
a&? ? a&onf at;jr=unfvifI ouf&SdrSefor#tm; touf&Sef&yfwnf yGg;rsm;apEkdifouJhodk@ u&iftrsKd;om;w&yfvHk; a&uJhodk@ at;csrf;I trsKd;om;xkw&yfvHk;. toufaoG;a=umjzpfaom pmayESifh,Ofaus;r_rsm;udk wdk;wufjyef@yGg;atmif vkyfaqmif=uap&ef/
csnfjzL? ? tjzLonf aumif;rGefoef@pifonfudk vltrsm;pk vufcHxm;onfhtjyif ppfrsufESmzGifhv#uf wOD;ESifhwOD; olao udk,fao wdkufcdkufaeolrsm;yif wbufrStvHjzLaxmifv#uf ppfajy+idrf;ygu ESpfzufpvHk; wOD;ESifhwOD; aoG;om;&if;csmrsm;ozG,f qufqH=uonfhenf;wl u&iftrsKd;om;rsm;. vufaumuf0wfY jzLazG;aomcsnfrsm;jzifh &pfywfzGJ@aESmifxm;ygu wOD;ESifhwOD; ae&ma'o/ bmompum;/ oabmxm;tjrif;rsm; rcGJjcm;bJ av;pm;cspfcif=uap&ef ponfjzifh ypPnf;wckpD. t"dy`g,fzGifhqdkcsufrsm;ESifh &nf&G,fcsufrsm;tm; oufaoom"u xm;cJh=uavonf?

Monday, November 21, 2011

သုတ

သုတ
- သေဘၤာရြက္ကကင္ဆာေရာဂါ အမ်ဳိးမ်ဳိးကိုကာကြယ္
-ေရႊျပည္စိုး
-၂၁-၁၁ -၂၀၁၁

႐ုိးရာတိုင္းရင္းေဆးပညာ မ်ားစြာတို႔တြင္ သေဘၤာရြက္ႏွင့္ သေဘၤာရြက္ေျခာက္ကို ေရေႏြးၾကမ္း လုပ္ေသာက္ျခင္းက ကင္ဆာေရာဂါ အမ်ိဳးမ်ိဳးကုိ တိုက္ဖ်က္ႏိုင္စြမ္း ရွိသည္ဟု ယံုၾကည္ၾက၏။

ယခုအခါ ဖေလာ္ရီဒါတကၠသိုလ္မွ သုေတသနပညာရွင္ နမ္ဒန္းႏွင့္ ဂ်ပန္မွ သူ၏ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ ဖက္မ်ားက သေဘၤာရြက္သည္ မိန္းမကိုယ္ကင္ဆာ၊ ရင္သားကင္ဆာ၊ အသည္းကင္ဆာ၊ အဆုတ္ကင္ဆာႏွင့္ ပန္ကရိယ ကင္ဆာဆဲလ္မ်ားကို သတ္ႏိုင္ေၾကာင္း Ethnopharmacology ဂ်ာနယ္တြင္ ေဖာ္ျပခဲ့သည္။ သူတို႔အဖြဲ႕သည္ သေဘၤာရြက္ ေျခာက္မ်ားကို အသံုးျပဳ၍ သုေတသန ျပဳလုပ္ခဲ့ရာတြင္ သေဘၤာရြက္ေျခာက္ကို လက္ဖက္ရည္ကဲ့သို႔ အသံုးျပဳျခင္းျဖင့္ ကင္ဆာဆဲလ္မ်ားကို ေသေစႏိုင္ေၾကာင္း ေတြ႕ရွိခဲ့ၾကသည္။

သေဘၤာရြက္မွ စုပ္ယူထားေသာ အရာမ်ားသည္ ကိုယ္ခံအားစနစ္ကို ထိန္းညႇိရာတြင္ အကူအညီေပးသည့္ Th1type cytokines မ်ား ထုတ္ လုပ္ျခင္းကို ျမႇင့္တင္ေပးႏိုင္ေၾကာင္း ေတြ႕ရွိခဲ့သည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ကင္ဆာဆဲလ္မ်ားကို တိုက္ဖ်က္ရာ၌ ကိုယ္ခံအားစနစ္ကို အသံုးျပဳသည့္ ကုသခ်က္တြင္ သေဘၤာရြက္မ်ားကို အသံုးျပဳလာ ႏိုင္ေတာ့မည္ဟု ဆို၏။

ကမာၻ႔ေနရာ အႏွံ႔အျပားတြင္ သေဘၤာရြက္ကို ေဆးဖက္ဝင္ေသာ အရာတစ္ခုအျဖစ္ အသံုးျပဳေနၾကၿပီး အထူးသျဖင့္ အာရွတိုက္တြင္ အသံုးမ်ားသည္ဟု ဆို၏။

ေဒါက္တာနမ္ဒန္းက ယခုသူ၏ သုေတသနမွ ရရွိေသာ ရလဒ္မ်ားသည္ ၾသစေၾတးလ်ႏွင့္ သူ၏ဇာတိျဖစ္ေသာ ဗီယက္နမ္ႏိုင္ငံတို႔တြင္ ေနထိုင္ေသာ ေဒသခံတို႔ထံမွ ရရွိသည့္ သတင္းအခ်က္အလက္မ်ားႏွင့္ ကိုက္ညီမႈ ရွိသည္ဟု ဆို၏။

သေဘၤာရြက္မွ ထုတ္ယူထားေသာ အရာမ်ားသည္ ပံုမွန္ဆဲလ္မ်ားအေပၚ ေဘးဥပါဒ္ျဖစ္ေစမႈ လံုးဝမရွိေသာေၾကာင့္ လက္ရွိအသံုးျပဳေနေသာ ကင္ဆာေဆးဝါး မ်ားစြာတို႔တြင္ ျဖစ္ေလ့ရွိသည့္ ေဘးထြက္ဆိုးက်ိဳး မ်ားစြာတို႔ကို ေရွာင္ရွားႏိုင္လိမ့္မည္ဟု ဆို၏။

သုေတသနပညာရွင္မ်ားသည္ ကင္ဆာဆဲလ္ ၁၀ မ်ိဳးကုိ ေမြးျမဴၿပီး သေဘၤာရြက္မွ ထုတ္ယူထားေသာ အရာမ်ားႏွင့္ ၂၄ နာရီၾကာ ထိေတြ႕ ေစခဲ့သည္။

ကင္ဆာဆဲလ္ ၁၀မ်ိဳးစလံုးတြင္ သေဘၤာရြက္ေၾကာင့္ ႀကီးထြားမႈ အလြန္ေႏွးေကြးသြားေၾကာင္း ေတြ႕ရွိခဲ့ရသည္။
ေဒါက္တာဒန္းႏွင့္ အဖြဲ႔သည္ သေဘၤာရြက္မွေန၍ ဓာတ္ပစၥည္းမ်ား ထုတ္ယူျခင္း လုပ္ငန္းစဥ္အတြက္ တိုက်ိဳတကၠသိုလ္မွ တစ္ဆင့္ မူပိုင္ခြင့္ ေလွ်ာက္ထားခဲ့ၿပီးျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။

Credit to: forever friends.ning.com

---------------------------------------



ကင္ဆာေရာဂါအတြက္ သေဘာၤရြက္
-ထူးတင့္ႏုိင္
လြန္ခ႔ဲေသာနွစ္ေပါင္း ၃၅ နွစ္ေက်ာ္က ျဖစ္သည္။ ျမ၀တီစာေပတိုက္တြင္ ကြ်န္ေတာ္အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ အျဖစ္ တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ ေနခ်ိန္က ျဖစ္သည္။ တစ္ေန႔တြင္ ကၽႊန္ေတာ္နွင္႔ခင္မင္ရင္းနီးေသာ ဆရာ ၀န္ၾကီး ေဒါက္တာတင္ေအာင္သည္ ကြ်န္ေတာ္ထံသို႔လာ၍ စကားစျမည္ေျပာရာမွ ထူးျခားေသာသူ၏ ကိုယ္ေတြ႔ျဖစ္ရပ္တစ္ခုကို ေျပာျပသြားသည္။

ဆရာ၀န္ၾကီး ေဒါက္တာတင္ေအာင္သည္ ရန္ကုန္ေဆးရုံ ၾကီးဓါတ္ေရာင္ျခည္ဌာနတြင္ တာ၀န္ခံ ဆရာ၀န္ၾကီး တစ္ဦးျဖစ္သည္။
(ေဆာင္းပါးနည္းနည္းရွည္သည္ အခ်ိန္သိပ္မရွိေသာ စာဖတ္ခ်စ္သူမ်ား မိမိဘာသာမိမိ အပိုင္းအပိုင္း ခြဲ၍ ဖတ္ႀကပါေလ)

“ကင္ဆာန႔ဲပတ္သက္ၿပီး ထူးျခားတ႔ဲ ကိုယ္ေတြ႔ျဖစ္ရပ္ တစ္ခုကို ကြ်န္ေတာ္ ေျပာျပခ်င္တယ္။
လြန္ခ႔ဲတ႔ဲ ၅ လေက်ာ္ေလာက္က ကြ်န္ေတာ္တို႔ဌာန ကို ကင္ဆာေ၀ဒနာရွင္ ဆရာေတာ္တစ္ပါး ေရာက္လာ တယ္။
ဆရာေတာ္က ကင္ဆာရေနလို႔ ဓါတ္ေရာင္ျခည္ ကင္ဖို႔ သက္ဆိုင္ရာ ဆရာ၀န္ၾကီးမ်ားရ႔ဲ ညႊန္ၾကားခ်က္လည္းပါလာတယ္။
ကြ်န္ေတာ္တို႔က ဆရာေတာ္ကို ဓါတ္ေရာင္ျခည္ကင္ ဖို႔စီစဥ္ေတာ႔ ဆရာေတာ္က လက္မခံဘူး။

ျပန္ၾကြသြားတယ္။ အ႔ဲဒီလိုေနလာရာက ၃-လေက်ာ္ေလာက္ အၾကာမွာ အဲဒီ ဆရာေတာ္ ျပန္ၾကြလာတယ္။
ကြ်န္ေတာ္သူေရာဂါကို စစ္ေဆးၾကည္႔တ႔ဲအခါ ကင္ဆာေရာ ဂါ ေပ်ာက္ကင္းေနတာကိုေတြ႔ရတယ္။
ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္းအ႔ံၾသမဆုးံျဖစ္သြားတယ္။

ဒါန႔ဲ ‘ဆရာေတာ္ဒီၾကားထဲ ဘာေဆးေတြ ေသာက္လဲလို႔ ေမးၾကည္႔တယ္။ ဆရာေတာ္က သေဘၤာ ရြက္အစိမ္းေတြကိုပဲ အရည္ ညွစ္ ေသာက္တယ္’ လို႔ေျပာျပတယ္။ သည့္ေနာက္ ဆရာေတာ္လည္း ၀မ္းသာအားရ ျပန္ၾကြသြားတာပဲ။ ဆရာေတာ္ရ႔ဲ ကင္ဆာေရာ ဂါဟာ သေဘၤာရြက္ အစိမ္းေၾကာင္႔ ေပ်ာက္တယ္ထင္တာပဲ၊ အတိအက်ေတာ႔ မေျပာနိုင္ဘူး။ ေဆးသိပၸံသေဘာအရ တစ္ဦး တစ္ေယာက္ သေဘၤာရြက္ေၾကာင္႔ ကင္ဆာေပ်ာက္တယ္ဆိုေပမ႔ဲ အားလုံးေပ်ာက္လိမ္႔မယ္လို႔ ေကာက္ခ်က္ခ် မေျပာနိုင္ဘူးဆရာ။ ကင္ဆာအမ်ိဳးအစားန႔ဲ ကင္ဆာလူနာ ေပါင္းမ်ားစြာ ကို စမ္းသပ္ ၾကည္႔ျပီး ေပ်ာက္မွ အတည္ျပဳေျပာနိုင္မွာပါ။ ထူးျခားတာကေတာ႔ အမွန္ပဲဆရာ” ဟူ၍ ဆရာ၀န္ၾကီး ေဒါက္တာ တင္ေအာင္က ေျပာျပခ႔ဲသည္။

ကြ်န္ေတာ္လည္း ထိုစဥ္ကပင္ သေဘၤာရြက္ စိမ္းအာနိသင္ကို သတိျပဳမိသည္။ ၁၅-နွစ္ခန္႔ၾကာေသာအခါ ဆရာ၀န္ၾကီးေဒါက္တာ တင္ေအာင္သည္ ကြယ္လြန္ သြားရွာသည္။

ကၽႊန္ေတာ္လည္းကင္ဆာေရာဂါနွင္႔ သေဘၤာရြက္အေၾကာင္း သူ၏ေျပာျပခ်က္ ကို ေမ႔ေမ႔ေပ်ာက္ ေပ်ာက္ ပင္ရွိခ႔ဲသည္။
ဤသို႔ရွိရာမွ မၾကာမီက ရန္ကုန္ျမိဳ႔မဟာသိမ္ေတာ္ၾကီး ဆရာေတာ္ၾကီး အဂၢမဟာပ႑ိတ ဘဒၵႏၱကုမာရက လက္ကမ္းစာေစာင္ ကေလး တစ္ေစာင္ကို ျမတ္မဂၤလာတြင္ လိုသလို အသုးံျပဳနိုင္ရန္ တာ၀န္ခံအယ္ဒီတာ ဦးဥာဏ္လင္းေအာင္မွတဆင္႔ ကြ်န္ေတာ္႔ကို ေပးလိုက္သည္။

ဤလက္ကမ္း စာေစာင္တြင္ “ကင္ဆာေရာဂါေပ်ာက္ေစေသာသေဘၤာရြက္” ဟူေသာ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ ပါလာ သည္။
ေရးသားတင္ျပသူမွာ ေဒါက္တာခင္ေရႊ ( တိရစာၦန္ေဆးကုဆရာ၀န္) ဟူ၍ ေဖာ္ျပထားသည္။

ကၽႊန္ေတာ္ဖတ္ရူေလ႔လာၾကည္႔ရာ ကင္ဆာေရာဂါ ေပ်ာက္ေစေသာ သေဘၤာရြက္အေၾကာင္း စုံစုံ လင္လင္ ေရးသားထားသည္ ကို ေတြ႔ရသည္။
ဤတြင္ကြယ္လြန္သူဆရာ၀န္ၾကီၤး ေဒါက္တာ တင္ေအာင္၏ ကင္ဆာေရာဂါနွင္႔ သေဘၤာရြက္ အေၾကာင္းေျပာၾကားခ်က္ကို သတိရကာ အမ်ားျပည္ သူတို႔ ဖတ္ရူနိုင္ရန္ ထပ္ဆင္႔တင္ျပပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္သည္ ဆရာ၀န္ လည္းမဟုတ္ပါ။

ေဆးဆရာ လည္းမဟုတ္ပါ။ ေဆးျမီးတို အေၾကာင္းေရးသားသူလည္း မဟုတ္ပါ။
သို႔ရာတြင္ ဤျဖစ္ရပ္၊ ဤ ေဆာင္းပါးတို႔သည္ ကင္ဆာ ေရာ ဂါေ၀ဒနာရွင္တို႔အတြက္ တစ္စုံတစ္ခုေသာအတိုင္းအတာအထိ အက်ိဳးျပဳနိုင္ လိမ္႔မည္ဟုထင္ျမင္ကာ မူရင္းအတိုင္း ကုသိုလ္ျပဳ တင္ျပအပ္ပါသည္။

ေဒါက္တာခင္ေရႊ (တိရစာၦန္ေဆးကုဆရာ၀န္) ဘာသာျပန္တင္ျပေသာ ေဆာင္းပါးအျပည္႔အစုံ မွာေအာက္ပါအတိုင္း ျဖစ္ပါသည္။

“သေဘၤာပင္ကို အပူပိုင္း အေမရိကန္နိုင္ငံတြင္ စ-တင္စိုက္ပ်ိဳးေနၾက သည္။
လက္တင္ဘာသာအားျဖင္႔ ( Carica Papaya ) ဟုေခၚျပီး ၾသစေၾတးလ်နွင္႔ နယူးဇီလန္ တြင္ ေပါေပါဟု ေခၚဆိုသည္။

ေျမာက္အေမရိကရွိ လက္တင္ဘာသာအားျဖင္႔ ( Asi-mina Tirbola ) နွင္႔ရွိေသာ အပင္နွင္႔မတူေခ်။
၎ကိုလည္း ေပါေပါဟုေခၚဆိုသည္။ နွစ္ပင္စလုံး ေဆးဖက္၀င္ပါသည္။
သေဘၤာရြက္အရည္သည္ ၾသစေၾတးလ်နိုင္ငံ ေရႊကမ္းေျခရွိလူမ်ားအား ကင္ဆာေရာဂါေပ်ာက္ေစပါသည္။

စာေရးဆရာ ( Harold Tieze )က ၎စာအုပ္တြင္ မည္သို႔မည္ပုံ အဆီထုတ္မည္နွင္႔ ကင္ဆာေပ်ာက္ ကင္းသူတို႔၏ ဇာတ္လမ္းတို႔ကို အတိအက် ေရးသားထားသည္။ ဤစာအုပ္တြင္ ေရႊကမ္းေျခလက္ ကမ္းစာေစာင္တြင္ပါရွိေသာ ေအာက္ပါ အစီရင္ခံစာကိုေဖာ္ျပပါမည္။

“ေပါေပါသည္ ကင္ဆာေပ်ာက္ သစ္သီးျဖစ္သည္။ ဥယ်ာဥ္မူးတို႔သည္ ကင္ဆာေရာဂါရွင္တို႔၏ သေဘၤာရြက္အလွဴခံမူကို အားေပး ၾကသည္။
လြန္ခ႔ဲေသာ ၁၄- နွစ္က ဤအရပ္ေနသူသည္ ကင္ဆာေရာဂါ ေပ်ာက္ေၾကာင္း အရြက္၏ ဂုဏ္သတၱိကို ထုတ္ေဖာ္ပါသည္။

၎ကိစၥကိုေျခရာခံလိုက္ရာ သူနာျပဳေဆာင္ ေရာက္သြားပါသည္။
မစၥတာစတန္ရွယ္တန္သည္ ျပဳတ္ထားေသာ သေဘၤာရြက္ သတၱဳရည္ကို ေသာက္ျခင္းျဖင္႔ ပိန္းၾကာ ရြက္ေပၚ ေရမတင္သက႔ဲသို႔ ကင္ဆာေရာဂါ ေရွာေရွာရွဴရွဴ ေပ်ာက္သြားသည္။

အေမရိကန္၌ သုေသသနလုပ္ရာတြင္ သိပၸံဆိုင္ရာ အေထာက္အထား ရရွိပါသည္။
၎သုေသသန၌ သေဘၤာပင္မွ ဓာတုပစၥည္းတစ္ခုကို ထုတ္ႏုတ္ရာ ကင္ဆာေရာဂါ အဆတစ္ေသာင္းခန္႔ ထက္ျမက္ သြားပါသည္။

မစၥတာရွယ္တန္က ဤေတြ႔ရွိမူသည္ ကၽြႏ္ုပ္ကို ေသာက္သုံးရန္ အၾကံေပးခ႔ဲပါသည္။ ကၽြႏွ္ပ္ ႏွစ္လ စမ္းေသာက္ၾကည္႔သည္။
ကၽြႏ္ုပ္သည္ တီဘီေရာဂါကို ဓါတ္မွန္ျဖင္႔အဆုတ္ စစ္ေဆးခ႔ဲ သည္။
ဆရာ၀န္တို႔က ကင္ဆာေပ်ာက္ျပီဟု ေျပာပါသည္။

ထိုႏွင္႔ ကၽြႏု္ပ္က အထူးကုတို႔အား ေျပာ ၾကားရာ ၎တို႔က မယုံၾကည္ႀကေခ်။
ေနာက္ဆုးံ ေခါင္းကုတ္ျပီး ကၽြႏွ္ပ္က ကင္ဆာေရာဂါအတြက္ သေဘၤာ ရြက္ကိုျပဳတ္ေသာက္ခ႔ဲေၾကာင္း ေထာက္ခံခ်က္ ေရးခ႔ဲသည္။

၁၉၆၂-ခုနွစ္ ကင္ဆာသည္ ဘယ္ေတာ႔ မွ ျပန္လည္မျဖစ္ေပၚခ႔ဲပါ။
ရွယ္တန္၏ဇနီး သည္ကင္ဆာေပ်ာက္ေၾကာင္း ေဆးျမီးတိုတို႔ကို အျခားေ၀ဒနာ သည္တို႔အားျဖန္႔ေ၀ေပးရာ၁၆-ေယာက္ ေပ်ာက္ကင္းခ်မ္းသာ ပါသည္။

သေဘၤာရြက္ႏွင့္ရိုးတံတို႔ကိုမေသာက္ခင္ ႏွစ္ႏွစ္ရီၾကာဒယ္အိုးထဲတြင္ ျပဳတ္ထားရပါသည္။
သို႔ေသာ္ ေရခဲေသတၱာထဲတြင္ ထားပါက ၃၊၄ရက္ ခံပါသည္။ ထို႔ေနာက္ ပုပ္သြားမည္။
ေနာက္လူတစ္ေယာက္က ၁၉၇၈-ခု စာေစာင္ပါအတိုင္း ဖတ္ျပီး သေဘၤာရြက္တို႔ကိုေဆး လုပ္ကာ ကင္ဆာေရာဂါသည္တို႔အား ေပးခ႔ဲပါသည္။

အဘယ္ေၾကာင္႔ဆိုေသာ္ ယခင္ ကင္ဆာေရာဂါေတြ႔ရွိ မူေၾကာင္႔ ေသမည္႔လူတို႔သည္ ယခုအခါ အသက္ရွင္ေနၾကသည္။
ထို႔ေၾကာင္႔ သေဘၤာရြက္ကုထုံးသည္ ကင္ဆာကို တကယ္ေပ်ာက္ကင္းပါသည္။

(ေဆးျမီးတို) သေဘၤာရြက္အလတ္စားတို႔ကို ေဆးေၾကာျပီး ေဂၚဖီက႔ဲသို႔ ေတာက္ ေတာက္စဥ္းကာ ဒယ္အိုးထဲ တြင္ေရႏွစ္လီတာျဖင္႔ ျပဳတ္ပါ။
အဖုံး ဖြင္႔ပါ။ ၄-ခြက္ ၂-ခြက္တင္ ျပဳတ္ပါ။

ထို႔ေနာက္စစ္ျပီး ဖန္ပုလင္းထဲတြင္ထည္႔ထားပါ။ေရခဲေသတၱာထဲတြင္ထည္႔လ်ွင္ ၃-၄-ရက္ ခံမည္။ အကယ္၍ ေနာက္ က်သြားပါက စြန္႔ပစ္ လိုက္ပါ။

စားပြဲဇြန္းသုံးဇြန္း(သို႔) ၅၀ မီလီမီတာကို ၁ရက္ သုးံၾကိမ္တိုက္ပါ။
ဤသေဘၤာရြက္ ကုထုံးဇာတ္လမ္းသည္ အျခားေဆးဖက္၀င္ကုထုံးမ်ားထက္ ပိုမို ဆန္းျပားသည္။

။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။
R.J.W မွ ေအာက္ပါအတိုင္း စာတစ္ေစာင္ေရးသားသည္။
ကင္ဆာေရာဂါျဖင္႔ ေသလုဆဲဆဲ ျဖစ္ေနေသာ လူနာမ်ားအား သေဘၤာရြက္ျပဳတ္ရည္နွင္႔ ကုရပါသည္။
ေရွးဦးစြာ အသက္ ၄၀-ရွိ ငွက္ေပ်ာေတာင္ သူတစ္ေယာက္တြင္ ဆီးအိမ္ကင္ဆာေရာဂါ ျပန္႔ပြားမူကို မရပ္တန္႔နိုင္ခ႔ဲေခ်။

ကြ်ႏု္ပ္က ေတာစာ မ်ား၊လတ္ဆတ္ေသာဂ်ဳံျဖဴမ်ား၊ သၾကားမ်ား၊ ထိန္းေဆးမပါေသာ အစားအစာမ်ားစားရန္ ေျပာၾကားျပီး သေဘၤာရြက္ တစ္ဆုပ္က် ဒယ္အိုးထဲတြင္ထည္႔ျပဳတ္ကာ ေသာက္ေစသည္။

ထိုေတာင္ သူသည္ ၅-ပါတ္ ေသာက္လိုက္ရာ ကင္ဆာေရာဂါ ေပ်ာက္ကင္းသြားသည္။
အရြက္တို႔ကို အေျခာက္ လွန္း၊ အမွုန္႔ ေထာင္းပါကပိုမိုစြမ္းပါသည္။
ၾကြက္မ်ားတြင္ စမ္းသပ္ၾကည္႔ရာ ေအာင္ျမင္ပါသည္။



သေဘၤာရြက္မ်ားကို ထုေထာင္း၍ ၾကြက္မ်ားကိုေဆးထိုးၾကည္႔ရာ ၾကြက္ရွိ ကင္ဆာ အက်ိတ္မ်ား ေပ်ာက္ကုန္ပါသည္။
သေဘၤာရိုးတံတြင္ Acetogenin ဓာတုပစၥည္း ပါ၀င္ရာ ၎သည္ ဆဲလ္အတြင္းရွိ ATP ထုတ္လုပ္မူ မ်ားကိုမ်ွတေစပါသည္။

ဤသို႔အားျဖင္႔ ကင္ဆာဆဲလ္မ်ားျဖင္႔ ေသြးေၾကာမ်ားရွင္သန္မွဳတို႔ကို Acetogenin ဖ်က္ဆီး ပစ္ပါ သည္။
သေဘၤာရြက္သတၱဳရည္တြင္ Acetogenin အပါအ၀င္ ဓာတုပစၥည္း ၁၀၀ ပါ၀င္ပါသည္။
၎တို႔သည္ ခႏၶာကိုယ္ဆဲလ္မ်ားကို ဓာတ္က်ဆင္းမွဳတြင္ ပ့ံပိုးကူညီပါသည္။ ၁၉၇၆-ခု၊ ေဒါက္တာ မက္လလင္း၊ ပါက်ဴးတကၠသိုလ္ ပါေမာကၡသည္ အမ်ိဳးသား ကင္ဆာသိပၸံမွ ေမတၱာရပ္ခံခ်က္ေၾကာင္႔ ထိုေဆးပင္၏ ကင္ဆာထိေရာက္မွဳကို စမ္းသပ္ခ႔ဲသည္။

အပင္ ၃၅၀၀-တြင္ အစြမ္းထက္ပစၥည္း ၅၀-ေတြ႔ပါသည္။ ၎အနက္ Acetogenin သည္ အလြန္အစြမ္းထက္ျပီးသန္ေကာင္မ်ား ၊ ဗိုင္းရပ္စ္မ်ား၊ မွဳိမ်ားနွင္႔ ကင္ဆာဆဲလ္တို႔ကို တိုက္ဖ်က္ပါသည္။ ထ႔ိုျပင္ လူနာအား ေဆးေၾကာင္႔ ဒုကၡမျဖစ္ေစပါ။

အထူးသျဖင္႔ သေဘၤာရြက္သည္ ကင္ဆာက်ိတ္တို႔ကို ထူးကဲစြာ ေခ်ဖ်က္ေပးပါသည္။ ထို႔ျပင္ ဓာတု နွင္႔ဓါတ္ေရာင္ျခည္ကုထုံးတို႔တြင္ ပ႔ံပိုးမွဳ အျဖစ္ သေဘၤာရြက္ ကိုသုံးၾကပါသည္။
ေဘးထြက္ဆိုးက်ိဳး မရွိပါ။ ထို႔အတြက္ေၾကာင္႔ သေဘၤာရြက္သည္ ျမစ္ခ်င္းျပီးေဆးတစ္လက္ျဖစ္ရာ ၎နွင္႔အလား တူေဆးအမည္မွာ ရဲယိုရြက္၊ ရဲယိုသီး၊ ခုခံအားက်ဆင္းမွဳ ကယ္တင္ရွင္တို႔ျဖစ္ၾကျပီး အစာအိမ္နွင္႔ အူလမ္းေၾကာင္း ကင္ဆာတို႔ကို တိုက္ဖ်က္သည္။

သို႔ေသာ္လည္း သေဘၤာရြက္ေဆးကို KC-H (သို႔) COQ10 COENZYNE 10 က႔ဲသို႔ေသာ္ လည္ပင္း က်ိတ္ဆြေဆးျပားျဖင့္ ပူးတြဲအသုံးျပဳနိုင္သည္။ Laetrine ေဆးကိုမွီ၀ဲေသာ ကင္ဆာေရာဂါရွင္တို႔သည္ သေဘၤာရြက္ႏွင္႔နာနတ္သီးကို စားေပးရပါမည္။

အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ အယ္ဇိုင္းဓာတ္တို႔သည္ ကင္ဆာဆဲလ္တို႔ကို ဖယ္ရွားေပးသည္။
ထို႔ေၾကာင္႔ အေစ႔အတြင္းရွိ B-17 သည္ အလုပ္လုပ္ နိုင္သည္။

တုပ္ေကြးေရာဂါနွင္႔ပတ္သက္၍ ေက်ာင္းသားတစ္ဦးမွ သိရွိရသည္မွာ ၎၏ေသြးသြင္းမူသည္ ၁၅-လီတာရွိျပီး အင္အားခ်ည္႔န႔ဲေနပါသည္။
ဖခင္ျဖစ္သူသည္ စိတ္ပူျပီးေဆးျမီးတိုကို လိုက္ရွာရာ သေဘၤာ ရြက္အရည္ကိုသာလ်ွင္ မွီ၀ဲေၾကာင္း၊ ၎ေသြးသြင္းမူကို ၂၀ လီတာတြင္ ေသြးဥငယ္အေရတြက္ ၄၅.၅ ရွိေၾကာင္း၊ သို႔ေသာ္ သေဘၤာရြက္ေဆးကိုမီွ၀ဲျပီးေနာက္ ေသြးအဆင္႔ ၁၃၅-အထိ ျမင္႔တက္သြား ေၾကာင္း ၊ ဆရာ၀န္တို႔ေတာင္မွ အ႔ံအားသင့္ျပီး ကေလးကို ေဆးရုံမွဆင္းေစသည္။

ထိုသတင္းသည္ တစ္ျမိဳ႔လုံး ပ်႔ံႏွံံ႔သြားပါသည္။ ၎တို႔၏ ေဆးျမီးတိုအရ သေဘၤာရြက္ႏွစ္ရြက္ကို ေဆးေၾကာထုေထာင္းစစ္ခ်ရမည္။
ထိုအခါ အရြက္တစ္ရြက္လ်ွင္ စားပြဲဇြန္း ၁-ရမည္။ တစ္ေန႔လ်ွင္ ၂-ဇြန္းမွီ၀ဲပါ။
ျပဳတ္ျခင္း၊ အပူေပးျခင္း မျပဳလုပ္ပါႏွင္႔။ ေဆး အာနိသင္ျပယ္ တတ္သည္။ အရြက္ဖြားဖြားကိုေရြးပါ။
အလြန္ခါးသျဖင္႔ နွာေခါင္းပိတ္ျပီး မ်ိဳရမည္။


ေနာက္ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္မွာ အသက္ ၃၂-နွစ္ရွိေသာ ကၽႊန္ေတာ္႔သူငယ္ခ်င္းတြင္ လြန္ခ႔ဲေသာနွစ္က တုပ္ေကြးျဖစ္ျပီး ေဆးရုံတင္ရသည္။
ဆရာ၀န္ကတုပ္ေကြး ေပ်ာက္ျခင္း မရွိေၾကာင္းေျပာျပပါသည္။ မိမိခုခံအား ကိုသာ ျမင္႔ေပးရန္ေျပာသည္။

ထိုလူနာတြင္ေသြးနွစ္ခါသြင္းျပီး ဘုရားဆီတြင္ ဆုေတာင္း ေနရ သည္။
၎၏ ေသြးဥတို႔သည္ ၂၈၀၀၁ သို႔ ၃-ရက္အတြင္းက်သြားသည္။ ထိုအခါ ေယာကၡမ ျဖစ္သူက သေဘၤာရြက္ရည္တိုက္ျပီး ကုသရာ ေသြးမ်ားျပန္ လည္ျမင္႔တက္ျပီး ၃-ရက္အတြင္း ပိန္းၾကာရြက္ တြင္ ေရမတင္သက႔ဲသို႔ ေရာဂါေပ်ာက္ကင္းျခင္းသို႔ ေရာက္၏။

ထူးျခားသည္မွာ သေဘၤာ ရြက္သည္ တုပ္ေကြးေရာဂါျဖစ္သူအား အပူျငိမ္းေစကာ ေအးျမမွဳကိုေပးပါသည္။
လည္ေခ်ာင္း ေရာဂါျဖစ္ပါက သေဘၤာရြက္ကို မီွ၀ဲသင္႔သည္။
ထုိ႔္ေၾကာင္႔ အိုသူေတာ္ေကာင္းအေပါင္းတို႔ သေဘၤာ ရြက္ကို ေမႊစက္ထဲ သို႔ထည္႔ျပီး ညွစ္၍ သုံးေဆာင္ၾကပါေလ။

ေဒါက္တာခင္ေရႊ
(တိရစာၦန္ေဆးကုဆရာ၀န္)

ဤကားေဒါက္တာခင္ေရႊ၏ ဘာသာျပန္ဆိုတင္ျပခ်က္ ျဖစ္ပါသည္။


ကၽႊန္ေတာ္သည္ ထိုအေၾကာင္းကိုရင္းႏွီးေသာမိတ္ေဆြ ဆရာတကၠသိုလ္၀င္းမြန္ ( တြဲဖက္ပါေမာကၡ-ျငိမ္း) ကိုစကား စပ္မိရင္း ေျပာျပ သည္။
ဆရာတကၠသိုလ္၀င္းမြန္က ကၽႊန္ေတာ္၏ ေျပာျပခ်က္ကို မွတ္သားထားရာမွ လည္ပင္းၾကီး ေရာဂါ ရေနရွာသူ ႏြမ္းပါးေသာ မိန္းကေလး တစ္ဦး အားေျပာျပသည္။ သေဘၤာရြက္စိမ္းကို ေထာင္းထု၍ အရည္ညွစ္ ေသာက္ၾကည္႔ေစသည္။

ဆရာတကၠသိုလ္၀င္းမြန္က “ဆရာ၀င္းေရ၊ အဲဒီမိန္းကေလးရဲ႕ လည္ပင္းၾကီးေရာဂါဟာသိသိသာသာ ေလ်ာ႔က်သြားတယ္” ဟူ၍ဖုန္းဆက္ ေျပာသည္။ သေဘၤာ ရြက္စိမ္းကေတာ့တစ္နည္းမဟုတ္တစ္နည္း အာနိသင္ရွိသည္မွာ အမွန္ျဖစ္ပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္သည္ အသက္ ၈၃-နွစ္ ရွိေသာ္လည္း ဘာေရာဂါမ်ွမရွိ။ က်န္းမာေပါ႔ပါးဖ်တ္လတ္၍ တစ္ ေန႔လ်ွင္ ၈-နာရီေက်ာ္ အယ္ဒီတာနွင္႔ စာေရးဆရာအလုပ္ကို လုပ္ကိုင္ေနပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္သည္ ထမင္းစားတိုင္း သေဘၤာရြက္စိမ္းကို ေရေႏြးေျဖာ၍ မၾကာခဏ တို႔စားေလ႔ရွိပါသည္။
သေဘာၤရြက္စိမ္း မစားျဖစ္ေသာ ေန႔ ဆိုလ်ွင္ ရဲယိုရြက္စိမ္းကို ေရေႏြးေျဖာ၍ တို႔စားတတ္ပါသည္။
သေဘၤာရြက္စိမ္းနွင္႔ ရဲယိုရြက္စိမ္းသည္ ကၽႊန္ေတာ္အားထားရာ အစားအစာမ်ားတြင္ နွစ္ခုပါ၀င္ေၾကာင္းတင္ျပအပ္ပါသည္။

ဖတ္မိသမွ်ကို ထပ္ဆင္႔ ၍မ်ွေ၀လိုက္ပါသည္။
ေရာဂါ ၊ေ၀ဒနာခံစားမႈမွ ေလ်ွာ႔ပါးႏုိင္ၾကပါေစ။

မွတ္ခ်က္။
Forward mail ကုိျပန္လည္ေဖာ္ျပျခင္းျဖစ္ပါသည္။
ဤစာကုိ ဖတ္ရႈျပီးေနာက္ မိမိတုိ ့၏နီးစပ္ရာသူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္းမိတ္ေဆြမ်ားကုိလည္း လူခ်င္းျဖင့္ေသာ္လည္းေကာင္း ၊ online မွတစ္ ဆင့္ေသာ္လည္းေကာင္း တစ္ဆင့္ျပန္လည္ျဖန္ ့ေ၀ေပးျခင္းျဖင့္ ကုသုိလ္ျပဳၾကပါလုိ ့တုိက္တြန္းပါတ

Thursday, November 10, 2011

Tuesday, November 8, 2011

ငါတို႔၏က်ဆံုးရာကား

Source Photo from http://thawthikho.blogspot.com/2011/11/2011.html
ငါတို႔၏က်ဆံုးရာကား

11/08/2011

E-Mail မွတဆင့္ ရရွိလိုက္တဲ့စာတစ္ေစာင္ကို လက္ဆင့္ကမ္းလိုက္ပါတယ္.......

မိမိဘာသာကိုေသာ္၄င္း၊ တျခားဘာသာတရားကိုေသာ္၄င္းေလ့လာျခင္းအားနည္းမွဳ၊ တရားေဟာဆရာ ေျပာတိုင္းဟုတ္၊ ဘုန္းၾကီးေဟာတိုင္းမွန္ ပင္ကိုုယ္ဆင္ျခင္တံုတရားအားနည္းမွဳ၊ အသံုးမျပဳမွဳသည္ ကရင္အမ်ိဳးသားမ်ားၾကားျဖစ္ပြားေနေသာ ဘာသာေရးအစြန္းေရာက္မွဳ၊ တျခားေသာဘာသာအားမသိ၊ မေလးစားမွဳ ၏အေျခခံအရင္းအျမစ္ျဖစ္သည္။

ကရင္လူမ်ိဳးမ်ားအၾကား၌ ဘာသာေရး အျမင္က်ဥ္းေျမာင္းမွဳ၊ ငါ့ဘာသာ၊သူ႔ဘာသာခြဲျခားမွဳ သည္ အရွိတရားတခုျဖစ္၍ အျငင္းမပြားႏိုင္ပါ။ ယင္းေၾကာင့္ပင္ အခ်င္းခ်င္းစစ္ျပိဳင္သတ္ျဖတ္ၾကသည္မွာ မေျပးေသာ္လည္းကန္ရာရွိ ၍ ကရင့္သမိုင္းတြင္၀မ္းနည္းဖြယ္ အမည္းစက္တင္က်န္ခဲ့ပါသည္။ႏို

၀ဘၤာလ ၁၇ ရက္တြင္ အဲေခါင္ေသာင့္ ဘေလာ့၌ တင္ထားသည့္ မီးေလာင္သြားေသာ ဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း ဗီဒီယိုခလစ္ပ္သည္ အင္မတန္မွ ၀မ္းနည္းစရာေကာင္းျပီး သခၤန္းစာ ယူသင့္ေသာ ျဖစ္ရပ္မ်ားစြာထဲမွ တခုျဖစ္ပါသည္။ အမ်ိဳးသားေရးႏွင့္ ဘာသာေရးမကြဲျပားျခင္း၊ မခြဲျခားႏိုင္ျခင္း၊ ဘာသာေရးအစြန္းေရာက္ျခင္းမ်ားက ကရင္လူမ်ိဳးတို႔၏ အမ်ိဳးသားေရး၊ ႏိုင္ငံေရး ေပ်ာ့ကြက္တခုျဖစ္သည္မွာ ျငင္းကြယ္၍ မရႏိုင္ေသာအမွန္တရားတခုျဖစ္ပါသည္။

ကရင္အမ်ဳိးသားတို႔၏ ဘာသာေရး၊ အမ်ိဳးသားေရး၊ ႏိုင္ငံေရးႏွင့္ပတ္သက္၍ ဘေလာ့ပိုင္ရွင္ အဲေခါင္ေသာင့္၏ အျမင္၊ သေဘာထားကို စာေရးသူအေနျဖင့္ မ်ားစြာႏွစ္သက္၍ သေဘာတူလွပါသည္။

သို႔ေသာ္ ဤဗီဒီယိုကလစ္ပ္ ႏွင့္ပတ္သက္၍ ရင္မွာျဖစ္လာေသာေမးခြန္းမ်ားစြာကိုလည္းေဆြးေႏြးလိုပါသည္။ ဤျဖစ္ရပ္သည္ ၂၀၀၅ ခုႏွစ္ ဧျပီလ ၃၀ ရက္ေန႔တြင္ျဖစ္ပြားခဲ့ေၾကာင္းသိရပါသည္။ သို႔ေသာ္ ဘယ္ေနရာ၊ ဘယ္သို႔ျဖစ္သည္။ ဘာေၾကာင့္ျဖစ္သည္၊ ဘယ္သူ၊ဘယ္တပ္ကျပဳလုပ္သြားသနည္း၊ တမင္ပစ္မွတ္ထား မီးရွိဳ႔သြားသည္လား၊ လုပ္ၾကံဇာတ္လမ္းအခုလား ဟူသည္ကားယေန႔ထိ တိက်ေသခ်ာမသိရပါ။ မည္သည္ေၾကာင့္ျဖစ္သည္ ျဖစ္ေစ၊ ၀မ္းနည္းဖြယ္ ဆိုသည္ ကိုကား ျငင္းဖြယ္ရာမရွိပါ။

၂၀၀၅ ခုႏွစ္၀န္းက်င္တ၀ိုက္သည္ ဒီေကဘီေအ အင္အားတန္ခိုးအာဏာၾကီးထြားေနဆဲ အခ်ိန္ကာလျဖစ္ပါသည္။ ေကအဲန္ယူႏွင့္ စစ္အစိုးရျငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးေနေသာ အခ်ိန္လည္းျဖစ္ပါသည္။ ဗိုလ္ေက်ာ္သန္း၏အဆိုအရ “ယင္းကဲ့သို႔ေသာျဖစ္ရပ္မ်ားရွိပါလ်က္ မိမိတို႔မွာ ေကအဲန္ယူကို မေကာင္း၀ါဒျဖန္႔ျခင္းမလုပ္ခဲ့ဟုဆိုပါသည္။

ယင္းသို႔ျပဳလုပ္ပါက မိဘအားမေကာင္းေျပာရာ ေရာက္မည္စိုးေသာေၾကာင့္ဟုဆိုပါသည္။” သို႔ေသာ္ ဗီဒီယိုခလစ္ပ္ တခုလံုးတြင္ ေကအဲန္ယူအားစက္ဆုပ္စြာ အျပစ္တင္ျခင္းကိုသာ ကမ ၻာခ်ီ အစအဆံုး ေျပာေနခဲ့သည္။ ၄င္းေျပာသကဲ့သို႔ ကရင္လူမ်ိဳးစည္းလံုး ညီညြတ္ေရးကို ရင္ထဲမွလိုလားခဲ့သည္မွန္ကန္ခဲ့ပါက ၂၀၀၅ ခုႏွစ္မွ ရိုက္ကူးခဲ့ေသာယခုဗီဒီယို သည္ ဘာေၾကာင့္ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ယခုလုိအခ်ိန္မ်ိဳးမွာမွ မီဒီယာေပၚ (တေက်ာ့ျပန္)ေရာက္လာရ သနည္း။

စဥ္းစားစရာျဖစ္လာပါသည္။
တခ်ိန္ကျပိဳကြဲ၊ လမ္းခြဲခဲ့ေသာ ဒီေကဘီေအႏွင့္ ေကအဲန္ယူကရင္ လက္နက္ကိုင္တပ္မ်ား ျပန္လည္ပူးေပါင္းလာခ်ိန္၊ နားလည္ေက်ေအးလာခ်ိန္၊ လက္တဲြညီညြတ္လာခ်ိန္မွာမွ ဘာေၾကာင့္အခ်ိန္ကိုက္ေပၚလာရသနည္း။ ေတြးဆဆင္ျခင္စရာျဖစ္ပါသည္။

ေကအဲန္ယူ ၏ဦးေဆာင္မွဳေအာက္တြင္ ကရင္အမ်ိဳးသားမ်ား ညီညြတ္ခဲ့စဥ္ ျမန္မာျပည္၌အင္အားေကာင္းေသာ ေတာ္လွန္ေရးအင္စားစုတခုအျဖစ္ဂုဏ္ယူဖြယ္ရပ္တည္ခဲ့သည္မွာသမိုင္းျဖစ္ရပ္မွန္ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ခ်ိနဲ႔ အားနည္းေသာအုပ္ခ်ဳပ္မွဳ၊ ဘာသာေရးမညီညြတ္ မမွ်တမွဳ၊ ျမံဳေနေသာဘာသာေရး အစာမေက်မႈမ်ားအား လစ္လ်ဴရႈထားမႈ၊ အမ်ိဳးသားေရးအသိရွိေသာ္ျငား ႏိုင္ငံေရးအသိ အားနည္းမႈ စေသာ စေသာ အားနည္းမႈ မ်ားေၾကာင့္ ရန္သူစစ္အစိုးရမွ ငါးၾကင္းဆီႏွင့္ငါးၾကင္းေၾကာ္၍ ကရင္႔ေတာ္လွန္ေရး ကိုုျဖိဳခဲြႏိုင္ခဲ့ပါသည္။
ကရင္ေတာ္လွန္ေရးႏွင့္ ကရင္တမ်ိဳးသားလုံးအတြက္ ဆိုးရြားအထိနာခဲ့ေသာ သမိုင္းသခၤါန္းစာျဖစ္ပါသည္။

ဘာသာေရးအစြန္းေရာက္ေသာေကအဲန္ယူေခါင္းေဆာင္အခ်ိဳ႕ေၾကာင့္ ကရင္ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား နစ္နာခံစားခဲ့ရသလို ဒီေကဘီေအတေခတ္တြင္ ဘာသာေရးအစြန္းေရာက္ေသာဒီေကဘီေအအခ်ိဳ႕ေၾကာင့္ ခရစ္ယာန္ဘုရားေက်ာင္းမ်ားစြာဖ်က္ဆီးခံခဲ့ရပါသည္။

ခရစ္ယာန္ဘုန္းေတာ္ၾကီးအခ်ိဳ႔ ညွဥ္းပမ္း သတ္ျဖတ္ ခံခဲ့ရပါသည္။ ဗုဒၶဘာသာထဲသို႔ကူးေျပာင္းရန္ျငင္းဆိုသျဖင့္ လူနည္းစုခရစ္ယာန္ႏွင့္ မိရိုးဖလာကိုးကြယ္သူအခ်ိဳ႔ ဆရာေတာ္အမိန္႔ဟုဆိုကာ မိ္မိအိမ္ႏွင့္ရြာမွ အဓၶမစြန္႔ခြါ ေရႊ႕ေျပာင္းေစခဲ့မႈမ်ား ရွိခဲ့ပါသည္။ ဆိုလိုသည္မွာ ဘာသာေရးအစြန္းေရာက္ အခ်ိဳ႕ေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ား၊ အမည္ခံအမ်ိဳးသားေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ အေရျခံဳ ဘာသာေရး ေခါင္းေဆာင္မ်ားေၾကာင့္ ကရင္လူမ်ိဳးမ်ားစြာ ဒုကၡပင္လယ္ေ၀ခဲ့၊ ငိုေၾကြးပူေဆြးခဲ့ရပါသည္။ ညွဥ္းပမ္းႏွိပ္စက္ သတ္ျဖတ္ခံခဲ့ရပါသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ဒီေကဘီေအ၊ ေကအဲန္ယူဆိုျပီး လုပ္ရပ္တခု၊ အျဖစ္အပ်က္တခုကို ဥပမာေပး၍ ဘာသာေရးႏွိပ္ကြပ္မွႈရွိေၾကာင္း၊ နားလည္မွဳ၊ ညီညြတ္မွႈရွိရန္လိုအပ္ေၾကာင္း တင္ျပလာျခင္းသည္ ေစတနာ မွန္ခဲ့ေသာ္ျငား ေကာင္းက်ိဳးထက္ဆိုးက်ိဳးသာသက္ေရာက္ျဖစ္ေပၚေစပါမည္။

ဆင္ျခင္ျခင္းတရားထက္ နာက်င္ခံစားအညွိဳးထားစိတ္သာျဖစ္ေစပါမည္။ တျခားေသာဘာသာ၀င္ တဦးဦးက မိမိတို႔ ခံစားနစ္နာခဲ့ရမွႈကို ဓာတ္ပံု၊ ဗီဒီယိုျဖင့့္ ယခုကဲ့သို႔ျပန္လည္တင္ျပလာပါက ဤဇာတ္လမ္းဘယ္မွာဆံုးေတာ့မည္နည္း။ အျပန္အလွန္စြပ္စြဲျခင္း၊ လက္ညွိဳးထိုးျခင္း၊ မဆံုးႏိုင္ေသာသံသရာထဲတြင္ ကရင္လူမ်ိဳးမ်ားမည္သည့္တိုင္ေအာင္ ဘ၀ေမ့ေပ်ာ္ေမြ႔ေနဦးမည္နည္း။

ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ ခံခဲ့ရသမွ်၊ နာက်င္ဆံုးရွဳံးခဲ့ရသမွ် တဦးအေပၚတဦးလက္ညွိဳးထိုးေန၍ မည္သို႔ေသာအေျဖမွရႏိုင္မည္မဟုတ္ပါ။ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔၏ အားနည္းမွဳ၊ မသိနားမလည္မွႈသည္သာ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔၏ ဆံုးရွဳံးရာ၊ က်ဆံုးရာျဖစ္သည္။ ကရင္အားလံုး ငါ၊ ငါ့ဘာသာ၊ ငါ့အဖြဲ႔အစည္း ဆိုေသာအတၱစိတ္ကိုဖယ္ရွားႏုိင္၍ ခိုင္မာမွန္ကန္ေသာအမ်ိဳးသားေရးအသိ၊ အမ်ိဳးသား ေရးသတိျဖင့္ ေရွ႕ဆက္လက္တြဲ၍ အမ်ိဳးသားေရးကို ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ပါေစ။

ရဲရဲေတြး

Reference: အေတြးအၿမင္

Copy from http://kanyawpo.blogspot.com/2011/11/blog-post_8715.html
Posted by မင္းစိုးစံ(အေ၀းေရာက္ ကရင္ဒုကၡသည္တဦး) at 7:51 PM