ျပည္ေထာင္စုဆိုင္ရာ တပိုင္းတစအျမင္

ပည္ေထာင္စုဆိုင္ရာ တပိုင္းတစအျမင္ Posted by admin on July 2, 2012 4 Comments တကယ္ညီၫြတ္ခ်င္ရင္ ရန္သူအစစ္ကို ျမင္ဖုိ႔လိုတယ္ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ရဲ႕ ဖယ္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုဆိုတဲ့ စာတန္းဆန္ဆန္ ေဆာင္းပါးကို ဖတ္ရပါတယ္။ တန္းတူေရးကို အေျခခံတဲ့ တိုင္းရင္းသားစုံ ညီၫြတ္ေရးနဲ႔ ျပည္ေထာင္စုသစ္ တည္ေဆာက္ေရးအတြက္ သူ႔အျမင္ေတြကိုတင္ျပထားပါ တယ္။ စာတမ္းေဆာင္းပါးရဲ႕ အာေဘာ္နဲ႔ ရည္႐ြယ္ခ်က္ကို ေယဘုယ်အားျဖင့္ သေဘာတူ လက္ခံပါတယ္။ သုိ႔ေသာ္ လည္း တခ်ဳိ႕အခ်က္မ်ားကိုေတာ့ အျပန္အလွန္ေဆြးေႏြးလိုပါတယ္။ ျဖည့္စြက္တင္ျပျခင္း သေဘာပါ။ ဒါကလည္း ႏိုင္ငံေရးသမားတေယာက္ရဲ႕ တာ၀န္လုိ႔ ယူဆလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းေျပာသလို ႏိုင္ငံေရး သမားဆိုတာ ကုိယ့္အျမင္အယူအဆကို လူထုအၾကား ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ခ်ျပရဲရမယ္။ အမွားအမွန္ကို သမုိင္း(ရာဇ၀င္) က ဆုံးျဖတ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒီေတာ့ ႏုိင္ငံနဲ႔ ျပည္သူအတြက္ ေရွာင္ရန္ ေဘးအႏၱရာယ္ေတြ၊ ေဆာင္ရန္ သာယာ၀ေျပာေရးနဲ႔ ညီၫြတ္ေရးနည္းလမ္းေတြနဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့ သတင္းအခ်က္အလက္မွန္ေတြ အျမင္အယူအဆေတြကို တင္ျပဘုိ႔ ႏိုင္ငံ ေရးသမားမ်ား လုပ္ရွားတက္ႂကြသူမ်ားမွာ တာ၀န္ရွိပါတယ္။ ပထမဆုံး ေဆြးေႏြးလိုတာက ျပည္ေထာင္စုသစ္ အမည္နဲ႔ ပတ္သက္ပါတယ္။ သူ႔ ေဆာင္းပါး အဆုံးပိုင္းက စတင္ေဆြး ေႏြးရတာက ဗမာ၊ ျမန္မာအသုံးနဲ႔ ပတ္သက္ေနလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ေရးခဲ့တဲ့ စာေတြမွာလည္း တျပည္လုံး တမ်ဳိး သားလုံးနဲ႔ သက္ ဆိုင္ရင္ ဗမာလို႔ပဲ သုံးႏႈန္းခဲ့သလို ဒီမွာလည္း ထို႔အတူ သုံးစြဲသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ ေၾကာင့္ ဗမာ၊ ျမန္မာ ကြဲျပားတဲ့ အယူအဆကို တင္ျပလိုတဲ့အတြက္ သိသာထင္ရွားမႈရွိေအာင္ ဦးစြာေဆြးေႏြးတင္ျပျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္က သူ႔အတြက္ ဗမာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ျမန္မာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေၾကာင္းကိစၥမရွိ၊ ဒါမွမဟုတ္ ဗမာေရာ၊ ျမန္မာကိုပါ ပယ္ၿပီး အားလုံးသေဘာတူတဲ့ တျခားအမည္ တခုကို သုံးရင္လဲ သေဘာတူညီတယ္၊ တဆက္တည္း သု၀ဏၰဘူမိကို ျပည္ေထာင္စုသစ္ရဲ႕ အမည္အျဖစ္ အဆုိျပဳသြားပါတယ္။ က်ေနာ့္ အတြက္ေတာ့ ႏိုင္ငံတခုရဲ႕ အမည္ဟာ အမ်ားညီ႐ုံနဲ႔ အလြယ္မသတ္မွတ္သင့္လို႔ ျမင္ပါတယ္။ ခိုင္လုံတဲ့ သမုိင္းေၾကာင္း ဇာစ္ျမစ္နဲ႔ က်ဳိးေၾကာင္းယုတၱိရွိဖုိ႔ လိုပါတယ္။ ဒီေန႔ ေခတ္မွာေတာ့ ဗမာပဲေျပာေျပာ၊ ျမန္မာပဲေျပာေျပာ အတူတူပါပဲလို႔ ကြယ္လြန္သူ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျမ ေျပာသလိုပဲ ေျမျပန္႔ေန လူ မ်ဳိးစုႀကီးရဲ႕ အမည္လုိ႔ အမ်ားက နားလည္လက္ခံေနၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ ႏိုင္ငံတခုရဲ႕ အမည္ဆိုေတာ့ အထက္မွာ ဆိုခဲ့သ လို အက်ိဳးအေၾကာင္း ဇာစ္ျမစ္ကိုေတာ့ ရွာဖုိ႔လိုပါတယ္။ ရွာတဲ့အခါမွာလည္း ေခတ္ၿပိဳင္ အိမ္နီးျခင္း အမ်ဳိးသားေတြက က်ေနာ္တို႔ကို ဘယ္လို ေခၚေ၀ၚသတ္မွတ္တယ္ဆိုတာကို ထည့္သြင့္စိစစ္ဖို႔လိုပါတယ္။ ေလ့လာဆန္းစစ္မိသေလာက္နဲ႔ က်ေနာ့္အျမင္ ေျပာရရင္ေတာ့ ျပည္ေထာင္စုတခုလုံးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အမ်ားဆိုင္နာမ္ ဟာ ဗမာသာျဖစ္သင့္ၿပီး ျမန္မာကေတာ့ ျပည္ေထာင္စု အလယ္ပိုင္း ေျမျပန္႔ေန လူမ်ဳိးစုႀကီးကို ေခၚေ၀ၚရည္ၫြန္းသင့္ တယ္လို႔ ယူဆပါတယ္။ ဗမာ ဒီေ၀ါဟာရေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေလ့လာရာမွာ အိႏၵိယမွာ ေရာက္ရွိေနထိုင္ရတာက က်ေနာ့္အတြက္ အားသားခ်က္လို႔ ဆုိရပါမယ္။ တကယ္ေတာ့ ဗမာဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရဟာ ဒီကေန႔ ဗမာျပည္ထဲမွာ ေနထိုင္ေန႔ၾကတဲ့ တိုင္းရင္းသား မ်ဳိးႏြယ္စု အားလုံးရဲ႕ ဘာသာစကားနဲ႔ ဘယ္လိုမွ မပတ္သက္ပါဘူး။ ဗမာဆိုတာ အိႏၵိယစကား သကၠတဘာသာ ျဗဟၼာကေန ပ်က္ ေ႐ြ႔လာတဲ့ ေ၀ါဟာရျဖစ္တယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ (၃၀၀၀) ေက်ာ္ အထက္ကာလက က်ေနာ္တုိ႔ ဘိုးဘြားေတြ ၀င္ေရာက္ အေျခခ် မေနထိုင္မီကတည္းက မဇၥ်ိမတိုင္း သားေတြက လက္ရွိ ဗမာျပည္လို႔ေခၚတဲ့ နယ္ေျမကိုေတြ႔ရွိထားၿပီး ျဖစ္ပါ တယ္။ အာသံနယ္ကေန ျဖတ္စီးၿပီး ဂဂၤါျမစ္ထဲကို ေပါင္းဆုံသြားတဲ့ ျဗဟၼာႀကီးရဲ႕သားလို႔ အဓိ ပၸါယ္ရွိတဲ့ ျဗဟၼပုတၱရျမစ္ရဲ႕ အေရွ႕ ဘက္ေဒသကို မဇၥ်ိမတိုင္းသားေတြက သူတို႔ဘာသာနဲ႔ ျဗဟၼာေဒ့ရွ္ (သို႔) ဗာရမာေဒ့ရွ္ (Bramah Desh) လို႔ ေခၚပါတယ္။ ျဗဟၼာ+ ေဒ့ရွ္ က ျဗဟၼာဟာ ျဗဟၼာႀကီးကို ရည္ၫြန္းၿပီး ေဒ့ရွ္ဆိုတာကေတာ့ ေဒသ၊ နယ္ေျမလို႔ အဓိပၸါယ္ ရွိပါတယ္။ ျဗဟၼာႀကီးရဲ႕ နယ္ေျမ (Land of Lord Bramah) ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ျဖစ္တယ္။ အဲဒီေဒသထဲမွာ ေနထိုင္သူမ်ားကိုေတာ့ ဗာရမာ သို႔မဟုတ္ ဗားရမားလို႔ ေခၚၾကတယ္။ ဒီေန႔ေခတ္ အိႏၵိယ ႏိုင္ငံသားေတြက ႏိုင္ငံကို ဗရမာေဒ့ရွ္လို႔ေခၚၿပီး လူေတြ ကိုေတာ့ ဗားရမားလို႔ ေခၚေနၾကဆဲ ျဖစ္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ တုိင္းျပည္ရဲ႕ အထင္ကရျဖစ္တဲ့ ဧရာ၀တီျမစ္ဆိုတာကလည္း ဆင္ျမစ္လို႔ အဓိပၸါယ္ရတဲ့ သကၠတ စကားပ်က္ျဖစ္ပါတယ္။ ဧရာ၀ဏ္+ နဒီ က ဧရာ၀ဏ္ (Iravan) ဆိုတာ ဆင္ျဖစ္ၿပီး နဒီဆိုတာကေတာ့ ျမစ္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဗမာဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရသာလွ်င္ လက္ရွိျပည္ေထာင္စုအတြင္းမွာ ေနထိုင္ ၾကတဲ့ တိုင္းရင္းသား အမ်ဳိးအႏြယ္စုအားလုံးကို ၿခဳံငုံကိုယ္စားျပဳတယ္လို႔ ယူဆပါတယ္။ ျမန္မာ ျမန္မာဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရကို ဆန္းစစ္ၾကည့္လွ်င္ အေစာဆုံး သုံးႏႈန္းခဲ့တာ ပုဂံေခတ္မွာလို႔ ဆိုရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဟုတ္တာ၊ မဟုတ္တာ အပထားလို႔ ေရွ႕လူမ်ားအဆိုအရ ပုဂံေခတ္ေႏွာင္းပိုင္း တ႐ုတ္က်ဴးေက်ာ္စစ္ကို ခုခံဘုိ႔အတြက္ က်န္းမာသန္ စြမ္းသူေတြ၊ “ျမန္ျမန္မာ မာ” လူေတြ ထြက္ၾကလို႔ ဆင့္ေဆာ္ရာကေန ေပၚလာတာလုိ႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီအသုံးအႏႈန္း ဟာ အဲဒီ့ေနာက္ပိုင္း သိပ္ၿပီးတြင္က်ယ္ခဲ့ဟန္ မတူပါဘူး။ ပုံႏွိပ္လုပ္ငန္းေတြေပၚလာတဲ့ ကုန္းေဘာင္ေခတ္ေႏွာင္းပိုင္းက် မွ ျပန္ေပၚလာတာကို ေတြ႔မိပါတယ္။ ျမန္မာေ၀ါဟာရရဲ႕ ဇာစ္ျမစ္က တိဘက္ဗမာ မ်ဳိးႏြယ္စု၀င္ေတြ႔ရဲ႕ မိမိနဲ႔ စပ္ဆိုင္ ရည္ၫြန္း တဲ့ စကားျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္ နဲ႔ မာကို ေပါင္းစပ္ထားတဲ့ ေ၀ါဟာရျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီမွာ မာ ဆိုတာကို အထူးႀကံဆစရာမလိုပဲ ဒီေခတ္အဓိပၸါယ္အတိုင္း မာခ်ာျခင္း၊ သန္စြမ္းျခင္း စတဲ့ ခ်ိနဲ႔ေပ်ာႏြဲ႕ျခင္းနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္သေဘာကို ေဆာင္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ မာ စကား လုံးဟာ ျမန္ ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ၀ိၿဂိဳလ္ျပဳတဲ့ ႀကိယာ၀ိေသသနသေဘာသာ ျဖစ္ပါတယ္။ အရင္းမူလ ပုဒ္က ျမန္ပဲျဖစ္ပါ တယ္။ ျမန္ ရဲ႕ လုံးျခင္း အဓိပၸါယ္က ဒီေန႔ေခတ္ နားလည္ေနသလို လ်င္ျခင္း၊ ျမန္ျခင္း၊ သြက္လက္ျခင္း အဓိပၸါယ္ မ ေဆာင္ပါဘူး။ မိမိ ကိုယ္ကို ရည္ၫြန္းတဲ့ “လူ” ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္သာ ေဆာင္ပါတယ္။ ဘာသာေဗဒ (Linguistic) သေဘာအရ မ်ဳိးႏြယ္စုေတြရဲ႕ ေဆြမ်ဳိးဆက္ႏြယ္ အနီးအေ၀းကို အေျခခံေ၀ါဟာရမ်ား (Fundamental Word) တူညီမႈ ပမာဏနဲ႔ တုိင္းတာၾကတယ္။ တူညီမႈမ်ားရင္ ေဆြမ်ဳိးဆက္ႏြယ္မႈ နီးၿပီး နည္းရင္ ေ၀း တယ္လို႔ သတ္မွတ္ၾကတယ္။ အ ေျခခံေ၀ါဟာရ ဆိုတာ ေရ၊ မီး၊ ေန၊ လ၊ အေဖ၊ အေမ၊ လူ၊ သစ္ပင္၊ ေတာ၊ ေတာင္နဲ႔ ကိန္းဂဏန္း အေရအတြက္စတဲ့ နိစၥဓူ၀ သုံးႏႈန္းေနၾကတဲ့ အေျခခံေ၀ါဟာရေတြကို ဆိုလိုပါတယ္။ အိႏၵိယနယ္ျခား ေတာင္တန္းမ်ားနဲ႔ ေျမျပန္႔မ်ားမွာေနထိုင္ၾကတဲ့ တိဘက္ဗမာ မ်ဳိးႏြယ္စု၀င္ ခ်င္း၊ မီဇိုး၊ ဇိုမီး၊ ကသည္း၊ နာဂစတဲ့ အမ်ဳိးအ ႏြယ္ေတြရဲ႕ စကားမွာ လူဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေျပာဆိုရည္ၫြန္းရာမွာ မု႒႒ာန္လို႔ ဆိုတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းကို ပိတ္ၿပီး ႐ြတ္ဆိုစဥ္ ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားမွာ ျဖစ္ေပၚတဲ့ “မ” ကို အေျခခံတဲ့ အသံေတြ ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။“မီ” “မင္” “မန္” “မာန္” “မီယန္” “ျမန္” စတဲ့ အသံမ်ားနဲ႔ လူ ကို ရည္ၫြန္းကိုယ္ စားျပဳၾကတယ္။ အေနာက္ဖက္ ေတာင္တန္းသားမ်ားေတြထဲက သူတို႔ ကိုယ္ သူတို႔ မီဇိုး၊ ဇိုမီးလို႔ ေခၚေ၀ၚၾကတဲ့ ေ၀ါဟာရေတြရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကေတာ့ ေတာင္ေပၚလူ၊ သို႔မဟုတ္ ေတာင္ေပၚသား လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ (မီ= လူ+ဇို= ေတာင္) က်ေနာ္တို႔ ဘိုးဘြားေတြရဲ႕ မူလေဒသဟာ တိဗက္ကုန္းျမင့္ရဲ႕ အေရွ႕ေတာင္ပိုင္း ဒီေန႔ တ႐ုတ္ျပည္ စီခြ်မ္ေဒသလို႔ ဆိုပါ တယ္။ ဗမာျပည္ထဲေျပာင္းေ႐ြ႔ေနထိုင္ရာ လမ္းေၾကာင္း ေနာက္ဆုံး စခန္းေထာက္ျဖစ္တဲ့ ယူနန္္နယ္သားမ်ားက က်ေနာ္ တုိ႔ကို “ျမန္တင့္” လို႔ ေခၚၾကပါတယ္။ ပုဂံျပည္ကို တိုက္ခိုက္သိမ္းပိုက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ တ႐ုတ္ေတြဟာ ဒီေန႔ ဗမာျပည္ အ ထက္ပိုင္းကို “မီယန္ခ်န္-MienQan”လို႔ အမည္သတ္မွတ္ၿပီး တ႐ုတ္အင္ပါယာထဲ သြတ္သြင္းေၾကာင္း ေၾကျငာခဲ့ပါတယ္။ (ဒီအခ်က္ကို ကိုးကားၿပီး ကူမင္တန္ ထိုင္၀မ္ တ႐ုတ္ျပည္က ျမစ္ႀကီးနား အပါအ၀င္ ဗန္းေမာ္ မ်ဥ္းတေျပးအထက္ ဗမာ ျပည္ကို သူတို႔ပိုင္အျဖစ္ သတ္မွတ္ေတာင္းဆို ေနတာျဖစ္တယ္။) စကားစပ္အေနနဲ႔ တင္ျပရရင္ အာသံမွာက်န္ခဲ့တဲ့ ေရွး ျမန္မာ အဆက္အႏြယ္မ်ားဟာ သူတို႔နာမည္ေနာက္မွာ မ်ဳိးႏြယ္စုအမည္ (Surname) အျဖစ္ မာန္ (Marn) ကို ထည့္ၿပီး မ်ဳိးႏြယ္ကို ထိန္းသိမ္းေနၾကတာပါ။ ရွမ္းေတြက မ်ဳိးႏြယ္စု အမည္အျဖစ္ (Shyam) လို႔ သုံးၿပီး ထိန္းၾကတယ္။ ဥပမာ- ရာေမ့ရွ္ မာန္ (Ramesh Marn) ထန္းေအာင္ရွမ္း (Thang Ang Shyam) တို႔ ျဖစ္တယ္။ သူတို႔ဟာ ပထမ အဂၤလိပ္ဗမာစစ္ပြဲအၿပီး ဗမာေတြ ျပန္ဆုတ္စဥ္ က်န္ခဲ့တဲ့သူေတြရဲ႕ အဆက္အႏြယ္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ႏွစ္စဥ္ ဗ မာျပကၡဒိန္အတိုင္း ႏွစ္သစ္ကူးပြဲေတြကို အတူဆင္ႏႊဲၾကတယ္။ ပြဲဆန္ဂံ (Pwe Sanghan) ဆိုတဲ့အမည္နဲ႔ ဗာရမားဆိုတဲ့ ဘုံအမည္ေအာက္မွာ အတူဆင္ႏႊဲၾကတာျဖစ္တယ္။ အခုေတာ့ သူတို႔အၾကားက ဘုံစကားဟာ အာသံစကား (Assamese) ျဖစ္တယ္။ ေရွးဦးပုဂံေခတ္ ဘုရင္နဲ႔ ဆိုင္တဲ့ အသုံးအႏႈန္းျဖစ္တဲ့ မင္းေစာ၊ မင္းစိုး၊ စိုးမင္းဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဆန္း စစ္ၾကည့္ရင္လဲ လူဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ကိုသာ ရည္ၫြန္းေနပါ တယ္။ ဒီမွာလည္း မင္း ဆိုတာ မင္၊ မီ၊ မာန္၊ မီယန္ စတဲ့ ေ၀ါ ဟာရေတြရဲ႕ အဓိပၸါယ္ လူ ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ေစာ၊ စို၀္၊ စိုး ဆိုတာေတြကလည္း အသံသာကြဲၿပီး အဓိပၸါယ္တူတဲ့ ေ၀ါဟာရ ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ စိုးမိုးခ်ဳပ္ခ်ာျခင္း၊ ႀကီးမႈးျခင္းလို႔ အဓိပၸါယ္ေဆာင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မင္းေစာ၊ မင္းစိုးဆိုတာ လူတို႔ကို စိုးမိုးအုပ္ခ်ဳပ္သူ၊ လူထုရဲ႕ အႀကီးအမွဴးလို႔ အဓိပၸါယ္ေဆာင္ပါတယ္။ အထက္တင္ျပခဲ့တဲ့ အခ်က္ေတြအရ ျမန္မာေ၀ါဟာရပါ ျမန္ ဆိုတာဟာ တိဗက္ဗမာ အႏြယ္၀င္ေတြက ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ရည္ၫြန္းတဲ့ လူဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္သာျဖစ္ေၾကာင္း ေကာက္ခ်က္ျပဳႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သန္းစြမ္းမာခ်ာတဲ့ လူမ်ားလို႔ အဓိပၸါယ္ေဆာင္တဲ့ ျမန္မာဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရဟာ တိဗက္ဗမာမ်ဳိးႏြယ္စု၀င္ ေျမျပန္႔ေန လူမ်ဳိးစုႀကီးကိုသာ ရည္ၫြန္းေၾကာင္း ထင္ရွားပါတယ္။ ဗမာလား၊ ျမန္မာလား ဗမာ၊ ျမန္မာ ေရးထုံး ကြဲလြဲခ်က္ေတြဟာ ကိုလိုနီေခတ္ဦးပိုင္းမွာ စခဲ့တယ္လို႔ ေလ့လာမိပါတယ္။ ျမန္မာဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရ ဟာ ကုန္းေဘာင္ေခတ္ေႏွာင္း ပုံႏွိပ္စက္မ်ားေပၚလာစဥ္ အေတာ္အသုံးတြင္ေနၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ဆိုရင္ မ ကိုရရစ္ ကာ မ ႏွစ္လုံးဆင့္ ေရးခ်ာႏွင့္ “ျမမၼာ” လို႔ ေရးထားတာေတြေတာင္ ရွိပါတယ္။ ၿဗိတိသွ်ေအာက္ ဗမာျပည္ ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕ က ထုတ္တဲ့ ပထမဦးဆုံးသတင္းစာရဲ႕ အမည္ဟာ “ျမမၼာသီတင္းစာ” လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဗမာဆိုတဲ့ ေရးထုံးနဲ႔ အသုံးအႏႈန္း က အဂၤလိပ္ေတြ ဗမာတျပည္လုံးကို သိမ္းၿပီးေနာက္ပိုင္း သူတို႔နဲ႔ အတူပါလာတဲ့ အိႏၵိယတိုက္သားေတြ ေရာက္လာမွ တြင္က်ယ္လာတယ္လို႔ ယူဆပါတယ္။ သူတို႔အျမင္အတိုင္း ဌာေနဗမာျပည္သားအားလုံးကို ခ်ဳံငုံေခၚေ၀ၚတဲ့ အမည္ျဖစ္ပါ တယ္။ ဗားရမား၀ါလားလို႔ျဖစ္တယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္က အဂၤလိပ္ ကိုလိုနီအုပ္ခ်ဳပ္ေရး ယႏၱရားရဲ႕ စာေရးစာခ်ီကအစ ၀န္ ေထာက္ အတြင္း၀န္အထိ အမ်ားစုဟာ အိႏၵိယတိုက္သားေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ အုပ္ခ်ဳပ္ခံ ဌာေနသားေတြက အုပ္ခ်ဳပ္သူ ေတြနားလည္ေအာင္ ဗားရမားဆိုတဲ့စကားကို လိုက္ေျပာရာကေန ဗမာဆိုတဲ့အသုံး တြင္က်ယ္လာတယ္လို႔ ယူဆရပါ တယ္။ အဲဒီေခတ္ ေရွ႕ကာလ အရင္က ဗမာျပည္ထည္းမွာ ဗမာ ျမန္မာဆိုတဲ့ အသုံးအႏႈန္းက မေတြ႔မိ သေလာက္ပါပဲ။ ရွိခဲ့ရင္လည္း အေတာ္နည္း ပါးပါလိမ့္မယ္။ ထိုအခ်ိန္က အသုံးတြင္ခဲ့တာက နန္းစိုက္ရာ မင္းေနျပည္ ၿမိဳ႕ရြာအမည္ အတိုင္း ပုဂံသား၊ အင္း၀သား၊ ေတာင္ငူသား၊ ဓည၀တီသားလို႔ ေခၚေ၀ၚသုံးႏႈန္းခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒီေန႔ေခတ္ထိ မဏိပူရ ကသည္းမ်ားက ဗမာကို အ၀ (အင္း၀) (သို႔မဟုတ္) ကေဘာ္ (ကေဘာ္သား) လို႔ ေခၚေနၾကဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဂၤလိပ္ မွတ္တမ္းမ်ားမွာလည္း အင္း၀ (Ava)၊ သန္လ်င္စသည္ျဖင့္ ၿမိဳ႕ရြာအမည္တိုင္းပဲ ေတြ႔ရ ပါတယ္။ အဂၤလိပ္ေတြ အိႏၵိယ ျပည္ႀကီးကိုသိမ္းၿပီး အိႏၵိယကတဆင့္ ဗမာျပည္ကို ဆက္စပ္ထိေတြ႔လာခ်ိန္က်မွပဲ ဗားမား (Burma) လို႔ ေရးလာတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကလည္း ဗမာရဲ႕ ရင္းျမစ္ျဖစ္တဲ့ အိႏၵိယတိုင္းသားေတြရဲ႕ စကား၊ အေခၚအေ၀ၚ (Bramah) ကို အဂၤလိပ္ နား အၾကားနဲ႔ ေရးခဲ့ျခင္း ျဖစ္ဟန္တူပါတယ္။ ဒို႔ဗမာ အစည္းအ႐ုံးနဲ႔ လူမ်ဳိးစုံစည္းလုံးေရး ဗမာဆိုတဲ့ အသုံးအႏႈန္းနဲ႔ တိုင္းရင္းသားအားလုံးကို ၿခဳံငုံကိုယ္စားျပဳၿပီး တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ အသုံးျပဳလာတာဟာ ဒို႔ဗမာ အစည္းအ႐ုံးေခတ္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ့မတိုင္ခင္က ႏုိင္ငံေရးအဖြဲ႕အစည္းျဖစ္တဲ့ ဂ်ီစီဘီေအရဲ႕အမည္ ျမန္မာအသင္းခ်ဳပ္ ႀကီးဆိုတာနဲ႔ ကြဲလြဲ စြာ သုံးထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေန႔ ႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္းရဲ႕ အေျခခံျဖစ္တဲ့ ဒို႔ဗမာသီခ်င္းမွာ “(ဒို႔ဗမာ)၂ ေျပကို တိုင္းရင္းသား အကုန္အစင္၊ တို႔ေျပလို႔ မွတ္ထင္၊ ဒို႔၀တၱရားပင္ ဒို႔ဗမာသခင္” လို႔ ေရးဖြဲ႕ခဲ့ပါတယ္။ ဒီ ဒို႔ဗမာသီခ်င္းဟာ ၀ိုင္အမ္ဘီ သခင္တင္နဲ႔ အ စည္းအ႐ုံး စတင္တည္ေထာင္သူ သခင္ဘေသာင္းတို႔ စပ္ဆိုခဲ့တာျဖစ္ပါ တယ္။ ပထမဆုံး အႀကိမ္အျဖစ္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ သထုံေဆာင္မွာ စတင္ၿပီး ပရိတ္သတ္အၾကား သီဆိုခဲ့ ၾကတယ္။ အဲဒီပြဲမွာ သီခ်င္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး သခင္ဘေသာင္းက ဖြင့္ဆို ရွင္းလင္းျပခဲ့တယ္။ သူရွင္းလင္းျပခဲ့တဲ့ အထဲမွာ “ဒီကမၻာ ေျမႀကီးဟာ ေၾကပ်က္မသြားသမွ် ကာလပတ္လုံး ငါတို႔ဗမာျပည္ကို ဗမာတိုင္းရင္းသား အကုန္ုလံုးက ေျမာက္ဘက္ပူတာ အိုက ေတာင္ဘက္ ၀ိတိုရိယအေရာက္ အေနာက္ဘက္ အိႏၵိယနယ္စပ္က အေရွ႕ဘက္ယိုဒယား ကေမၻာဇနယ္စပ္္အ ေရာက္ ဗမာျပည္တ၀ွမ္းလုံးကို ဒို႔ျပည္၊ ဒို႔ေျမ၊ ဒို႔အိမ္၊ ဒို႔ရြာ လို႔ မွတ္ၾကရမယ္။ ဒို႔ဗမာ တိုင္းရင္းသား အကုန္လုံးကို ေသြး သားအရင္းအခ်ာလို ခ်စ္ ခင္ၾကဘို႔ တာ၀န္ဟာ ငါ့တို႔ရဲ႕ အဓိက တာ၀န္ႀကီးျဖစ္တယ္” လို႔ အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆိုသြားပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ စကားႀကံဳတခု ေျပာခ်င္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ေသာ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ ႏိုင္ငံေရးေဆာင္းပါးေရးေနသူေတြက ဒီေန႔ စစ္အာဏာရွင္ေတြ က်င့္သုံးေနတဲ့ မဟာလူမ်ဳိးႀကီး ၀ါဒဟာ ဒို႔ဗမာအစည္းအ႐ုံးက အေျခခံတယ္လို႔ ေတာရမ္းမယ္ဘြဲ႔ ဆိုေနၾကတယ္။ ေရးေနၾကတယ္။ ဒါဟာ သမိုင္းအရ မွားယြင္း႐ုံမက ကြယ္လြန္ၾကကုန္ၿပီျဖစ္တဲ့ တည္ေထာင္သူ၊လႈပ္ရွား ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ႕ ေစတနာ၊ ရည္မွန္းခ်က္နဲ႔ ေက်းဇူးကို ေစာ္ကားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ဟာ အဲဒီ အခ်ိန္က စိတ္ဓာတ္ေရးရာအရ ေအာက္တန္းက်ေနတဲ့ ဇာတိမာန္ကို ျပန္လည္ျမႇင့္တင္ဖို႔အတြက္ ငါတို႔လည္း ဇာတိပုည ဂုဏ္မာနနဲ႔ ရာဇ၀င္ထြန္းေျပာင္ခဲ့တဲ့သူေတြျဖစ္တယ္။ အဆင့္အတန္းျမင့္တဲ့ လူမ်ဳိးႀကီးသာျဖစ္တယ္လို႔ ႏႈိးေဆာ္ခဲ့ၾက တယ္။ လႈံ႔ေဆာ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါဟာ ဗမာျပည္သား တိုင္းရင္းသား အကုန္အစင္ကို ရည္ၫြန္းႏႈိးေဆာ္တာ ျဖစ္တယ္။ ဘယ္လူမ်ဳိးစု တခုကိုမွ သီးျခား ၀ ကြက္ ရည္ၫြန္းခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒို႔ဗမာ အစည္းအ႐ုံးရဲ႕ လူမ်ဳိးေရးအျမင္ ကင္းရွင္း ေၾကာင္းကို အာဇာနည္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီး သခင္ျမက ဘုရင္ခံလြႊတ္ ေတာ္မွာ “ဒို႔ဗမာအ စည္းအ႐ုံးရဲ႕ စည္းမ်ဥ္းမွာ လူမ်ဳိးေရးအရ က်ဥ္းေျမာင္းတဲ့ သေဘာတရားကို ဘယ္တုန္းကမွ မခ်မွတ္ ခဲ့ပါ။ ဒီလို ၀ါဒမ်ဳိးကို အုပ္စိုးခံ ျပည္သူေတြအေပၚမွာ ေသြးခြဲေလ့ရွိတဲ့ အစိုးရမ်ားကသာ ခ်မွတ္ေလ့ရွိပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ဒို႔ဗမာအစည္းအ႐ုံးရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈေတြမွာ အိႏၵိယ အမ်ဳိးသားမ်ားဟာ အၿမဲမျပတ္ လက္တြဲရပ္တည္ေဆာင္႐ြက္ခဲ့တာ အား လုံးအသိပါ။ အိႏၵိယ အလုပ္သမား၊ လယ္သမား၊ ေက်ာင္းသားမ်ားသာ တို႔ဗမာအစည္း အ႐ုံးတြင္ ပါ၀င္ၿပီး အိႏၵိယ ဓနရွင္ မ်ား မပါ၀င္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဒို႔ဗမာအစည္းအ႐ုံးက က်ဥ္း ေျမာင္းတဲ့ လူမ်ဳိးေရး ေသြးခဲြမႈ လုပ္ငန္းမ်ဳိးမွာ ဘယ္တုန္းကမွ မပါ ခဲ့ပါ။” လို႔ အတိအလင္း ေျပာဆိုခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒို႔ဗမာအစည္းအ႐ုံး လႈပ္ရွားမႈေတြမွာ လူမ်ဳိးစုံတို႔ ပါ၀င္လႈပ္ ရွားၾကခဲ့ တာျဖစ္တယ္။ ဒို႔ဗမာအစည္းအ႐ုံးရဲ႕ ႏုိင္ငံေရး ၾသဇာမကင္းတဲ့ ႏိုင္ငံေရး၊ လူမႈေရးအသင္း အဖြဲ႔မ်ားဟာ တျပည္လုံးကို ၿခဳံငုံၿပီး ဗမာ လို႔ပဲ သုံးခဲ့ၾကတယ္။ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၊ ဗမာျပည္ ဆိုရွယ္လစ္ပါတီ၊ ဗမာျပည္ ေတာင္သူလယ္သမား အလုပ္သ မား အစည္းအ႐ုံး (ဗတလစ)၊ ဗမာျပည္ အလုပ္သမား လယ္သမားပါတီ၊ ဗမာ့တပ္မေတာ္ ဗကသမ်ားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ စသည္ ျဖင့္ ျဖစ္ၾကတယ္။ ဒို႔ဗမာအစည္းအ႐ုံးရဲ႕ ႏုိင္ငံေရးၾသဇာ ရွိေနေသးတဲ့ ဂ်ပန္ေခတ္ လြတ္လပ္ေရးနဲ႔ လြတ္လပ္ေရးေခတ္ အေစာပိုင္းကာလေတြမွာလည္း ႏိုင္ငံ့အမည္ကို ဗမာႏိုင္ငံေတာ္၊ ျပည္ေထာင္စု ဗမာႏိုင္ငံလို႔ ေရးခဲ့၊သုံးခဲ့ၾကပါေသးတယ္။ လူမ်ဳိးစုတခုကိုသာ ကိုယ္စားျပဳတဲ့ ျမန္မာဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရကို ႏိုင္ငံႏွင့္ အစိုးရမ်ားနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေပၚေပၚတင္တင္ စတင္ အသုံးျပဳလာတာဟာ ဗိုလ္ေန၀င္း အာဏာသိမ္းၿပီးေခတ္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ တရား၀င္ေျပာင္းလဲ သတ္မွတ္မႈကေတာ့ ႏိုင္ငံ သားဥပေဒ (၁၉၈၂ လား၊ ၈၅ လား မသိပါ) အတည္ျပဳၿပီးမွ ျဖစ္ပါတယ္။ မဟာလူမ်ဳိးႀကီး၀ါဒ ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္း ေပၚထြန္းလာတဲ့ ကာလ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာ၊ ဗမာေ၀ၚဟာရ အ႐ႈပ္အေထြးကို မလိမ့္တပတ္အသုံးခ်ၿပီး လူမ်ဳိးစု တခု တည္းရဲ႕အမည္ ျမန္မာကို ေျပာင္းလဲသတ္မွတ္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္တမ္းအားျဖင့္ေတာ့ ျပည္ေထာင္စုႀကီးရဲ႕ အမည္ နဲ႔ လူမ်ဳိးစုံ ႏိုင္ငံသားအားလုံးရဲ႕ အမည္ဟာ ဗမာပဲ ျဖစ္ရမည္လို႔ ယူဆပါတယ္။ ျပည္ေထာင္စုမႈႏွင့္ လက္၀ဲအယူအဆ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္က ပင္လုံစာခ်ဳပ္ပါ ခြဲထြက္ခြင့္နဲ႔စပ္လ်ဥ္းၿပီး လက္၀ဲႏိုင္ငံေရးသမားတခ်ဳိ႕က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို ႐ႈတ္ခ်ဆဲေရးတယ္လို႔ ေရးထားပါတယ္။ သူေကာက်ေနာ္ပါ အဲဒီ့ေခတ္ကို မမီပါ။ လက္လွမ္းမီသေလာက္ ေလ့လာဆည္း ပူးၾကရတာပါပဲ။ သူ႔အေနနဲ႔ေတာ့ သူ႔အတြက္ ယုံၾကည္စိတ္ခ်ေလာက္တဲ့ ပုဂၢဳိလ္တဦးရဲ႕အေျပာ (သို႔မ ဟုတ္)အၾကားကို ကိုးကားၿပီး ေရးတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ ေလ့လာသုံးသပ္ခ်က္ အရကေတာ့ ဒါဟာ မမွန္ႏိုင္ပါဘူး။ ပုဂၢဳိလ္တဦးတေယာက္ရဲ႕ လုပ္ႀကံေျပာဆိုမႈသာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဥပမာ တ႐ုတ္ေခါင္းေဆာင္ ေမာ္စီတုန္းရဲ႕ ဧည့္ခံပြဲမွာ ကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဦးႏုက သူ႔ရဲ႕ မိန္႔ခြန္းမွာ “ကမၻာႀကီးမွာ စစ္အနိ႒ာ႐ုံ ျပာပုံမွာသာ ရွင္သန္ ေပၚေပါက္ ႏိုင္တဲ့ ကြန္ျမဴနစ္၀ါဒ ေခါင္းေထာင္လာပါလိမ့္မယ္” လို႔ သူ႔ရဲ႕ တာေတစေနသားစာအုပ္မွာ ေရးထားပါတယ္။ ကြန္ျမဴနစ္ ပါတီဥကၠ႒ ေမာ္စီတုန္းေရွ႕မွာ ေျပာတဲ့စကားဟာ ကြန္ျမဴနစ္၀ါဒကို ပုတ္ခတ္တာ လုံး၀မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ ဒီေနရာမွာ တကယ္ ျဖစ္ႏိုင္တာက နာဇီ၀ါဒ လို႔သာ ျဖစ္ရပါမယ္။ ၿပီးေတာ့ နာဇီနဲ႔ ကြန္ျမဴနစ္ ေ၀ါဟာရေတြဟာ စကားလုံးခ်င္း ဘယ္လိုမွ မနီးစပ္တဲ့အတြက္ စာစီစာ႐ိုက္အမွားလည္း မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ ဒီေတာ့ ဒါဟာ ကြန္ျမဴနစ္၀ါဒကို မုန္းတီးတဲ့ စာေရးသူ (သို႔မ ဟုတ္) တည္းျဖတ္သူရဲ႕ လုပ္ႀကံမႈသာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒီလိုပဲ ခြဲထြက္ခြင့္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး တခ်ဳိ႕ လက္၀ဲသမားေတြက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို ႐ႈတ္ခ်ဆဲေရးၾကတယ္ဆိုတာဟာ လုပ္ႀကံမႈသာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒီစကားဟာ ခဲတလုံးနဲ႔ ငွက္ႏွစ္ေကာင္ပစ္သလို အလြန္ထိေရာက္ပါတယ္။ လက္၀ဲအယူ အဆရွိသူေတြကို လူ နည္းစု တိုင္းရင္းသားေတြနဲ႔ေကာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို ၾကည္ညိဳသူေတြနဲ႔ပါ ရန္တိုက္ေပးတဲ့ စကားပဲျဖစ္ပါတယ္။ လူမ်ဳိးစုေရးရာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ လက္၀ဲအယူအဆအျမင္ကို အာဇာနည္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီး သခင္ျမ က ၁၉၃၉ ဘုရင္ခံလႊတ္ေတာ္မွာ အခုလို ေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္။ “ကြန္ျမဴနစ္၀ါဒဆိုတာ လူမ်ဳိးေရးခြဲျခားမႈ၀ါဒအားလုံးကို ပယ္ဖ်က္တဲ့ ႏိုင္ငံတကာ စည္း လုံးညီၫြတ္ေရး ၀ါဒျဖစ္တယ္။ အဖြဲ႕အစည္းတရပ္ကို ကြန္ျမဴနစ္ဆန္တယ္ စြပ္စြဲၿပီးရင္ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး လူမ်ဳိးခြဲျခားေရး၀ါဒကို ဆုတ္ကိုင္ထားတယ္လို႔ စြပ္စြဲႏိုင္ရသလဲလို႔ ဆိုပါတယ္။” ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္းဆန္းႏွင့္ ခြဲထြက္ခြင့္ လက္၀ဲသမားမွန္ရင္ လူမ်ဳိးစုေတြရဲ႕ ကိုယ့္ၾကမၼာကိုယ္ ျပ႒ာန္းခြင့္နဲ႔ တန္းတူေရးကို အ ေလးအနက္ လက္ခံသူမ်ားသာျဖစ္တယ္။ လီနင္က သူ႔ရဲ႕ လူမ်ဳိးစုျပႆနာနဲ႔ ပတ္သက္ တဲ့ စာတမ္းတခုမွာ “ခြဲထြက္ခြင့္ႏွင့္တကြ ကိုယ့္ၾကမၼာကိုယ္ ျပ႒ာန္းခြင့္ထက္ နိမ့္က်တဲ့ မည္သည့္ မူ၀ါဒကမွ် လူမ်ဳိးစုျပႆနာကို မေျဖရွင္းႏိုင္” (No policy less than self determination with secession right can solve the nationalities problems) လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒီအယူအဆကို အေျခခံၿပီး တခ်ိန္က ဆိုဗီယက္ျပည္ေထာင္စု ဖြဲ႕စည္းပုံမွာ ခြဲထြက္ခြင့္ကို ထည့္သြင္း ျပ႒ာန္း ခဲ့ပါတယ္။ လက္၀ဲ အယူအဆကို သက္၀င္တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဟာ ဒီအယူအဆအရ ပင္လုံညီလာခံမွာ ခြဲထြက္ခြင့္ကို လက္ခံ သေဘာတူခဲ့တာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါကို ပင္လုံညီလာခံထဲမွာတင္ ကန္႔ကြက္ခဲ့တာက လက္၀ဲသမား မဟုတ္ပါဘူး။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းထက္ အသက္ေရာ အေတြ႔အႀကဳံပါႀကီးတဲ့ ေနာင္လြတ္လပ္ေရးေခတ္ အာ ဏာရပါတီေခါင္းေဆာင္တဦးက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကိုု စိတ္ လိုက္မာန္ပါ ခံစားမႈအတိုင္း မလုပ္ဖို႔ ကန္႔ကြက္ခဲ့တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက “ဒါကေတာ့ အတူတြဲလုပ္ ၿပီး အလုပ္နဲ႔ သက္ေသျပရမွာပဲ၊ (၁၀) ႏွစ္ အတူလုပ္ၿပီးတဲ့အထိ ခြဲထြက္ခ်င္ေန ေသးတယ္ဆိုရင္ ဒါက်ဳပ္တို႔ ညံ့လို႔ပဲ” လို႔ ျပန္ေျပာခဲ့ေၾကာင္း အတြင္း၀န္ ဦးေဖခင္ရဲ႕ ကိုယ္ေတြ႔ပင္လုံစာအုပ္မွာ ေရးထားတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ အခုခါမွာေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကင္းမဲ့ၿပီး အစစအရာရာ ခြ်တ္ၿခဳံက်ေနတဲ့ တိုင္းျပည္ အေျခအေနဆိုးကို အေျဖရွာၾကရင္း တာ၀န္မကင္းတဲ့သူေတြက ပင္လုံစာခ်ဳပ္အေပၚ အျပစ္တင္လိုတဲ့ အျမင္ေတြကို တိုးတိုးတိတ္တိတ္ မ႐ိုးမသား ေျပာဆို ေနၾကတယ္။ အဲဒီ့ထဲမွာ မဟာလူမ်ဳိးႀကီး၀ါဒီမ်ားေရာ က်ဥ္းေျမာင္းတဲ့ အမ်ဳိးသားေရး၀ါဒီေတြေရာ ပါ၀င္ပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းနဲ႔ တိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြ အားထုတ္ႀကိဳးပမ္းခဲ့ဲၾကတဲ့ ပင္လုံညီလာခံနဲ႔ သေဘာတူညီခ်က္ေတြဟာ အေျခအေနအခ်ိန္အခါအရ မွန္ကန္တဲ့ ေဆာင္႐ြက္ခ်က္ေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ညီလာခံရလာဒ္ကို ပီျပင္ေအာင္ အေကာင္ အထည္ မေဖာ္ ႏိုင္တာ ကေတာ့ ဆက္ခံသူ ေနာက္လူေတြရဲ႕ တာ၀န္သာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဆရာႀကီး ေဒါက္ တာ သန္းထြန္းက “ဖဆပလေတြ ညံ့ပုံကေတာ့ ျပည္ေထာင္စု(ပင္လုံ) ေက်ာက္တုိင္ေတာင္ တည့္ေအာင္ မေထာင္ႏုိင္ ဘူး” လို႔ သူ႔ထုံးစံအတိုင္း ခပ္ေငါ့ေငါ့ မွတ္ခ်က္ျပဳခဲ့ပါတယ္။ ခြဲထြက္ခြင့္နဲ႔ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ရဲ႕ ေဆာင္းပါး အစပိုင္းမွာ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ ေပၚေပါက္လာရ ျခင္းဟာ ပင္လုံစာခ်ဳပ္္ပါ ခြဲထြက္ ခြင့္ေၾကာင့္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါဟာ မမွန္ပါဘူး။ စစ္တပ္ ေခါင္းေဆာင္ပိုင္းကို ေသြးထိုးဖို႔ အေၾကာင္းျပခ်က္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအေၾကာင္းျပခ်က္ဟာ ႏွစ္ကာလ ၾကာရွည္ တဖက္သတ္ ၀ါဒျဖန္႔မႈေတြေၾကာင့္ လူအမ်ားၾကားမွာ တကယ့္ ပကတိ တ ရားလို ခိုင္မာလာပါတယ္။ လြတ္လပ္ၿပီးေနာက္ ဆယ္ႏွစ္ျပည့္ရင္ ခြဲထြက္လိုက ခဲြ ထြက္ႏိုင္သည္ဆိုတဲ့ အခ်က္ဟာ ပင္ လုံညီလာခံမွာ မူအားျဖင့္ ေဆြးေႏြးသေဘာတူခဲ့ၾက တာ မွန္းေသာ္လည္း စာခ်ဳပ္မွာ ထည့္သြင္းထားျခင္း မရွိပါဘူး။ ၁၉၄၇ ဖြဲ႕စည္းပုံထဲက်မွ ထည့္သြင္းျပ႒ာန္း (အပိုဒ္ ၁၀ ျဖစ္မည္ထင္ပါသည္။) ထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကလည္း ျပည္ နယ္အားလုံးကို မရည္ၫြန္းပါဘူး။ လြတ္လပ္ၿပီး (၁၀) ႏွစ္ျပည့္တဲ့အထိ ဒီအႏၱရာယ္ဆိုတဲ့ အယူအဆဟာ မေပၚေသးပါဘူး။ ၁၉၅၈ ခုႏွစ္မွာ စစ္တပ္ကို အားျပဳရပ္တည္ေနရတဲ့ အာဏာရ ဖဆပလ ၿပိဳကြဲၿပီးမွ စစ္တပ္ကို ကိုယ့္ဘက္သူ႔ဘက္ပါေအာင္ ဆြဲေဆာင္ၾကရင္းက ဒီအယူအဆ ေပၚေပါက္ လာတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဗိုလ္ေန၀င္း အာဏာမသိမ္းမီ ရက္ပိုင္းအလိုမွာ လုပ္ခဲ့တဲ့ ရန္ကုန္ အသံ လႊင့္႐ုံ တိုင္းရင္းသားႏွီးေႏွာပြဲေတြမွာ ဘယ္လူနည္းစု တိုင္းရင္းသားကမွ ခြဲထြက္ခြင့္ကို ေထာက္ျပေဆြးေႏြးတာ၊ ေတာင္း ဆိုတာ မရွိခဲ့ပါဘူး။ လူနည္းစု တိုင္းရင္းသားေတြ ေဆြးေႏြးခဲ့တာက တျပည္ေထာင္လည္းမဟုတ္ ျပည္ေထာင္စုမူ စစ္စစ္ လည္း မဟုတ္တဲ့ ဖြဲ႕စည္းပုံကို ျပင္ဆင္ဖုိ႔နဲ႔ ျပည္နယ္ေတြရဲ႕ ကိုယ္ပုိင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ကို တိုးခ်ဲ႕ဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ လြတ္လပ္ၿပီးကာလ ကစလို႔ ထိုေဆြးေႏြးပြဲကာလအထိ အာဏာရ ဖဆပလ အစိုးရဟာ ျပည္နယ္ေတြမွာ ကိုယ္ပိုင္ အစိုး ရအဆင့္မဟုတ္တဲ့ ျပည္နယ္ဦးစီးေကာင္စီ ဆိုတာေတြနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ပါတယ္။ ဦးစီးေကာင္စီ ဥကၠ႒ကို ျပည္နယ္လူထုရဲ႕ ဆႏၵမဲကို ပစ္ပယ္ၿပီး ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္က သူသေဘာက်သလို ေ႐ြးခ်ယ္ခန္႔အပ္ပါတယ္။ ဒီလို မမွ်တတဲ့ အခ်က္ေတြနဲ႔ မေက် နပ္ခ်က္ေတြကို ျပဳျပင္ၿပီး ျပည္ေထာင္စုမူ စစ္စစ္ကို ထူေထာင္ဖုိ႔ ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ စစ္အုပ္စုရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးဟာသ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ရဲ႕ စာအဆုံးပိုင္းမွာ လူနည္းစုတိုင္းရင္းသားေတြရဲ႕ ဦးေဆာင္ တပ္ေပါင္းစုျဖစ္တဲ့ (NDF) ကလည္း ခြဲထြက္ခြင့္ကို စြန္႔လႊတ္ထားတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါ ေၾကာင့္ ခြဲထြက္ခြင့္နဲ႔ ဖယ္ဒရယ္ဆိုတာ ျပည္ေထာင္စုရဲ႕ အႏၱရယ္ ျဖစ္ တယ္ဆိုတဲ့ အယူ အဆ ဟာ မဟာလူမ်ဳိးႀကီး၀ါဒီေတြရဲ႕ ေသြးထိုးလႈံ႕ေဆာ္မႈသက္သက္ (Non-issue) ပဲ ျဖစ္ပါ တယ္။ နအဖေတြရဲ႕ ေလသံအတိုင္းေျပာရရင္ မဟာလူမ်ဳိးႀကီး၀ါဒကို အသုံးခ်ၿပီး လူထုဆႏၵကို ပစ္ပယ္ကာ အာဏာကို ျဖတ္လမ္းက ရယူလိုသူ ေဖာက္ျပန္ေရးသမားေတြရဲ႕ ေသြးထိုးစကားသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေန႔ေခတ္ လူနည္းစုတိုင္းရင္းသားေတြ အၾကားမွ ၾကားေနရတဲ့ ခြဲထြက္ခြင့္နဲ႔ သီးျခား လြတ္လပ္ေရးဆိုတာဟာ စစ္အာ ဏာရွင္ေတြရဲ႕ ဖိႏွိပ္ရက္စက္မႈနဲ႔ ပင္လုံစာခ်ဳပ္ပါ တန္းတူေရးမူကို ခ်ဳိးေဖာက္ခံရတာေတြရဲ႕ အက်ဳိးဆက္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စစ္အုပ္စုရဲ႕ တိုင္းရင္းသား စည္းလုံးညီၫြတ္မႈ မၿပိဳကြဲေရးဆိုတဲ့ ေႂကြးေၾကာ္သံဟာ ရာစုႏွစ္ရဲ႕ စိတ္ပ်က္စရာ အေကာင္းဆုံးနဲ႔ မရီရဆုံး ႏိုင္ငံေရးဟာသတပုဒ္ပါပဲ။ ႐ုပ္သဏၭာန္အရသာ ျပည္ေထာင္စုႀကီး တည္ရွိေနေပမဲ့ စိတ္ဓာတ္ ေရးရာအရေတာ့ အစိတ္စိတ္ၿပိဳကြဲေနပါ တယ္။ စစ္အာဏာရွင္ေတြရဲ႕ ေက်းဇူးေၾကာင့္ ဘယ္လူနည္းစု တုိင္းရင္းသားက မွ သူတို႔ ကိုယ္သူတို႔ တင္းျပည့္က်ပ္ျပည့္ ျပည္ေထာင္စုသား ႏိုင္ငံသားအျဖစ္ မခံယူႏိုင္၊ မခံစားႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ ရာစုႏွစ္ ၀က္မက ၿပိဳကြဲေနတဲ့ တိုင္းရင္းသားစည္းလုံးေရး (၀ါ) အမ်ဳိးသားညီၫြတ္ေရး ျပည္လည္တည္ေဆာက္ေရးဟာ အင္မ တန္ခက္ခဲမွာ အေသအခ်ာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့အရာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုလိုနီအေမြဆိုးကို အေျဖရွာတဲ့ပင္လုံ လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားရဲ႕ ပင္လုံစာခ်ဳပ္အရ လြတ္လပ္္တဲ့ ျပည္ ေထာင္စုရယ္လို႔ ေပၚေပါက္လာ တယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ျပည္မလို႔ဆိုတဲ့ ProperBurmaကို ကိုယ္စားျပဳၿပီး က်န္ေခါင္းေဆာင္ေတြက ဘုရင္ခံ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ နယ္ျခား ေတာင္တန္း ေဒသ FrontierBurmaကို ကိုယ္စားျပဳၿပီး လက္မွတ္ထိုးခဲ့ၾကတယ္။ ျပည္မကို ကိုယ္ စားျပဳခဲ့တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ေ႐ြးေကာက္ပြဲကို အေျခခံတဲ့ ျပည္မလူထုကိုယ္စားလွယ္ ျဖစ္ပါတယ္။ က်န္ေတာင္ တန္းကိုယ္စားလွယ္မ်ားကေတာ့ ႐ိုးရာအေမြခံ ေခါင္းေဆာင္မ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ အဂၤလိပ္တို႔ရဲ႕ ခြဲျခားအုပ္ခ်ဳပ္ေရး စနစ္ ေၾကာင့္ ဒီလို ျဖစ္ခဲ့ရတယ္လို႔ ဆိုရမွာပါ။ ၁၈၈၆ ဇန္န၀ါရီ (၁) ရက္ေန႔ ထုတ္တဲ့ ၿဗိတိသွ်အစိုးရရဲ႕ အမိန္႔ျပန္တမ္းမွာ “ယခင္ ဗမာဘုရင္ပိုင္ နယ္ေျမအားလုံးကို ၿဗိ တိသွ် ဘုရင္မႀကီး၏ အင္ပါယာအတြင္း သြတ္သြင္း လိုက္သည္။” လို႔ ဆိုေပမဲ့ တကယ္တမ္း အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွာေတာ့ ျပည္ မ (Proper Burma) နဲ႔ နယ္ျခား ေဒသမ်ား (Frontier Burma) လို႔ ခြဲျခားအုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့တယ္။ ျမန္မာ၊ ရခိုင္၊ မြန္၊ ကရင္စတဲ့ ျပည္မသားေတြ ဘုရင္ခံအုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ အဲဒီ့ေတာင္တန္းေဒသေတြကို ၀င္/ထြက္ ခြင့္ မရွိဘူး။ အဲဒီ့ေဒသေတြမွာ ဗမာစာ သင္ခြင့္မရွိဘူး။ အဲဒီလို ႏွစ္ကာလရွည္ ခြဲျခားအုပ္ခ်ဳပ္ျခင္းရဲ႕ အက်ဳိးဆက္ေၾကာင့္ လြတ္လပ္ေရး ယူမယ့္အခ်ိန္မွာ ပင္လုံ ညီလာခံနဲ႔ ပင္လုံစာခ်ဳပ္ဆိုတာ လိုအပ္စြာ ေပၚေပါက္လာတာ ျဖစ္တယ္။ အလြယ္တကူ ေပၚေပါက္လာတာေတာ့ မဟုတ္ပါ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ ဗမာ ကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႔ လန္ဒန္ေရာက္ေန စဥ္မွာ ကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႔ဟာ သူတို႔ကိုယ္စားလွယ္ မဟုတ္ဖူးလို႔ သံႀကိဳး႐ိုက္ ကန္႔ကြက္တာေတြ ရွိခဲ့သလို ပင္လုံစာခ်ဳပ္ လက္မွတ္ေရးထိုးဖို႔ ျငင္းဆိုခဲ့တဲ့ ေစာ္ဘြားေတြလဲ ရွိခဲ့ပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ကိုယ္ေတာင္ စိတ္ပ်က္လက္ေလွ်ာ့ ေတာ့မေလာက္ အေျခအေနေရာက္ခဲ့တယ္လို႔ အတြင္း၀န္ ဦးေဖခင္ရဲ႕ ကိုယ္ေတြ ပင္လုံစာအုပ္မွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဦးထြန္းေအး၊ ဦးတင္ေအး၊ ဦးထြန္းျမင့္စတဲ့ တိုးတက္တဲ့ ရွမ္းမ်ဳိးခ်စ္ေတြ ေခါင္းေဆာင္ၿပီး ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕မွာ လူထု အစည္းအေ၀းႀကီး က်င္းပခဲ့တယ္။ လူထုအစည္းအေ၀းႀကီးက ျပည္မနဲ႔အတူ လြတ္လပ္ေရးယူရန္နဲ႔ ျပည္ ေထာင္စုမူကို ေထာက္ခံ ဖိအားေပးခဲ့ၾကတဲ့အတြက္ ေနာက္ဆုံးမွာ ပင္လုံစာခ်ဳပ္ကို ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ လက္မွတ္ေရးထုိးႏုိင္ခဲ့ၾက တယ္။ ပင္လုံစာခ်ဳပ္နဲ႔ လြတ္လပ္တဲ့ ျပည္ေထာင္စု ဆိုတာဟာ လူနည္းစုေရာ၊ လူမ်ားစုပါ တိုင္းရင္းသားအားလုံးက ကိုယ့္သ ေဘာဆႏၵအေလ်ာက္ ပူးေပါင္းတည္ေဆာက္ခဲ့ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္းမွာ သီဆိုသလို တရားမွ် တျခင္း၊ လြတ္လပ္ျခင္းနဲ႔ တန္းတူညီမွ်မႈကို အေျခခံထားတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔တကြ လူမ်ဳိးစုံ အမ်ဳိးသား ေခါင္း ေဆာင္ႀကီးေတြ စိုက္ထူခဲ့ၾကတဲ့ ပင္လုံစိတ္ဓာတ္နဲ႔ ျပည္ေထာင္စုကို ၀ိုင္း၀န္းကာကြယ္ ေစာင့္ေရွာက္ရန္မွာ ႏိုင္ငံသား အားလုံးရဲ႕တာ၀န္ မ်ဳိးခ်စ္အားလုံးရဲ႕ တာ၀န္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေန႔ ျပည္ေထာင္စုရဲ႕ အႏၱရာယ္က ေဖာက္ျပန္မႈ ဗီဇအေျခခံတဲ့ မဟာလူမ်ဳိးႀကီး၀ါဒနဲ႔ က်ဥ္းေျမာင္းတဲ့ အမ်ဳိးသားေရး ၀ါဒ ေတြပဲျဖစ္တယ္။ တမ်ဳိးသားလုံးရဲ႕ ရန္သူျဖစ္တဲ့ စစ္အာဏာရွင္ နအဖစစ္အုပ္စုဟာ မဟာလူမ်ဳိးႀကီး၀ါဒနဲ႔ က်ဥ္းေျမာင္းတဲ့ အမ်ဳိးသားေရး၀ါဒေတြ အၾကားက ပဋိပကၡအသြင္ အျပန္အလွန္ ေက်းဇူးျပဳ ယွဥ္ဖက္ေနမႈကို အမွီျပဳၿပီး ရပ္တည္ေနတာ ျဖစ္တယ္။ လြတ္လပ္ေရး တုိက္ပြဲကာလက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတို႔ဟာ လူမ်ဳိးစုံ အမ်ဳိးသားညီၫြတ္ေရးကို တည္ေဆာက္ၿပီး ေအာင္ပြဲဆင္ခဲ့တယ္။ ဒီေန႔ စစ္အာဏာရွင္ေတြကို ေခ်မႈန္းေအာင္ပြဲဆင္ဖုိ႔ ဆိုတာမွာကလည္း အမ်ဳိးသားညီၫြတ္ေရး ဟာ အဓိကလိုအပ္ခ်က္ ျဖစ္တယ္။ အမွန္တကယ္ ညီၫြတ္ေရးလိုခ်င္ရင္ ရန္သူအစစ္ကို ျမင္ဘုိ႔လိုပါတယ္။ ရဲေဘာ္ေက်ာ္သန္း ၆၊ ၁၂၊ ၂၀၁၀။

(jzpf&yfrSefykHjyifwyk'f)
wcgwavawmh-
b0rSm
&_yf,Sufcwfta=umif;awGa=umifh
ayw&mvrf;ray: a&mufoGm;&wJh
opf&Gufajcmufav;awGvdk
=urf;wrf;pGm um;wpD;jzwfoGm;wdkif;
rrDEldifrSef;odygvsuf
rjzpfao;wJh rmeav;eJ@
ya,m* t[kefawGa=umifh
rDvdkrDjim;
rdkufrJr_eJ@ ajy;vdkufovdkrsKd;aygh?
wcgwavawmh-
tjrifeJ@tawG@
uGmjcm;vSovdk
aemifw}uD; wckudk
qktjzpfeJ@ ydkifqdkifoGm;&p+rJaygh?
wdrf;n$wfapwwfwJh
rsufvHk;pdrf;pdrf;}uD;eJ@
jzLrGrG ESif;yGifhawGudk
axG;ydkuf &ifckefrdcsifawmh
iwfjywfwJhzkwfaumifvdk
c|efxufwJh at;pufjcif; tpG,frsm;pGmeJ@
aoG;cJrwwf
ae&mrvyf tirf;r&
xdk;euf udkufzuf cH&awmh
tm;udk;,Hkpm;rdcJhwJh
aea&mifjcnf&J@ taEG;"gwfvnf;
ESif;xk&J@ at;pufjcif; uGefjcmudk
rxdk;azgufeldifbJ
tvif;a&mifwckeJ@om ESpfodrfhr_ay;+yD;
ta0;qHk; wae&mrSm ae&&Smaygh?
wcgwavawmh-
'kuQ[m ,Ofaus;vGef;vSovdk
tEWm&m,f[mvnf; vSyvGef;aejyefw,f/
t=uifemw&m;r&Sd
ouf&GufeJ@iSufuav;udkawmif
roem;wwfwJh
ESif;zwfawG=um;rSm
0HykavGyg 0dkif;&HcH&awmh
wcgu////////////
jrwfEkd;rdcJhwJh(rarhEldifao;wJh)
aEG;axG;wJh rdk;&nfpufav;awG
tdyf&m0if *DwoHwckvdk
acsmhodyfwwfwJh rdk;csKef;oHav;awGudk
rGwfodyfpGm a,mif,rf; wrf;wrdpOf-
'%f&mrsm;pGmeJ@ ESif;cJay:vJus
cEar#mifvifhcsuf tm;wzspfeJ@
av;vHvGef;wJh rsufcGHrsm;udk wGef;uefzGifh&if;
udk;pm;jcif;rsm;pGmeJ@
aumif;uifudk armh=unfhrdw'*F
tqkyfvdkuf tvdyfvdkuf
ajy;vmaewJh wdrfawGjrifawmh
p}uFm0Vm trdk;udk
wufaqmifhrdoGm;wJh 0rf;omr_eJ@
=unfEl; &$ifjrL;aepOf
zswfueJ owd0if
jzef;ueJ =uufoD;x
jzKef;ueJ &ifudk0ifaqmifh
xdwfueJ wkefv_yfr_jzifh
[if////
ESif;
ESif;
ESif;wdrf?
wcgwavawmh-
b0rSm
udk,far#mfvifhtm;udk;rdwm
udk,fhaorif; jzpfaeyga&mhvm;? ?

xl;



(aq;r&Sd)
t&rf;jrefae+yDqdk
=uifemrsuf0ef;eJ@ yufusdu
vSnfh=unfh&vGef;vdk@
tESdyfcef; a&mufoGm;&wJh
ya[Vdwck?
[dkuf+'dK*sifESpfqeJ@
atmufpD*sifwpfq[m
Zmwftedrfhtjrifh r&Sdbl;
tom;ta&mif rcGJjcm;bl;?
arSmifrdkufrS uG,faewmr[kwf
vif;vGef;&ifvnf; r_ef0g;wwfw,f?
vufcHygw,f
ajcwvSrf;&J@ &mZ0ifeJ@wefbdk;udk
'gayrJh
tv,frvyfzdk@ta&;
cGgrvdyfzdk@ta&;
=urf;ru|Hzdk@ta&;?
opfwyifvdk wnf+idrfzdk@xuf
toHa=umif hzg;aoEldifwmu
tajccH ta=umif;&if;rsm;pGmeJ@
opf&Gufa=uGEldifovdkrsKd;aygh?
rdcif Ekd@&nf=unf wpuf[m
ZD0u&J@ tpGrf;qHk; aq;wcGufxuf
tjypfuif;pifwJh uav;i,ftwGuf
woufpm zlvHkw,faemf? ?
xl;


la&tjynfhjznfhxm;=u l
vlpnfum;wJh
e,l;a,muf+rdK@ wae&mu
ESif;awmrSm vrf;av#muf&if;
wdk@uawmh
trftdkifwdk@&J@ rsufvHk;udk axmufxm;wJh
a'gufwdkifawG b,fvdkjzKwf
,Hk=unfcsuf twGufqdk
axmifqdkwm vrf;axmifhudk
Z,fawmufoGm;&ovdk
tysif;awmifajyao;
qdkygvm;?
atmhpfpvdk+rdK@&J@ tcef;wcef;udk
tvnfa&mufoGm;awmh
udk,fuawmh
88 wkef;u
[dkoydwfpcef;u trmcHaygh
ygwDb,fESpfa,mufudk+zKwf
aumifpD&kH;b,fESpfvHk;odrf;
&yfuGufxJ
rD;uGif;eJ@ tqdyfcwfolawGudk
b,fvdkzrf;+yD;ppfcJhw,f
qENjy&if; a[mcJhw,f
jynfoltwGufqdk
&ifbwf [ufwufuGJygap
qdkygvm;?
ppf'eD+rdK@&J@ yef;+cHwae&m
awGa0 ai;arm xdkifae&if;
usKyfuawmh
e,fpyfu [dkpcef;rSmaygh
iSufzsm;qdkwm ygr$m;bJ
r#pfjyKwfvnf; t+rJpm;cJh
usnfqH=um;rSm
[if;&Gufvnf; cl;pm;zl;cJh
wdkufyGJqdkwm
tdrfu=uuf cdk;pm;&oavmuf
&ifrckefbl;cJh
qdkygvm;?
befaumuf&J@ nuvyfwckrSm
&Da0pGm xdkifae&if;
usaemfuawmhav
awmfvSefa&;qdkwm
vufeufudkifrSr[kwf
tjrifwl wzGJ@axmif
ta0;a&muf &kH;pdkuf+yD;
urBm}uD;eJ@ b,fvdkqufoG,f
[efcsufnDnD
jynfwGif;udk b,fvdkaxmufyHh
jynfyrSm b,fvdkapmifha&Smuf
twdkuftcHawG=um;u
trsm;twGufbJav
&ifwGif;jzpf apwemrsm;eJ@
cHEkdif&nf tjynfhyg
qdkygvm;?
igav -
olwdk@awGudk
tm;us&if; pOf;pm;&if;
awmwef;wckudk jzwftvm
wae&mudk t=unfha&mufawmh
cgcsOftHkawGeJ@ ql;+cHKawG=um;rSm
vSywJh yef;uav;wyGifhu
+yHK;vdk@aeygvm; ? ?

xl; (December 23, 2005)



(t&dyfrJhopfyif)
waeukef
wdwfqdwf
yljyif;avSmifydwf
tcef;usOf;av;xJrSm
usdefpmrdxm;vdk@
xGufayguf&SmaewJh
OD;aESmufeJ@
wap>ajcmufcHxm;&vdk@
&l;a=umifa=umifjzpfaewJh
odpdwfwdk@
x x+yD; owfykwf=u ?
qdwf+idrfn
arSmfqefwJh
onftarSmifcef;xJrSm
touf&SLrGef;=uyfvm
aZmacGs;awG 'va[m
tarmawGazguf
atmufpD*sifudk wrf;w&if;
Edk;w0uftdyfrufvdk
a,mif,rf;vrf;av#muf+yD;
yefumcvkwfudkzdrd?
umv&Snf=um
acsmifxdk;cHxm;&wJh
npfnrf;avylawGeJ@
axG;ydkufjrSLodyfcH&awmh
ESvHk; tqkwf
a&m*geJ@aq;
o[Zmwrjzpfawmh
cHEldif&nf csnfheJ@vmwJhtqHk;
xdwfvef@w=um;eJ@
tjyifudk wGef;wdk;xGufcJh?
[if ///////
rD;a&mifatmufrSm
cEvrf;av#mufae=uygvm; ? ?

xl;

(rD;tdrf&Sif)

tarSmifawG csdwfqGJxm;wJh
tcef;usOf;usOf;av;xJ
aomhwHyg arhusefoGm;wJhn?
&opHk tm&kH&J@
yÉdyuQawG=um;rSm
rsufpdrdSwf tusifh&Sdvmawmh
oef;acgifnOfhvnf;
rGef;wnfhvdkzefwD;cJh?
tm;i,fr_ emusnf;r_
tqdyftawmufawG
pm;oHk;vm&awmh
&ifbwf}uD;[mvnf;
tqdyfawGeJ@+yD;?
qef@usifbuf
'GefwGJ+yD;ae=uwJh
olwdk@ESpfa,muf=um;rSm
onf;cHr_awG }udK;pm;r_awG
&moDtvdkuf
pdkufysKd;vmcJhawmh
'DtoD; tyGifhawGeJ@
yifhulr#if=um;rSm
arSmifrdkufayrJh
aumif;uifudk armh=unfh
ajr}uD;ay: ig&yfwnf
yifv,fqDoGm;wJhvrf;
ajzmifhwef;aecJhw,f ? ?

xl;



opf}uD;0g;}uD;(odk@)oHyk&moD;

+cdrf;acsmufr_wckvdk
xpfcsKef;oHay;+yD;
t+idK;}uD;pGmeJ@
onf;onf;rnf;rnf; &GmaewJh
rdk;oD;rdk;ayguf awG=um;rSm
uav;i,fav; wa,muf[m
taysmfvGefpGmeJ@
ajy;v$m;aqmhupm; cJhzl;w,f?
tdajEN&Sif tysKdr wa,mufvdk
vSyaom
jzLpifaom
at;jraom
aiGESif;r_efawG=um;rSm
OD;aESmufeJ@ ESvHk;wdk@
tao;pdwf aqG;aEG;+yD;rS
tjyifxGuf xdawG@&wdkif;
arSmifrdkufaom
=urf;wrf;aom
tEW&m,fjyGef;aom
awm}uD;rsufrnf; tv,frSm
wkwfaxmufeJ@ vSrf;av#mufxGufovdk
vl}uD;wa,mufu
&ifxdwfpGm jzwfoef;ae&w,f?
wcgw&H
avrSm v$ifhvmwJh
&xm;wpif;&J@ O=ooHeJ@twl
aysmf&$ifpGm aqmhupm;aewJh
uav;i,f wOD;&J@
&,foHvdkvdk
=um;a,mifrdwJhtcg
ajcwvSrf;
rodrom
wdk;oGm;rdawmhw,f? ?

(xl;)



twW&J@aemifw

ig //
b,fae&mrSm bmawGjzpf
b,fpepfu b,fvdkaumif;
topfta[mif; tukefod?
ig ///
[dkvl onfvl bmawGvkyf
t&_yft&Sif; b,fvdkuif;
tpif;jrif taumifod?
ig ///
rajymyavmuf rufvHk;av;eJ@
jzm;a,mif;cHoGm;&wJh
tqifhjrifh OD;aESmuf
ar#mhaoG;prf;awmif rcH&bJ
tazgufcHvdkuf&avjcif;?
ig ///
&Suf+yD;&if;
&Suf&if;
&Suf&if; &if; &if; &if; ? ?
(xl;)




teD;qHk;vl

pm;yGJa&S@ awGa0ae&if;
urBmh&efvdk jyif;jyif;xefxef
wdkufcdkufaewJh olwdk@ESpfa,mufudk
bmrSrqdkifovdk +idrf+idrfav; xdkifum
tqHk;tjzwf wckudk apmifhaerdw,f?
c%av;ygbJ atmifEdkifol}uD;u
xHk;pHtwdkif;aygh
&ifav;aumh+yD; az;az;rreJ@
ighudk
emwm&Snf a&m*gonf wa,mufvdk
wGJac:vm+yD; jywif;aygufwckem;
cHkwvHk; csum
trdef@ay; xdkifcdkif;vdkufw,f?
pdwftpOfu wGef;ydk@vdk@
tjyifudk ai;=unfhae&if;
acwfrSDajzmifhjzL;wJh
ESif;cif; vrf;ay:rSm vlwa,mufu
pdwfudk wrifwif;xm;+yD;
[efaqmifwJh wnf+idrfr_eJ@
twGJvdkuf tkyfpkvdkuf
ajy;qif;vmaewJh ESif;awG=um;rSm
0wfpHktjynfheJ@ vljrifaumif;atmif
vrf;av#mufjyaew,f?
ai;=unfhae&if;
at;pufwJh ESif;awGu
at;jrwJh rdk;pufav;awGjzpfvm
tJ'Dvlu
Edk@qm+yD; idka=uG;aewJh uav;i,fu
ajy;vmaewJh rdcifudk awG@vdkufovdk
a=umuf&GH@r_ uif;rJhpGmeJ@ 0wfpHkawGcGswfum
rdk;a&=um;u &$H@AGufvrf;ay:rSm
tEd_if;rJh aysmf&$ifr_eJ@
aqmhajy; upm;aeav&J@/
yDwd"gwfuav;u ighqDul;tvm
cg;wcsuf tqef@rSm
xlxyfvmwJh ESif;xktv,frSm
vl}uD;wa,mufu wkefcsdcsdeJ@
tdajENuif;pGm OD;wnf&mrJh
puf&kyfwckvdk oGm;aeygvm;?
ighrSm
todw&m;u cEtjriftm&kH rrSm;Edlifbl;
wckckawmh vkyf&r,f/
&kwfw&uf
Edk;=um;r_eJ@ odpdwfwdk@
yl;aygif;
ighudk ac:vmwJhvludk
tvpfwdkuf tEldif,l+yD;
ighudk
pm;yGJa&S@ jyefydk@=uw,f?
aocsmwm wpfck
ig
vkyf&awmhr,f? ?

xl;



Úydawmufodk@wdkifwnfjcif;Ú

Úydawmufodvm;
olwdk@awGaygh-
o}uFefa&mufrS
tdyfrufu vef@Eld;vmovdk
ua,mifuwef;eJ@(a,mif,rf;+yD;)
ydawmufudk
c|J=u/ oJ=u/
ajrSmuf=u/ yifh=u
tvGrf;onf=ueJ@
o}uFefvnf;jyef
ydawmufudk csefxm;cJh=uwmbJav?
Úydawmufodvm;
olwdk@awGaygh-
ydawmufuG,f&mrSm
toHxufjrefwJh vufawGu
v#yfwjyuf &dkufcsufawGeJ@
+yD;awmh
&efjzpf=u/xdk;=u/}udwf=u
uGJ=u/ +yJ=u
aemufqHk;awmh-ta[moduHaygh?
Úydawmufodvm;
olwdk@awGaygh-
=unfhawmh aumif;uif
&Sifoefaewmawmh ajr}uD;
tajymu av rD;
vufrSmawmh Avm}uD;?
Úydawmufodvm;
olwdk@awGaygh-
t"duudk b,fae&m
omrnudk b,frSm
pdwfjzm+yD; rcGJjcm;wwfbJeJ@
&Sifoefaprnfh
ar#mfvifhcsuf tdyfrufawGudk
aqmif=uOf;ay;zdk@qdkwm
tawG;O,mOfxJ a&mufzdk@xuf
0ifaygufem;awmif r&pfoDvmEldifygbl;?
Úydawmufodvm;
olwdk@awGaygh-
E_wfcrf;ESpfv$m=um;
t&Sdefjyif;jyif;eJ@
ajy;xGufoGm;wJh toHawG[m
aumif;uif,H avxkudkxdk;azguf
ajrxkxJ 0ifa&mufar$aESmufoGm;ayrJh
wu,fhudk w'*FbJ
wdwfqdwfjcif;/ usqHk;jcif;&J@
ajcz0g;a&S@rSm(atmufrSm)
xm0& em;cdkoGm=up+rJav?
Úydawmufa&
olwdk@awGudk ajymvdkufyg-
wu,faEG;axG;r_&Sd&if
aZmf*sDudk wu,ftm;uscJh&if
0g;wjyef tjrifhrSmbJ
ysH0Jum raeygeJ@vdk@aemf? ?
xl;

Û udk,fvHk;wD;rsufpd Û
-Oya'wck[m
wrvGefxd oufa&mufr_&SdcJh&if
edrfhedrfhjrifhjrifh worwfomjzpfcJh&if
obm0 ywf0ef;usif zsufqD;r_eJ@
(opfawmòyef;wD;r_eJ@)
&Sifbk&ifawGudk w&m;pGJ&r,f?
oufaotaxmuftxm;uawmh
tnma'o
rdk;acgifa&&Sm; jy\emaygh?
rdwWDvmuefeJ@ qnf}uD;awGudk
taxmuftxm;,l
tdkif t,fvf tdkeJ@yl;aygif;+yD;
t"rR vkyftm;ay;apcdkif;r_eJ@
jyif;xefpGm ta&;,l&r,f?
-vlom;0g' uif;rJhpGmeJ@
tjypfrJh toufrsm;pGmudk
&uf&ufpuf a¹cGzsuf+yD;umrS
oHa0*w&m; rsm;pGmeJ@
ta=umufw&m;awGzdpD;
q&morm;awGqDcsnf;uyf
tr#a0um &Spfcdk;vnf;
v$wf&kd;xHk;pHvm;?
-udk,fjzpf udk,fcH
udk,fuH udk,fvkyf
tarSmifawG zHk;tkyfrSawmh
wkef@jyefr_ rsm;pGmeJ@aygh?
-yg;pyfeJ@vuf tvSrf;uGmolawGu
jzmuswJh rD;a&mifatmufrSm
aecsif=uayrJh
xduyf eD;pyfolawGawmh
axmifhem;rSm aewwf=uw,f? ?
xl;

Úc&D;oGm;olÚ

-oli,fcsif;
ig qufoGm;&OD;r,f/
'DjcHuav;rSm apmifhvSnfhyg?
twWwck&J@
abmifcwfcHxm;&wJh pHwckrSm
r=um;EldifwJh idkoHrsm;pGm&Sdw,f/
obm0udk remvdkwJhvlawGu
tem;owfrsOf;eufeufawGqGJ+yD;
urBm}uD;udk
tusOf;csxm;zdk@ }udK;pm;aew,f?
c&D;wauG@rSm
tajymif;tvJjref+yD;
tidkvG,fwJh wdrfawGudk
acsmhaezdk@
ighrSm tcsdefr&Sdbl;/
'gayrJh
ajcmufaoG@wJh vrf;ab;u
txD;usef opfyiftdk}uD;udkawmh
ig *k%fjyK OD;n$wfcJhw,f?
c&D;wav#mufrSm
avajynif;eJ@ va&mifatmuf
xm0pOf
jzwfoef;oGm;&rSm r[kwfovdk
zkef;qdk;awmeJ@ t&nfaysmfvk
aejyif;jyif;atmufrSmvnf; rr_cJhbl;?
uEWm& tv,fa&mufrS
rD;xdza,mif; tawG;awGeJ@
tdkatppf wck
ig rawmifhwbl;/
a&Al;wvHk; ,lvmw,f?
igh &mZ0ifrSm
nifom pD;aewJh prf;acsmif;a&vdk
wnf+idrfaewwfayrJh
aumufuspf,kwfrmr_awG
tjynfhwifxm;wJh
[efaqmifavSi,feJ@
jzwful;r,f}uH&ifawmh
awmifxdyfrSm rdk;+ydKvm+yDomrSwf?
igh c&D;u
tqHk;rJhawmh rjzpfEdlifbl;
teD;qHk; tem*wfrSm
tdrfwvHk; wJwpkawmh awG@rSmbJ?
oli,fcsif;-
+cHuav;udkawmh
aygif;Ekwfay;zdk@ rarhygeJ@? ?
(befaumufwGif usefae&pfaom OKRSO vli,frsm;odk@)
xl;(15-01-06)



&Sifoefaernfhordkif;
q,fpkpGef;pt&G,f
tdk---opfyifi,f
=urf;wrf;wJh zkef;qdk;awmtv,frSm
a=umufrufzG,f rdk;}udK;rkefwdkif;awG=um;
pdwful;,Oftdyfruf woDwwef;udk
&kyfvHk;=uGaz:aqmifzdk@
vlwpkuaygh---
at;jrwJh rdk;a&pufvdk&ifaoG;eJ@
csrf;ajr@wJh va&mifvdk arwWmrsdK;wdk@aygif;pyfum
rif;udk oaEcufcJyifyef;pGm
zGm;jrifoef@pifvdkufw,fav-?
-yifv,fa&udk c%iSg;+yD;
qm;cg;eJ@a&mar$ csdK;avwJh
vlwpk&J@ axG;ydkufr_a=umifh
rif;udkav
aoG;wdk;orm;awG&J@
trkef;zufjcif;cHcJh&w,f-/
-ayG;udkif; qifwkef;rEG,f&J@ cspfom;eJ@
=uuf[if;cg; wrmwdk@&J@ cspfoRD;wdk@
aygif;zufarG;zGg;vmwJh uav;&J@
vnf*kwfaoG;udk
&ufpufpGm rSD0JvmwJh
vl@bDvl;wcsdK@&J@ az;rr_a=umifh
rif;udkav
aq;aomufcufwJh vlemawGtwGuf
aq;cg;}uD;wcGuf jzpfcJh&w,f-/
-at;&if }uHyifawGeJ@rD;vHk
yl&ifoum&nfxJ qif;csdK;
a&iwf&if ysm;&nft+rJaomufwJh
vlcsdKcsdK wcsdK@&J@ ayG@zufr_a=umifh
rif;udkav
qD;csdKonfawGu a0;a0;a&Smif=uw,f-/
'gayrJhayghav-
r&ifhusufao;ayrJh ormoruswJh
tEWm&m,feSpfzufpGef;=um;
vrf;uav;ay:rSm
}udK;yrf;av#mufvSrf;ae=uwJh
vlwpku
wzufrSm acwfrSDaq;wcGufeJ@
wzufrSm a&vJoHk;EdlifwJh
aq;ykvJyef;Ekudkudkif+yD;
oHk;wwfv#ifaq; qdkwJhtwdkif;
tief tcg; tcsdKawGudk
"gwfpmoabmeJ@
ae&mrSefajymoHk;Eldifwma=umifh
tykyfcs ya,m* aveD=urf;tvnfrSm
rif;rv$ifhyg;cJhovdk
tqdk;jrif a0zef&_yfcsa&; "g;oGm;awG=um;
owd todOm%feJ@,SOf+yD;
umuG,fjyKpkysdK;axmifEldifcJhwma=umifh
trsm;tusdK;eJ@ rsdK;cspfwJholawGtwGuf
rif;vHk;0raoqHk;Eldifbl; ? ?
xl;
(OKRSO vli,farmifr,frsm;odk@)






tmoDo
-&GmOD;bkef;}uD;ausmif;u
ukvm;wufeJ@
tdrfaemufaz;u =uufz}uD;wdk@&J@
v_yfE_d;jcif;cH&wJh
usaemhrSm---
-wuf=uGzswfvwf+yD;
!ifomwJh avEk!if;udk &SK&_dufoGif;
jyif;&dwJh tm&k%fOD;tvif;eJ@
aES;auG;vdk@usef&pfaewJh
va&mif&J@ tvif;wcsdK@=um;rSm
&dyf+idrfjrifuGif;rsm;pGmudk
toufoGif;vdkufovdk
v_yf&Sm;vmwJh cavmufoH jcLoHawGeJ@
aus;vuf&J@ eHeufcif;rsm;pGmudk?
-&Sdor#toHrsm;eJ@
v_yf&Sm;Eldifor#t&mtm;vHk;
aygif;pkzGJ@pnf;xm;+yD;
udk,fpDrSmacGs;awG&GJvdk@
aus;vuf&J@ae@v,fcif;rsm;pGmudk?
-aendKcsdefrSm
avajynif;u uvl
xef;awmu jrSL
wdrfa&mifu jcL
wdk@vli,fwpk
wriftnd_@cH=u+yD;
csDwufcJh=uwJh
aus;vuf&J@ naecif;rsm;pGmudk?
-oli,ftdyfcsdefvnf; *&krxm;
ouf}uD;acgif;cscsdefvnf; arhoGm;wJh
wdk@vli,fwpk
va&mifqrf;wJh &Gmvrf;wav#muf
a&a=umeD;&if a&xGufEldifavmuf&J@
tjznfhcH r,f'vifwvufeJ@
&ifxJupum; =um;apcsifvdk@vm;
toHbJ =uGm;csifaevdk@vm;
,ae@wdkif ra0cGJEldifao;wJh
aus;vuf&J@ nrsm;pGmudk?
-,ck --
ig&SifoefaewJh vufawG@b0eJ@
rodpdwfu awmifhwwJh
tJ'D(onf)rsm;pGmqDudk
ig
b,fcsdefcgrS
wzef
jyefa&mufEdlifrSmvJ? ?
xl;
(pufwifbm/3/2004)
(ta0;a&mufoli,fcsif;rsm;odk@)

tjrpfwdktyifrsm;ta=umif;
wcgu--
,Hk=unfcsuf avSmfwufav;udk
rvGwfwrf; wif;wif;qkyfudkifvm&awmh
tm;xm;&wJh vufacsmif;av;awGvnf;
aoG;csif;csif;eD,Hkru
ar#mfvifhcsuf avSOD;[mvnf;
'%f&mA&yGeJ@aygh/
'gayrJh--
&nfrSef;csuf avSi,fav;[m
tEW&m,f v_dif;vHk;eJ@ausmufaqmif=um;rSm
a&S@odk@ a&$@aecJhqJ?
ckawmh--
udk,fhcGeftm; udk,fjyefpm;oHk;ae&awmh
cEtawG;tac:awGvnf;
wv$JqHyifoef
aoG;ckefE_ef;vnf; rrSefuefawmh
tcsdef[m wdrf;nGwfvG,fpGmeJ@
r&%rif; aoG;aqmif&mygoGm;aygh?
-cHEldif&nftpGef;ESpfzufrSm
azgufjyefr_ 'Da& twuftusawG
jrefqef=urf;wrf;vGef;w,f?
-0dkifcsdKwcGuf[m qdk&S,fvfusayrJh
a&=unfpifwpufeJ@awmh rE_dif;oifhbl;?
-om,mr_r&Sdawmh&if vl[m
qifjcifawGay;wwfvGef;ovdk
tvG,fqHk;eJ@tjrefqHk;
aysmf0ifoGm;&wm
ordkif;&J@jrpfusdK;tif;wckxJrSmaygh? ?

xl;(rwf 22 / 2006)

jrLwrSHk&J@ aygufuGJr_wydkif;wp

-&mZ0ifukd
&mZ0ifu jyefa&;awmh
p}uF0VmwHwdkif;}uD;awG
uGmusrwwf
csD;rGrf;oHawG yJhwif&kdufoGm;w,f?
-ordkif;rodvdkufwJh
tn=wrsm;pGm&J@
pGef@vGwfr_awGtwGuf
ork'<&m}uD;awG[m
,l}uHK;r&wJh
aumif;uif}uD;&J@ rsuf&nfawGbJaygh?
-yHkajymaumif;olawG&J@
vufqifhurf; tarGqdk;awGa=umifh
tem*gwf ydkifpdk;&SifawG&J@
OD;aESmifhjzLjzLav;xJrSm
odwwfp tdyf&m0ifcsdefup+yD;
a&aiG@&kdufrdwJh oHacsmif;awGvdk
oHacs;awG pJGuyfcJh&w,f?
-umvoHk;yg;pvHk;udk
apvkd&mapEldifwJh
ynm&Sif}uD;awG&J@ apwemtrSm;awGa=umifh
awmifwef;}uD;awG[m
ajrZmyifawG&J@ t&dk;awGeJ@jzpfwnfcJh&w,f?
vufn_d;n$ef&m a&jzpfEldifwJh
wefcdk;&SifawG uvnf;
a=umuf&$H@r_ ewfawG0ifyl;+yD;
twW&J@ yJhudkifr_a=umifh
jrpftm;vHk; aumufauG@pGm pD;qif;oGm;=uw,f?
-iSufcspfolawGa=umifh
iSufrsm;pGm vGwfvyfr_qHk;&_H;ae&wm
b,fw&m;&kH;rS ajz;&Sif;ray;Eldifao;bJeJ@
&l;oGyfr_wdkif;udk &_wfcsae&if
av,mOfysHawmifrS jrif&OD;rSm r[kwfovdk
vl@wefzdk;/ vl@*k%foduQg qdk+yD;
[efaqmiftodkuft+rHKxJrSm
urUm}uD;[m jym;aeqJajymaerSmyg?
-*E<0ifudk rvGrf;eJ@ rwm;ygbl;
*vdkb,fvfvdkufaZ;&Sif;xJrSmvnf;
aysmf0if=unfhvSJ@yg?
-qDrStay:aewwfwmr[kwf
qyfjymtjrLyfvnf;
atmufrSmae&kd;xHk;pHr&Sd?
-toufrJh ouf&GufajcmufawGawmif
avwdkuf&if
ouf0ifv_yf&Sm;vmovdk
trSefw&m;cspfolqdk+yD;
rSefuefwJh pum;wcGef;a=umifh
aq;&Guf}uD;eH@&wJh ar#mhawGvdk
vl;vGef@ wGef@vdrfaewm obm0bJ?
-wHigonf jzpfzl;w,fqdk&if
vGwfoGm;wJhig;
jyefr&wwfbl;vdk@ ajym&JrSmr[kwfF?
-tm;vHk;twGuf pdkufysdK;xm;wJh
opfyifawG
xif;rD;aoG;vkyfypfvdkufwm
apwema&pD;urf;+ydKw,fvdk@ rajymeJ@aygh-
-acsmif;ajcmufawGxJrSm
a&epfaoqHk;olawGtwGuf
b,fol@rSmwm0ef&SdovJ?
-c&D;oGm;tdyfxJrSm
oHo,cJvHk;awG xnfhxnfhoGm;awmh
vufnd_;xdk;ol[m
'Drdkua&pDenf;t&
rJ&_H;oGm;rSmbJ-
awmfvSefa&;tod
yef;cif;rSmvnf;&Sd
awmifay:rSmvnf;&Sd
yifv,frSmvnf;&Sd?
-acsmf&nfvdktawG;
ab;xGufqdk;usdK;rsm;pGm
rrdkufcsifprf;ygeJ@
zm;awG&J@ tbd"gefrSm
vwfqwfaeqJ tawG;tac:awGa=umifh
a&iwfaowJh rSwfwrf;r&Sd?
--'DrSm
El;nHhpGmeJ@
'%f&mawGudk
,k, yGwfoyf
aq;vdrf;ay;ae&wm
jrwfEkd;vGef;vdk@ r[kwfbl;aemf? ?
xl;
(urBm}uD; ydk+yD;yljyif; vmwm tarrsm;&J@ aomua=umifh)

wyGifhaomyef;uav;

ESvHk;om;rSmaAGygvmol
*spfypDajcaxmufwpHkydkifxm;ol
pdwful;,Ofrqef vrf;csdK;wckrSm
cvkwfwdkufrdcJh=u/
rxifrSwfpGm
ESpfOD;pvHk;udk }udK;pawG
wkwfaESmifrdcJh=u/
cGsefxufwJh rme
toGm;jruf oHo,
udk,fusifhw&m;udk jywfoGm;apwJhtcg
ESvHk;om;udk &SxdoGm;
tm;wif;}udwfrdSwf
aoG;tvdrf;vdrf;eJ@ vl;vdrfhx
rsuf&nf a0aeqJrSm
'%f&mudk ESif;cJawGtHkay;cJh/
vrf;wav#mufrSmawmh
aejcnfvnf; aEG;aeygw,f
avEkat;vnf; nSif;aqmfaoG;w,f
tem*wfwcktwGuf
yef;yGifhwcsdK@vnf; ar$;ysH@ygw,f
'gayrJh
igh&ifbwfwckvHk;
a&cJjyifawG zHk;v$rf;qJ/
aoqHk;oGm;wJh igh&ifckefoH
tjzpfrSefeJ@uAsmwa=umif;
wae@rSm
nDrav; zwfrdygapawmh?
&SifoefcJhw,f
ESvHk;aoG;eJ@vm;
yumoevm;
a0cJhygw,f
auom rSmvm;
ajrjyifvm;
qHyifjzLwacsmif;wdk;vmayrJh
igh&ifwckvHk;
pHy,f&eH@awG oif;xHkqJ? ?

xl;(9-30-06)

ya,m*
pOf;pm;=unfh---
wrf;waewmawmhr[kwfbl;/
wcsdefuaygh -
-ajcovHk;eJ@aygif&if;xd
xdk;qG
xd&S aewJh&kd;jywfawmawG
tckcsdefrSmawmh
t%k=unfhrSefwyf
Zm*emeJ@qG&avmufatmif
tp
tikwf av;awGom jzpfwnfae&awmhwm
tufppfrdk;a=umifh rjzpfwef&m?
pOf;pm;=unfh ---
-ajr}uD;pm;zdk@ ajr=oZm
u#$J EGm; pm;zdk@ 0rf;pm
&dk;jywfom rDScdkae&awmhwJh
aoi,faZm tajctaerSm
ar#mfvifhcsufrJh b0rsm;pGmtwGuf
aoG;wpuf
touf
w&uf
qufvuf &Sifoefzdk@&m
rcsdpGm
&dk;jywfawGudk
vnfvSD; aps;uGufwif&jyefawmh
tESpfrJhoGm;wJh igwdk@ajr}uD;
t[m&rJhoGm;wJh igwdk@u$#JEGm;
+idrf;vkvk igwdk@b0rD;tdrf
uH=urRm&Jh wdkufqdkifr_a=umifh rjzpfwef&m?
-Owk&moD awmudkrSDwJh
[m&Dudef;rkefwdkif;}uD;awGa=umifh
v#yfwjyuftwGif;rSm
opfawmrsm; rjyKef;wD;wef&m?
-ork’Nm yifv,fjymrSm
jynfhv#HaewJh igwdk@0rf;pm
ig;/ykZGef/c&k/a&ndS/a&arSmfawG
qlemrDa=umifh rsKd;rjyKwfwef&m?
rjzpfapcsifbJ jzpfoGm;&wmuawmh-
-tm;xm;&wJh igwdk@pyg;cif;ae&mrSm
+cHKEG,fawG rif;rloGm;=u+yD?
-0ifh=u$m;cJh&wJh igwdk@opfyifawGvnf;
-tjrpfygrusef uG,faysmuf+yD?
-tm;xm;cJh&wJh igwdk@yifv,fjymvnf;
&ifbwfa[mif;avmif; jzpfoGm;+yD?
-w&m;orm; pum;eJ@
+yD;pvG,f
tedpPoabmyg ajymvmcJh&ifawmh
wm0efrJh&m usvdrfhr,f? ?

xl;(02-24-08)




u&iftrsKd;om;rsm;. csnfjzLzGJ@ r*Fvmjzpfay:vmyHkta=umif;&if;

u&iftrsKd;om;rsm;. csnfjzLzGJ@r*FvmyGJonf bdk;ab;bDbiftqufqufrS pwifjyKvkyfcJh=uaom yGJawmfjzpfygonf? vGefcJhaom &mpkESpfaygif;rsm;pGmY yg;rD;,m;ukef;ajrjrifhwGif tajcpdkufaexdkifvmcJhaom u&ifvlrsKd;rsm;onf *dkbDvGifjyifodk@ ajymif;a&$@aexdkif=u+yD; awmif,mpdkufysKd;jcif;jzifh touf0rf;ausmif;cJh=uygonf?
ESpfaygif;rsm;pGm =umjrifhvmaomtcg 4if;*dkbDvGifjyifonf oJuEWm&tjzpfodk@ wjznf;jznf;ajymif;vJoGm;+yD; oJrkefwdkif;rsm; jyif;xefpGm wdkufcdkufvmr_a=umifh +rdK@/ &$mrsm; ESpfjrKyfukefojzifh w&kwf/ udk;&D;,m;/ *syefvlrsKd;rsm; 4if;oJuEWm&tm; jzwfausmfvmcJh&onfhenf;wl u&ifvlrsKd;rsm;onfvnf; jzwfausmfcJh&avonf?
xdkodk@jzwfausmfvmpOf oJrkefwdkif;a=umifh oJrsm;zHk;tkyfIaoqHk;&jcif;/ tylv_dif;jyif;xefonfh avwdkufcdkufjcif;a=umifh tylavmifu|rf;I aoqHk;&jcif; ponfhvlaotavmif;rsm;ESifh t&kd;pkrsm;onf awmifyHk&myHk jzpfcJhavonf? xdkuJhodk@ =urf;wrf;qdk;&$m;vSonfh obm0/ &moDOwk ab;tEW&m,frsm;ESifh tjzpfqdk;rsm;udk =uKHawG@cHpm;&if;jzifh w&kwfjynfe,fpyf wdAufukef;ajrjrifh&Sd awmeufwckodk@ a&muf&Sdvmaomtcg a=umufvef@zG,f xdkjzpf&yfqdk;trsKd;rsKd;rS uif;vGwf&eftwGuf u&ifvlrsdK;rsm;u csnfjzLzGJ@r*FvmyGJtm; pwifusif;yjyKvkyfcJh=uavonf?
xdkae@ xdk&ufonf 0gacgifvjynfhae@jzpfojzifh om;pOfajr;quf 0gacgifvjynfhae@a&mufwdkif; csnfjzLzGJ@r*FvmyGJtm; ESpfpOf qif&ifusif;ycJh=uavonf? xdkodk@ yGJawmfusif;yjyKvkyf&mwGif&nf&$,fcsufrsm;tm; oufaoom"utaejzifh ypPnf;(7) rsdK;udk t"duxm; yg0ifapcJhygonf?
4if;ypPnf;(7)rsdK;rSm
1? xrif;qkyf 2? aumufnif;zifc|ef 3? iSufaysmoD; 4? yef;EkEG,f(ewfyef;ndk) 5? }uHydkif; 6? a& 7? csnfjzLwdk@jzpf=uygonf?

4if;wdk@ wrsdK;pD. &nf&G,fcsufESifh t"dy`g,faz:aqmifcsufrsm;rSm

xrif;qkyf? ? xrif;aphrsm;onf waphpD&SdaeonfrSefaomfvnf; vufjzifhqkyfudkifvdkufygu pkpnf;aeouJhodk@ u&iftrsdK;om; tm;vHk; xrif;qkyfyrm pkpnf;pGmjzifh aexdkif=u&ef/
aumufnif;zifc|ef? ?rGefjrwfaom pdwf"gwfrsm;jzifh wOD;ESifhwOD; ,Hk=unfpdwfcsr_rsm; cdkif+rJpGm xm;&SdygrS aowyef oufwqHk; &if;EDS;cspf=unfap&ef/
iSufaysmoD;? ? iSufaysmoD;rsm;onf tudkif;tcufay:wGif oD;yGifhvmjcif; r[kwfbJ tn$ef@rSwqifh yifpnfESifhwqufwnf; oD;yGifhvmjcif;jzpf+yD; toD;rsm;onf twef;vdkuf tpDt&D &Sdae=uum u&ifvlrsKd;rsm;onfvnf; vlrsKd;pk wpkwnf;rS aygufzGg;vmI OruGJ odkufrysuf cdkif+rJaom pnf;vHk;nDnGwfr_jzifh wom;wnf; &Sdae=uap&ef/
yef;EkEG,f(ewfyef;ndk)? ? xdkyef;onf EG,fuJhodk@ jzpfaomfvnf; tjrpfrsm; vGefpGmyGg;rsm;I ajrudkpGJ+rJpGm wG,fiifxm;ouJhodk@ u&ifvlrsKd;rsm;. rsKd;qufopfrsm; urBmay:Y wnfwHhcdkif+rJpGm &yfwnfEldif&ef/
}uHydkif;? ? }uHrsm;onf tqpf.ae&mwdkif; tjrpfwG,ftyifaygufI rsKd;quf}uD;xGm; jyef@yGg;onfhwl u&ifvlrsKd;rsm;onfvnf; acwftqufquf rsKd;quf&SifoefyGg;rsm;=uap&ef/
a&? ? a&onf at;jr=unfvifI ouf&SdrSefor#tm; touf&Sef&yfwnf yGg;rsm;apEkdifouJhodk@ u&iftrsKd;om;w&yfvHk; a&uJhodk@ at;csrf;I trsKd;om;xkw&yfvHk;. toufaoG;a=umjzpfaom pmayESifh,Ofaus;r_rsm;udk wdk;wufjyef@yGg;atmif vkyfaqmif=uap&ef/
csnfjzL? ? tjzLonf aumif;rGefoef@pifonfudk vltrsm;pk vufcHxm;onfhtjyif ppfrsufESmzGifhv#uf wOD;ESifhwOD; olao udk,fao wdkufcdkufaeolrsm;yif wbufrStvHjzLaxmifv#uf ppfajy+idrf;ygu ESpfzufpvHk; wOD;ESifhwOD; aoG;om;&if;csmrsm;ozG,f qufqH=uonfhenf;wl u&iftrsKd;om;rsm;. vufaumuf0wfY jzLazG;aomcsnfrsm;jzifh &pfywfzGJ@aESmifxm;ygu wOD;ESifhwOD; ae&ma'o/ bmompum;/ oabmxm;tjrif;rsm; rcGJjcm;bJ av;pm;cspfcif=uap&ef ponfjzifh ypPnf;wckpD. t"dy`g,fzGifhqdkcsufrsm;ESifh &nf&G,fcsufrsm;tm; oufaoom"u xm;cJh=uavonf?

သုတ

သုတ
- သေဘၤာရြက္ကကင္ဆာေရာဂါ အမ်ဳိးမ်ဳိးကိုကာကြယ္
-ေရႊျပည္စိုး
-၂၁-၁၁ -၂၀၁၁

႐ုိးရာတိုင္းရင္းေဆးပညာ မ်ားစြာတို႔တြင္ သေဘၤာရြက္ႏွင့္ သေဘၤာရြက္ေျခာက္ကို ေရေႏြးၾကမ္း လုပ္ေသာက္ျခင္းက ကင္ဆာေရာဂါ အမ်ိဳးမ်ိဳးကုိ တိုက္ဖ်က္ႏိုင္စြမ္း ရွိသည္ဟု ယံုၾကည္ၾက၏။

ယခုအခါ ဖေလာ္ရီဒါတကၠသိုလ္မွ သုေတသနပညာရွင္ နမ္ဒန္းႏွင့္ ဂ်ပန္မွ သူ၏ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ ဖက္မ်ားက သေဘၤာရြက္သည္ မိန္းမကိုယ္ကင္ဆာ၊ ရင္သားကင္ဆာ၊ အသည္းကင္ဆာ၊ အဆုတ္ကင္ဆာႏွင့္ ပန္ကရိယ ကင္ဆာဆဲလ္မ်ားကို သတ္ႏိုင္ေၾကာင္း Ethnopharmacology ဂ်ာနယ္တြင္ ေဖာ္ျပခဲ့သည္။ သူတို႔အဖြဲ႕သည္ သေဘၤာရြက္ ေျခာက္မ်ားကို အသံုးျပဳ၍ သုေတသန ျပဳလုပ္ခဲ့ရာတြင္ သေဘၤာရြက္ေျခာက္ကို လက္ဖက္ရည္ကဲ့သို႔ အသံုးျပဳျခင္းျဖင့္ ကင္ဆာဆဲလ္မ်ားကို ေသေစႏိုင္ေၾကာင္း ေတြ႕ရွိခဲ့ၾကသည္။

သေဘၤာရြက္မွ စုပ္ယူထားေသာ အရာမ်ားသည္ ကိုယ္ခံအားစနစ္ကို ထိန္းညႇိရာတြင္ အကူအညီေပးသည့္ Th1type cytokines မ်ား ထုတ္ လုပ္ျခင္းကို ျမႇင့္တင္ေပးႏိုင္ေၾကာင္း ေတြ႕ရွိခဲ့သည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ကင္ဆာဆဲလ္မ်ားကို တိုက္ဖ်က္ရာ၌ ကိုယ္ခံအားစနစ္ကို အသံုးျပဳသည့္ ကုသခ်က္တြင္ သေဘၤာရြက္မ်ားကို အသံုးျပဳလာ ႏိုင္ေတာ့မည္ဟု ဆို၏။

ကမာၻ႔ေနရာ အႏွံ႔အျပားတြင္ သေဘၤာရြက္ကို ေဆးဖက္ဝင္ေသာ အရာတစ္ခုအျဖစ္ အသံုးျပဳေနၾကၿပီး အထူးသျဖင့္ အာရွတိုက္တြင္ အသံုးမ်ားသည္ဟု ဆို၏။

ေဒါက္တာနမ္ဒန္းက ယခုသူ၏ သုေတသနမွ ရရွိေသာ ရလဒ္မ်ားသည္ ၾသစေၾတးလ်ႏွင့္ သူ၏ဇာတိျဖစ္ေသာ ဗီယက္နမ္ႏိုင္ငံတို႔တြင္ ေနထိုင္ေသာ ေဒသခံတို႔ထံမွ ရရွိသည့္ သတင္းအခ်က္အလက္မ်ားႏွင့္ ကိုက္ညီမႈ ရွိသည္ဟု ဆို၏။

သေဘၤာရြက္မွ ထုတ္ယူထားေသာ အရာမ်ားသည္ ပံုမွန္ဆဲလ္မ်ားအေပၚ ေဘးဥပါဒ္ျဖစ္ေစမႈ လံုးဝမရွိေသာေၾကာင့္ လက္ရွိအသံုးျပဳေနေသာ ကင္ဆာေဆးဝါး မ်ားစြာတို႔တြင္ ျဖစ္ေလ့ရွိသည့္ ေဘးထြက္ဆိုးက်ိဳး မ်ားစြာတို႔ကို ေရွာင္ရွားႏိုင္လိမ့္မည္ဟု ဆို၏။

သုေတသနပညာရွင္မ်ားသည္ ကင္ဆာဆဲလ္ ၁၀ မ်ိဳးကုိ ေမြးျမဴၿပီး သေဘၤာရြက္မွ ထုတ္ယူထားေသာ အရာမ်ားႏွင့္ ၂၄ နာရီၾကာ ထိေတြ႕ ေစခဲ့သည္။

ကင္ဆာဆဲလ္ ၁၀မ်ိဳးစလံုးတြင္ သေဘၤာရြက္ေၾကာင့္ ႀကီးထြားမႈ အလြန္ေႏွးေကြးသြားေၾကာင္း ေတြ႕ရွိခဲ့ရသည္။
ေဒါက္တာဒန္းႏွင့္ အဖြဲ႔သည္ သေဘၤာရြက္မွေန၍ ဓာတ္ပစၥည္းမ်ား ထုတ္ယူျခင္း လုပ္ငန္းစဥ္အတြက္ တိုက်ိဳတကၠသိုလ္မွ တစ္ဆင့္ မူပိုင္ခြင့္ ေလွ်ာက္ထားခဲ့ၿပီးျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။

Credit to: forever friends.ning.com

---------------------------------------



ကင္ဆာေရာဂါအတြက္ သေဘာၤရြက္
-ထူးတင့္ႏုိင္
လြန္ခ႔ဲေသာနွစ္ေပါင္း ၃၅ နွစ္ေက်ာ္က ျဖစ္သည္။ ျမ၀တီစာေပတိုက္တြင္ ကြ်န္ေတာ္အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ အျဖစ္ တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ ေနခ်ိန္က ျဖစ္သည္။ တစ္ေန႔တြင္ ကၽႊန္ေတာ္နွင္႔ခင္မင္ရင္းနီးေသာ ဆရာ ၀န္ၾကီး ေဒါက္တာတင္ေအာင္သည္ ကြ်န္ေတာ္ထံသို႔လာ၍ စကားစျမည္ေျပာရာမွ ထူးျခားေသာသူ၏ ကိုယ္ေတြ႔ျဖစ္ရပ္တစ္ခုကို ေျပာျပသြားသည္။

ဆရာ၀န္ၾကီး ေဒါက္တာတင္ေအာင္သည္ ရန္ကုန္ေဆးရုံ ၾကီးဓါတ္ေရာင္ျခည္ဌာနတြင္ တာ၀န္ခံ ဆရာ၀န္ၾကီး တစ္ဦးျဖစ္သည္။
(ေဆာင္းပါးနည္းနည္းရွည္သည္ အခ်ိန္သိပ္မရွိေသာ စာဖတ္ခ်စ္သူမ်ား မိမိဘာသာမိမိ အပိုင္းအပိုင္း ခြဲ၍ ဖတ္ႀကပါေလ)

“ကင္ဆာန႔ဲပတ္သက္ၿပီး ထူးျခားတ႔ဲ ကိုယ္ေတြ႔ျဖစ္ရပ္ တစ္ခုကို ကြ်န္ေတာ္ ေျပာျပခ်င္တယ္။
လြန္ခ႔ဲတ႔ဲ ၅ လေက်ာ္ေလာက္က ကြ်န္ေတာ္တို႔ဌာန ကို ကင္ဆာေ၀ဒနာရွင္ ဆရာေတာ္တစ္ပါး ေရာက္လာ တယ္။
ဆရာေတာ္က ကင္ဆာရေနလို႔ ဓါတ္ေရာင္ျခည္ ကင္ဖို႔ သက္ဆိုင္ရာ ဆရာ၀န္ၾကီးမ်ားရ႔ဲ ညႊန္ၾကားခ်က္လည္းပါလာတယ္။
ကြ်န္ေတာ္တို႔က ဆရာေတာ္ကို ဓါတ္ေရာင္ျခည္ကင္ ဖို႔စီစဥ္ေတာ႔ ဆရာေတာ္က လက္မခံဘူး။

ျပန္ၾကြသြားတယ္။ အ႔ဲဒီလိုေနလာရာက ၃-လေက်ာ္ေလာက္ အၾကာမွာ အဲဒီ ဆရာေတာ္ ျပန္ၾကြလာတယ္။
ကြ်န္ေတာ္သူေရာဂါကို စစ္ေဆးၾကည္႔တ႔ဲအခါ ကင္ဆာေရာ ဂါ ေပ်ာက္ကင္းေနတာကိုေတြ႔ရတယ္။
ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္းအ႔ံၾသမဆုးံျဖစ္သြားတယ္။

ဒါန႔ဲ ‘ဆရာေတာ္ဒီၾကားထဲ ဘာေဆးေတြ ေသာက္လဲလို႔ ေမးၾကည္႔တယ္။ ဆရာေတာ္က သေဘၤာ ရြက္အစိမ္းေတြကိုပဲ အရည္ ညွစ္ ေသာက္တယ္’ လို႔ေျပာျပတယ္။ သည့္ေနာက္ ဆရာေတာ္လည္း ၀မ္းသာအားရ ျပန္ၾကြသြားတာပဲ။ ဆရာေတာ္ရ႔ဲ ကင္ဆာေရာ ဂါဟာ သေဘၤာရြက္ အစိမ္းေၾကာင္႔ ေပ်ာက္တယ္ထင္တာပဲ၊ အတိအက်ေတာ႔ မေျပာနိုင္ဘူး။ ေဆးသိပၸံသေဘာအရ တစ္ဦး တစ္ေယာက္ သေဘၤာရြက္ေၾကာင္႔ ကင္ဆာေပ်ာက္တယ္ဆိုေပမ႔ဲ အားလုံးေပ်ာက္လိမ္႔မယ္လို႔ ေကာက္ခ်က္ခ် မေျပာနိုင္ဘူးဆရာ။ ကင္ဆာအမ်ိဳးအစားန႔ဲ ကင္ဆာလူနာ ေပါင္းမ်ားစြာ ကို စမ္းသပ္ ၾကည္႔ျပီး ေပ်ာက္မွ အတည္ျပဳေျပာနိုင္မွာပါ။ ထူးျခားတာကေတာ႔ အမွန္ပဲဆရာ” ဟူ၍ ဆရာ၀န္ၾကီး ေဒါက္တာ တင္ေအာင္က ေျပာျပခ႔ဲသည္။

ကြ်န္ေတာ္လည္း ထိုစဥ္ကပင္ သေဘၤာရြက္ စိမ္းအာနိသင္ကို သတိျပဳမိသည္။ ၁၅-နွစ္ခန္႔ၾကာေသာအခါ ဆရာ၀န္ၾကီးေဒါက္တာ တင္ေအာင္သည္ ကြယ္လြန္ သြားရွာသည္။

ကၽႊန္ေတာ္လည္းကင္ဆာေရာဂါနွင္႔ သေဘၤာရြက္အေၾကာင္း သူ၏ေျပာျပခ်က္ ကို ေမ႔ေမ႔ေပ်ာက္ ေပ်ာက္ ပင္ရွိခ႔ဲသည္။
ဤသို႔ရွိရာမွ မၾကာမီက ရန္ကုန္ျမိဳ႔မဟာသိမ္ေတာ္ၾကီး ဆရာေတာ္ၾကီး အဂၢမဟာပ႑ိတ ဘဒၵႏၱကုမာရက လက္ကမ္းစာေစာင္ ကေလး တစ္ေစာင္ကို ျမတ္မဂၤလာတြင္ လိုသလို အသုးံျပဳနိုင္ရန္ တာ၀န္ခံအယ္ဒီတာ ဦးဥာဏ္လင္းေအာင္မွတဆင္႔ ကြ်န္ေတာ္႔ကို ေပးလိုက္သည္။

ဤလက္ကမ္း စာေစာင္တြင္ “ကင္ဆာေရာဂါေပ်ာက္ေစေသာသေဘၤာရြက္” ဟူေသာ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ ပါလာ သည္။
ေရးသားတင္ျပသူမွာ ေဒါက္တာခင္ေရႊ ( တိရစာၦန္ေဆးကုဆရာ၀န္) ဟူ၍ ေဖာ္ျပထားသည္။

ကၽႊန္ေတာ္ဖတ္ရူေလ႔လာၾကည္႔ရာ ကင္ဆာေရာဂါ ေပ်ာက္ေစေသာ သေဘၤာရြက္အေၾကာင္း စုံစုံ လင္လင္ ေရးသားထားသည္ ကို ေတြ႔ရသည္။
ဤတြင္ကြယ္လြန္သူဆရာ၀န္ၾကီၤး ေဒါက္တာ တင္ေအာင္၏ ကင္ဆာေရာဂါနွင္႔ သေဘၤာရြက္ အေၾကာင္းေျပာၾကားခ်က္ကို သတိရကာ အမ်ားျပည္ သူတို႔ ဖတ္ရူနိုင္ရန္ ထပ္ဆင္႔တင္ျပပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္သည္ ဆရာ၀န္ လည္းမဟုတ္ပါ။

ေဆးဆရာ လည္းမဟုတ္ပါ။ ေဆးျမီးတို အေၾကာင္းေရးသားသူလည္း မဟုတ္ပါ။
သို႔ရာတြင္ ဤျဖစ္ရပ္၊ ဤ ေဆာင္းပါးတို႔သည္ ကင္ဆာ ေရာ ဂါေ၀ဒနာရွင္တို႔အတြက္ တစ္စုံတစ္ခုေသာအတိုင္းအတာအထိ အက်ိဳးျပဳနိုင္ လိမ္႔မည္ဟုထင္ျမင္ကာ မူရင္းအတိုင္း ကုသိုလ္ျပဳ တင္ျပအပ္ပါသည္။

ေဒါက္တာခင္ေရႊ (တိရစာၦန္ေဆးကုဆရာ၀န္) ဘာသာျပန္တင္ျပေသာ ေဆာင္းပါးအျပည္႔အစုံ မွာေအာက္ပါအတိုင္း ျဖစ္ပါသည္။

“သေဘၤာပင္ကို အပူပိုင္း အေမရိကန္နိုင္ငံတြင္ စ-တင္စိုက္ပ်ိဳးေနၾက သည္။
လက္တင္ဘာသာအားျဖင္႔ ( Carica Papaya ) ဟုေခၚျပီး ၾသစေၾတးလ်နွင္႔ နယူးဇီလန္ တြင္ ေပါေပါဟု ေခၚဆိုသည္။

ေျမာက္အေမရိကရွိ လက္တင္ဘာသာအားျဖင္႔ ( Asi-mina Tirbola ) နွင္႔ရွိေသာ အပင္နွင္႔မတူေခ်။
၎ကိုလည္း ေပါေပါဟုေခၚဆိုသည္။ နွစ္ပင္စလုံး ေဆးဖက္၀င္ပါသည္။
သေဘၤာရြက္အရည္သည္ ၾသစေၾတးလ်နိုင္ငံ ေရႊကမ္းေျခရွိလူမ်ားအား ကင္ဆာေရာဂါေပ်ာက္ေစပါသည္။

စာေရးဆရာ ( Harold Tieze )က ၎စာအုပ္တြင္ မည္သို႔မည္ပုံ အဆီထုတ္မည္နွင္႔ ကင္ဆာေပ်ာက္ ကင္းသူတို႔၏ ဇာတ္လမ္းတို႔ကို အတိအက် ေရးသားထားသည္။ ဤစာအုပ္တြင္ ေရႊကမ္းေျခလက္ ကမ္းစာေစာင္တြင္ပါရွိေသာ ေအာက္ပါ အစီရင္ခံစာကိုေဖာ္ျပပါမည္။

“ေပါေပါသည္ ကင္ဆာေပ်ာက္ သစ္သီးျဖစ္သည္။ ဥယ်ာဥ္မူးတို႔သည္ ကင္ဆာေရာဂါရွင္တို႔၏ သေဘၤာရြက္အလွဴခံမူကို အားေပး ၾကသည္။
လြန္ခ႔ဲေသာ ၁၄- နွစ္က ဤအရပ္ေနသူသည္ ကင္ဆာေရာဂါ ေပ်ာက္ေၾကာင္း အရြက္၏ ဂုဏ္သတၱိကို ထုတ္ေဖာ္ပါသည္။

၎ကိစၥကိုေျခရာခံလိုက္ရာ သူနာျပဳေဆာင္ ေရာက္သြားပါသည္။
မစၥတာစတန္ရွယ္တန္သည္ ျပဳတ္ထားေသာ သေဘၤာရြက္ သတၱဳရည္ကို ေသာက္ျခင္းျဖင္႔ ပိန္းၾကာ ရြက္ေပၚ ေရမတင္သက႔ဲသို႔ ကင္ဆာေရာဂါ ေရွာေရွာရွဴရွဴ ေပ်ာက္သြားသည္။

အေမရိကန္၌ သုေသသနလုပ္ရာတြင္ သိပၸံဆိုင္ရာ အေထာက္အထား ရရွိပါသည္။
၎သုေသသန၌ သေဘၤာပင္မွ ဓာတုပစၥည္းတစ္ခုကို ထုတ္ႏုတ္ရာ ကင္ဆာေရာဂါ အဆတစ္ေသာင္းခန္႔ ထက္ျမက္ သြားပါသည္။

မစၥတာရွယ္တန္က ဤေတြ႔ရွိမူသည္ ကၽြႏ္ုပ္ကို ေသာက္သုံးရန္ အၾကံေပးခ႔ဲပါသည္။ ကၽြႏွ္ပ္ ႏွစ္လ စမ္းေသာက္ၾကည္႔သည္။
ကၽြႏ္ုပ္သည္ တီဘီေရာဂါကို ဓါတ္မွန္ျဖင္႔အဆုတ္ စစ္ေဆးခ႔ဲ သည္။
ဆရာ၀န္တို႔က ကင္ဆာေပ်ာက္ျပီဟု ေျပာပါသည္။

ထိုႏွင္႔ ကၽြႏု္ပ္က အထူးကုတို႔အား ေျပာ ၾကားရာ ၎တို႔က မယုံၾကည္ႀကေခ်။
ေနာက္ဆုးံ ေခါင္းကုတ္ျပီး ကၽြႏွ္ပ္က ကင္ဆာေရာဂါအတြက္ သေဘၤာ ရြက္ကိုျပဳတ္ေသာက္ခ႔ဲေၾကာင္း ေထာက္ခံခ်က္ ေရးခ႔ဲသည္။

၁၉၆၂-ခုနွစ္ ကင္ဆာသည္ ဘယ္ေတာ႔ မွ ျပန္လည္မျဖစ္ေပၚခ႔ဲပါ။
ရွယ္တန္၏ဇနီး သည္ကင္ဆာေပ်ာက္ေၾကာင္း ေဆးျမီးတိုတို႔ကို အျခားေ၀ဒနာ သည္တို႔အားျဖန္႔ေ၀ေပးရာ၁၆-ေယာက္ ေပ်ာက္ကင္းခ်မ္းသာ ပါသည္။

သေဘၤာရြက္ႏွင့္ရိုးတံတို႔ကိုမေသာက္ခင္ ႏွစ္ႏွစ္ရီၾကာဒယ္အိုးထဲတြင္ ျပဳတ္ထားရပါသည္။
သို႔ေသာ္ ေရခဲေသတၱာထဲတြင္ ထားပါက ၃၊၄ရက္ ခံပါသည္။ ထို႔ေနာက္ ပုပ္သြားမည္။
ေနာက္လူတစ္ေယာက္က ၁၉၇၈-ခု စာေစာင္ပါအတိုင္း ဖတ္ျပီး သေဘၤာရြက္တို႔ကိုေဆး လုပ္ကာ ကင္ဆာေရာဂါသည္တို႔အား ေပးခ႔ဲပါသည္။

အဘယ္ေၾကာင္႔ဆိုေသာ္ ယခင္ ကင္ဆာေရာဂါေတြ႔ရွိ မူေၾကာင္႔ ေသမည္႔လူတို႔သည္ ယခုအခါ အသက္ရွင္ေနၾကသည္။
ထို႔ေၾကာင္႔ သေဘၤာရြက္ကုထုံးသည္ ကင္ဆာကို တကယ္ေပ်ာက္ကင္းပါသည္။

(ေဆးျမီးတို) သေဘၤာရြက္အလတ္စားတို႔ကို ေဆးေၾကာျပီး ေဂၚဖီက႔ဲသို႔ ေတာက္ ေတာက္စဥ္းကာ ဒယ္အိုးထဲ တြင္ေရႏွစ္လီတာျဖင္႔ ျပဳတ္ပါ။
အဖုံး ဖြင္႔ပါ။ ၄-ခြက္ ၂-ခြက္တင္ ျပဳတ္ပါ။

ထို႔ေနာက္စစ္ျပီး ဖန္ပုလင္းထဲတြင္ထည္႔ထားပါ။ေရခဲေသတၱာထဲတြင္ထည္႔လ်ွင္ ၃-၄-ရက္ ခံမည္။ အကယ္၍ ေနာက္ က်သြားပါက စြန္႔ပစ္ လိုက္ပါ။

စားပြဲဇြန္းသုံးဇြန္း(သို႔) ၅၀ မီလီမီတာကို ၁ရက္ သုးံၾကိမ္တိုက္ပါ။
ဤသေဘၤာရြက္ ကုထုံးဇာတ္လမ္းသည္ အျခားေဆးဖက္၀င္ကုထုံးမ်ားထက္ ပိုမို ဆန္းျပားသည္။

။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။
R.J.W မွ ေအာက္ပါအတိုင္း စာတစ္ေစာင္ေရးသားသည္။
ကင္ဆာေရာဂါျဖင္႔ ေသလုဆဲဆဲ ျဖစ္ေနေသာ လူနာမ်ားအား သေဘၤာရြက္ျပဳတ္ရည္နွင္႔ ကုရပါသည္။
ေရွးဦးစြာ အသက္ ၄၀-ရွိ ငွက္ေပ်ာေတာင္ သူတစ္ေယာက္တြင္ ဆီးအိမ္ကင္ဆာေရာဂါ ျပန္႔ပြားမူကို မရပ္တန္႔နိုင္ခ႔ဲေခ်။

ကြ်ႏု္ပ္က ေတာစာ မ်ား၊လတ္ဆတ္ေသာဂ်ဳံျဖဴမ်ား၊ သၾကားမ်ား၊ ထိန္းေဆးမပါေသာ အစားအစာမ်ားစားရန္ ေျပာၾကားျပီး သေဘၤာရြက္ တစ္ဆုပ္က် ဒယ္အိုးထဲတြင္ထည္႔ျပဳတ္ကာ ေသာက္ေစသည္။

ထိုေတာင္ သူသည္ ၅-ပါတ္ ေသာက္လိုက္ရာ ကင္ဆာေရာဂါ ေပ်ာက္ကင္းသြားသည္။
အရြက္တို႔ကို အေျခာက္ လွန္း၊ အမွုန္႔ ေထာင္းပါကပိုမိုစြမ္းပါသည္။
ၾကြက္မ်ားတြင္ စမ္းသပ္ၾကည္႔ရာ ေအာင္ျမင္ပါသည္။



သေဘၤာရြက္မ်ားကို ထုေထာင္း၍ ၾကြက္မ်ားကိုေဆးထိုးၾကည္႔ရာ ၾကြက္ရွိ ကင္ဆာ အက်ိတ္မ်ား ေပ်ာက္ကုန္ပါသည္။
သေဘၤာရိုးတံတြင္ Acetogenin ဓာတုပစၥည္း ပါ၀င္ရာ ၎သည္ ဆဲလ္အတြင္းရွိ ATP ထုတ္လုပ္မူ မ်ားကိုမ်ွတေစပါသည္။

ဤသို႔အားျဖင္႔ ကင္ဆာဆဲလ္မ်ားျဖင္႔ ေသြးေၾကာမ်ားရွင္သန္မွဳတို႔ကို Acetogenin ဖ်က္ဆီး ပစ္ပါ သည္။
သေဘၤာရြက္သတၱဳရည္တြင္ Acetogenin အပါအ၀င္ ဓာတုပစၥည္း ၁၀၀ ပါ၀င္ပါသည္။
၎တို႔သည္ ခႏၶာကိုယ္ဆဲလ္မ်ားကို ဓာတ္က်ဆင္းမွဳတြင္ ပ့ံပိုးကူညီပါသည္။ ၁၉၇၆-ခု၊ ေဒါက္တာ မက္လလင္း၊ ပါက်ဴးတကၠသိုလ္ ပါေမာကၡသည္ အမ်ိဳးသား ကင္ဆာသိပၸံမွ ေမတၱာရပ္ခံခ်က္ေၾကာင္႔ ထိုေဆးပင္၏ ကင္ဆာထိေရာက္မွဳကို စမ္းသပ္ခ႔ဲသည္။

အပင္ ၃၅၀၀-တြင္ အစြမ္းထက္ပစၥည္း ၅၀-ေတြ႔ပါသည္။ ၎အနက္ Acetogenin သည္ အလြန္အစြမ္းထက္ျပီးသန္ေကာင္မ်ား ၊ ဗိုင္းရပ္စ္မ်ား၊ မွဳိမ်ားနွင္႔ ကင္ဆာဆဲလ္တို႔ကို တိုက္ဖ်က္ပါသည္။ ထ႔ိုျပင္ လူနာအား ေဆးေၾကာင္႔ ဒုကၡမျဖစ္ေစပါ။

အထူးသျဖင္႔ သေဘၤာရြက္သည္ ကင္ဆာက်ိတ္တို႔ကို ထူးကဲစြာ ေခ်ဖ်က္ေပးပါသည္။ ထို႔ျပင္ ဓာတု နွင္႔ဓါတ္ေရာင္ျခည္ကုထုံးတို႔တြင္ ပ႔ံပိုးမွဳ အျဖစ္ သေဘၤာရြက္ ကိုသုံးၾကပါသည္။
ေဘးထြက္ဆိုးက်ိဳး မရွိပါ။ ထို႔အတြက္ေၾကာင္႔ သေဘၤာရြက္သည္ ျမစ္ခ်င္းျပီးေဆးတစ္လက္ျဖစ္ရာ ၎နွင္႔အလား တူေဆးအမည္မွာ ရဲယိုရြက္၊ ရဲယိုသီး၊ ခုခံအားက်ဆင္းမွဳ ကယ္တင္ရွင္တို႔ျဖစ္ၾကျပီး အစာအိမ္နွင္႔ အူလမ္းေၾကာင္း ကင္ဆာတို႔ကို တိုက္ဖ်က္သည္။

သို႔ေသာ္လည္း သေဘၤာရြက္ေဆးကို KC-H (သို႔) COQ10 COENZYNE 10 က႔ဲသို႔ေသာ္ လည္ပင္း က်ိတ္ဆြေဆးျပားျဖင့္ ပူးတြဲအသုံးျပဳနိုင္သည္။ Laetrine ေဆးကိုမွီ၀ဲေသာ ကင္ဆာေရာဂါရွင္တို႔သည္ သေဘၤာရြက္ႏွင္႔နာနတ္သီးကို စားေပးရပါမည္။

အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ အယ္ဇိုင္းဓာတ္တို႔သည္ ကင္ဆာဆဲလ္တို႔ကို ဖယ္ရွားေပးသည္။
ထို႔ေၾကာင္႔ အေစ႔အတြင္းရွိ B-17 သည္ အလုပ္လုပ္ နိုင္သည္။

တုပ္ေကြးေရာဂါနွင္႔ပတ္သက္၍ ေက်ာင္းသားတစ္ဦးမွ သိရွိရသည္မွာ ၎၏ေသြးသြင္းမူသည္ ၁၅-လီတာရွိျပီး အင္အားခ်ည္႔န႔ဲေနပါသည္။
ဖခင္ျဖစ္သူသည္ စိတ္ပူျပီးေဆးျမီးတိုကို လိုက္ရွာရာ သေဘၤာ ရြက္အရည္ကိုသာလ်ွင္ မွီ၀ဲေၾကာင္း၊ ၎ေသြးသြင္းမူကို ၂၀ လီတာတြင္ ေသြးဥငယ္အေရတြက္ ၄၅.၅ ရွိေၾကာင္း၊ သို႔ေသာ္ သေဘၤာရြက္ေဆးကိုမီွ၀ဲျပီးေနာက္ ေသြးအဆင္႔ ၁၃၅-အထိ ျမင္႔တက္သြား ေၾကာင္း ၊ ဆရာ၀န္တို႔ေတာင္မွ အ႔ံအားသင့္ျပီး ကေလးကို ေဆးရုံမွဆင္းေစသည္။

ထိုသတင္းသည္ တစ္ျမိဳ႔လုံး ပ်႔ံႏွံံ႔သြားပါသည္။ ၎တို႔၏ ေဆးျမီးတိုအရ သေဘၤာရြက္ႏွစ္ရြက္ကို ေဆးေၾကာထုေထာင္းစစ္ခ်ရမည္။
ထိုအခါ အရြက္တစ္ရြက္လ်ွင္ စားပြဲဇြန္း ၁-ရမည္။ တစ္ေန႔လ်ွင္ ၂-ဇြန္းမွီ၀ဲပါ။
ျပဳတ္ျခင္း၊ အပူေပးျခင္း မျပဳလုပ္ပါႏွင္႔။ ေဆး အာနိသင္ျပယ္ တတ္သည္။ အရြက္ဖြားဖြားကိုေရြးပါ။
အလြန္ခါးသျဖင္႔ နွာေခါင္းပိတ္ျပီး မ်ိဳရမည္။


ေနာက္ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္မွာ အသက္ ၃၂-နွစ္ရွိေသာ ကၽႊန္ေတာ္႔သူငယ္ခ်င္းတြင္ လြန္ခ႔ဲေသာနွစ္က တုပ္ေကြးျဖစ္ျပီး ေဆးရုံတင္ရသည္။
ဆရာ၀န္ကတုပ္ေကြး ေပ်ာက္ျခင္း မရွိေၾကာင္းေျပာျပပါသည္။ မိမိခုခံအား ကိုသာ ျမင္႔ေပးရန္ေျပာသည္။

ထိုလူနာတြင္ေသြးနွစ္ခါသြင္းျပီး ဘုရားဆီတြင္ ဆုေတာင္း ေနရ သည္။
၎၏ ေသြးဥတို႔သည္ ၂၈၀၀၁ သို႔ ၃-ရက္အတြင္းက်သြားသည္။ ထိုအခါ ေယာကၡမ ျဖစ္သူက သေဘၤာရြက္ရည္တိုက္ျပီး ကုသရာ ေသြးမ်ားျပန္ လည္ျမင္႔တက္ျပီး ၃-ရက္အတြင္း ပိန္းၾကာရြက္ တြင္ ေရမတင္သက႔ဲသို႔ ေရာဂါေပ်ာက္ကင္းျခင္းသို႔ ေရာက္၏။

ထူးျခားသည္မွာ သေဘၤာ ရြက္သည္ တုပ္ေကြးေရာဂါျဖစ္သူအား အပူျငိမ္းေစကာ ေအးျမမွဳကိုေပးပါသည္။
လည္ေခ်ာင္း ေရာဂါျဖစ္ပါက သေဘၤာရြက္ကို မီွ၀ဲသင္႔သည္။
ထုိ႔္ေၾကာင္႔ အိုသူေတာ္ေကာင္းအေပါင္းတို႔ သေဘၤာ ရြက္ကို ေမႊစက္ထဲ သို႔ထည္႔ျပီး ညွစ္၍ သုံးေဆာင္ၾကပါေလ။

ေဒါက္တာခင္ေရႊ
(တိရစာၦန္ေဆးကုဆရာ၀န္)

ဤကားေဒါက္တာခင္ေရႊ၏ ဘာသာျပန္ဆိုတင္ျပခ်က္ ျဖစ္ပါသည္။


ကၽႊန္ေတာ္သည္ ထိုအေၾကာင္းကိုရင္းႏွီးေသာမိတ္ေဆြ ဆရာတကၠသိုလ္၀င္းမြန္ ( တြဲဖက္ပါေမာကၡ-ျငိမ္း) ကိုစကား စပ္မိရင္း ေျပာျပ သည္။
ဆရာတကၠသိုလ္၀င္းမြန္က ကၽႊန္ေတာ္၏ ေျပာျပခ်က္ကို မွတ္သားထားရာမွ လည္ပင္းၾကီး ေရာဂါ ရေနရွာသူ ႏြမ္းပါးေသာ မိန္းကေလး တစ္ဦး အားေျပာျပသည္။ သေဘၤာရြက္စိမ္းကို ေထာင္းထု၍ အရည္ညွစ္ ေသာက္ၾကည္႔ေစသည္။

ဆရာတကၠသိုလ္၀င္းမြန္က “ဆရာ၀င္းေရ၊ အဲဒီမိန္းကေလးရဲ႕ လည္ပင္းၾကီးေရာဂါဟာသိသိသာသာ ေလ်ာ႔က်သြားတယ္” ဟူ၍ဖုန္းဆက္ ေျပာသည္။ သေဘၤာ ရြက္စိမ္းကေတာ့တစ္နည္းမဟုတ္တစ္နည္း အာနိသင္ရွိသည္မွာ အမွန္ျဖစ္ပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္သည္ အသက္ ၈၃-နွစ္ ရွိေသာ္လည္း ဘာေရာဂါမ်ွမရွိ။ က်န္းမာေပါ႔ပါးဖ်တ္လတ္၍ တစ္ ေန႔လ်ွင္ ၈-နာရီေက်ာ္ အယ္ဒီတာနွင္႔ စာေရးဆရာအလုပ္ကို လုပ္ကိုင္ေနပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္သည္ ထမင္းစားတိုင္း သေဘၤာရြက္စိမ္းကို ေရေႏြးေျဖာ၍ မၾကာခဏ တို႔စားေလ႔ရွိပါသည္။
သေဘာၤရြက္စိမ္း မစားျဖစ္ေသာ ေန႔ ဆိုလ်ွင္ ရဲယိုရြက္စိမ္းကို ေရေႏြးေျဖာ၍ တို႔စားတတ္ပါသည္။
သေဘၤာရြက္စိမ္းနွင္႔ ရဲယိုရြက္စိမ္းသည္ ကၽႊန္ေတာ္အားထားရာ အစားအစာမ်ားတြင္ နွစ္ခုပါ၀င္ေၾကာင္းတင္ျပအပ္ပါသည္။

ဖတ္မိသမွ်ကို ထပ္ဆင္႔ ၍မ်ွေ၀လိုက္ပါသည္။
ေရာဂါ ၊ေ၀ဒနာခံစားမႈမွ ေလ်ွာ႔ပါးႏုိင္ၾကပါေစ။

မွတ္ခ်က္။
Forward mail ကုိျပန္လည္ေဖာ္ျပျခင္းျဖစ္ပါသည္။
ဤစာကုိ ဖတ္ရႈျပီးေနာက္ မိမိတုိ ့၏နီးစပ္ရာသူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္းမိတ္ေဆြမ်ားကုိလည္း လူခ်င္းျဖင့္ေသာ္လည္းေကာင္း ၊ online မွတစ္ ဆင့္ေသာ္လည္းေကာင္း တစ္ဆင့္ျပန္လည္ျဖန္ ့ေ၀ေပးျခင္းျဖင့္ ကုသုိလ္ျပဳၾကပါလုိ ့တုိက္တြန္းပါတ

Tuesday, November 8, 2011

ငါတို႔၏က်ဆံုးရာကား

Source Photo from http://thawthikho.blogspot.com/2011/11/2011.html
ငါတို႔၏က်ဆံုးရာကား

11/08/2011

E-Mail မွတဆင့္ ရရွိလိုက္တဲ့စာတစ္ေစာင္ကို လက္ဆင့္ကမ္းလိုက္ပါတယ္.......

မိမိဘာသာကိုေသာ္၄င္း၊ တျခားဘာသာတရားကိုေသာ္၄င္းေလ့လာျခင္းအားနည္းမွဳ၊ တရားေဟာဆရာ ေျပာတိုင္းဟုတ္၊ ဘုန္းၾကီးေဟာတိုင္းမွန္ ပင္ကိုုယ္ဆင္ျခင္တံုတရားအားနည္းမွဳ၊ အသံုးမျပဳမွဳသည္ ကရင္အမ်ိဳးသားမ်ားၾကားျဖစ္ပြားေနေသာ ဘာသာေရးအစြန္းေရာက္မွဳ၊ တျခားေသာဘာသာအားမသိ၊ မေလးစားမွဳ ၏အေျခခံအရင္းအျမစ္ျဖစ္သည္။

ကရင္လူမ်ိဳးမ်ားအၾကား၌ ဘာသာေရး အျမင္က်ဥ္းေျမာင္းမွဳ၊ ငါ့ဘာသာ၊သူ႔ဘာသာခြဲျခားမွဳ သည္ အရွိတရားတခုျဖစ္၍ အျငင္းမပြားႏိုင္ပါ။ ယင္းေၾကာင့္ပင္ အခ်င္းခ်င္းစစ္ျပိဳင္သတ္ျဖတ္ၾကသည္မွာ မေျပးေသာ္လည္းကန္ရာရွိ ၍ ကရင့္သမိုင္းတြင္၀မ္းနည္းဖြယ္ အမည္းစက္တင္က်န္ခဲ့ပါသည္။ႏို

၀ဘၤာလ ၁၇ ရက္တြင္ အဲေခါင္ေသာင့္ ဘေလာ့၌ တင္ထားသည့္ မီးေလာင္သြားေသာ ဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း ဗီဒီယိုခလစ္ပ္သည္ အင္မတန္မွ ၀မ္းနည္းစရာေကာင္းျပီး သခၤန္းစာ ယူသင့္ေသာ ျဖစ္ရပ္မ်ားစြာထဲမွ တခုျဖစ္ပါသည္။ အမ်ိဳးသားေရးႏွင့္ ဘာသာေရးမကြဲျပားျခင္း၊ မခြဲျခားႏိုင္ျခင္း၊ ဘာသာေရးအစြန္းေရာက္ျခင္းမ်ားက ကရင္လူမ်ိဳးတို႔၏ အမ်ိဳးသားေရး၊ ႏိုင္ငံေရး ေပ်ာ့ကြက္တခုျဖစ္သည္မွာ ျငင္းကြယ္၍ မရႏိုင္ေသာအမွန္တရားတခုျဖစ္ပါသည္။

ကရင္အမ်ဳိးသားတို႔၏ ဘာသာေရး၊ အမ်ိဳးသားေရး၊ ႏိုင္ငံေရးႏွင့္ပတ္သက္၍ ဘေလာ့ပိုင္ရွင္ အဲေခါင္ေသာင့္၏ အျမင္၊ သေဘာထားကို စာေရးသူအေနျဖင့္ မ်ားစြာႏွစ္သက္၍ သေဘာတူလွပါသည္။

သို႔ေသာ္ ဤဗီဒီယိုကလစ္ပ္ ႏွင့္ပတ္သက္၍ ရင္မွာျဖစ္လာေသာေမးခြန္းမ်ားစြာကိုလည္းေဆြးေႏြးလိုပါသည္။ ဤျဖစ္ရပ္သည္ ၂၀၀၅ ခုႏွစ္ ဧျပီလ ၃၀ ရက္ေန႔တြင္ျဖစ္ပြားခဲ့ေၾကာင္းသိရပါသည္။ သို႔ေသာ္ ဘယ္ေနရာ၊ ဘယ္သို႔ျဖစ္သည္။ ဘာေၾကာင့္ျဖစ္သည္၊ ဘယ္သူ၊ဘယ္တပ္ကျပဳလုပ္သြားသနည္း၊ တမင္ပစ္မွတ္ထား မီးရွိဳ႔သြားသည္လား၊ လုပ္ၾကံဇာတ္လမ္းအခုလား ဟူသည္ကားယေန႔ထိ တိက်ေသခ်ာမသိရပါ။ မည္သည္ေၾကာင့္ျဖစ္သည္ ျဖစ္ေစ၊ ၀မ္းနည္းဖြယ္ ဆိုသည္ ကိုကား ျငင္းဖြယ္ရာမရွိပါ။

၂၀၀၅ ခုႏွစ္၀န္းက်င္တ၀ိုက္သည္ ဒီေကဘီေအ အင္အားတန္ခိုးအာဏာၾကီးထြားေနဆဲ အခ်ိန္ကာလျဖစ္ပါသည္။ ေကအဲန္ယူႏွင့္ စစ္အစိုးရျငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးေနေသာ အခ်ိန္လည္းျဖစ္ပါသည္။ ဗိုလ္ေက်ာ္သန္း၏အဆိုအရ “ယင္းကဲ့သို႔ေသာျဖစ္ရပ္မ်ားရွိပါလ်က္ မိမိတို႔မွာ ေကအဲန္ယူကို မေကာင္း၀ါဒျဖန္႔ျခင္းမလုပ္ခဲ့ဟုဆိုပါသည္။

ယင္းသို႔ျပဳလုပ္ပါက မိဘအားမေကာင္းေျပာရာ ေရာက္မည္စိုးေသာေၾကာင့္ဟုဆိုပါသည္။” သို႔ေသာ္ ဗီဒီယိုခလစ္ပ္ တခုလံုးတြင္ ေကအဲန္ယူအားစက္ဆုပ္စြာ အျပစ္တင္ျခင္းကိုသာ ကမ ၻာခ်ီ အစအဆံုး ေျပာေနခဲ့သည္။ ၄င္းေျပာသကဲ့သို႔ ကရင္လူမ်ိဳးစည္းလံုး ညီညြတ္ေရးကို ရင္ထဲမွလိုလားခဲ့သည္မွန္ကန္ခဲ့ပါက ၂၀၀၅ ခုႏွစ္မွ ရိုက္ကူးခဲ့ေသာယခုဗီဒီယို သည္ ဘာေၾကာင့္ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ယခုလုိအခ်ိန္မ်ိဳးမွာမွ မီဒီယာေပၚ (တေက်ာ့ျပန္)ေရာက္လာရ သနည္း။

စဥ္းစားစရာျဖစ္လာပါသည္။
တခ်ိန္ကျပိဳကြဲ၊ လမ္းခြဲခဲ့ေသာ ဒီေကဘီေအႏွင့္ ေကအဲန္ယူကရင္ လက္နက္ကိုင္တပ္မ်ား ျပန္လည္ပူးေပါင္းလာခ်ိန္၊ နားလည္ေက်ေအးလာခ်ိန္၊ လက္တဲြညီညြတ္လာခ်ိန္မွာမွ ဘာေၾကာင့္အခ်ိန္ကိုက္ေပၚလာရသနည္း။ ေတြးဆဆင္ျခင္စရာျဖစ္ပါသည္။

ေကအဲန္ယူ ၏ဦးေဆာင္မွဳေအာက္တြင္ ကရင္အမ်ိဳးသားမ်ား ညီညြတ္ခဲ့စဥ္ ျမန္မာျပည္၌အင္အားေကာင္းေသာ ေတာ္လွန္ေရးအင္စားစုတခုအျဖစ္ဂုဏ္ယူဖြယ္ရပ္တည္ခဲ့သည္မွာသမိုင္းျဖစ္ရပ္မွန္ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ခ်ိနဲ႔ အားနည္းေသာအုပ္ခ်ဳပ္မွဳ၊ ဘာသာေရးမညီညြတ္ မမွ်တမွဳ၊ ျမံဳေနေသာဘာသာေရး အစာမေက်မႈမ်ားအား လစ္လ်ဴရႈထားမႈ၊ အမ်ိဳးသားေရးအသိရွိေသာ္ျငား ႏိုင္ငံေရးအသိ အားနည္းမႈ စေသာ စေသာ အားနည္းမႈ မ်ားေၾကာင့္ ရန္သူစစ္အစိုးရမွ ငါးၾကင္းဆီႏွင့္ငါးၾကင္းေၾကာ္၍ ကရင္႔ေတာ္လွန္ေရး ကိုုျဖိဳခဲြႏိုင္ခဲ့ပါသည္။
ကရင္ေတာ္လွန္ေရးႏွင့္ ကရင္တမ်ိဳးသားလုံးအတြက္ ဆိုးရြားအထိနာခဲ့ေသာ သမိုင္းသခၤါန္းစာျဖစ္ပါသည္။

ဘာသာေရးအစြန္းေရာက္ေသာေကအဲန္ယူေခါင္းေဆာင္အခ်ိဳ႕ေၾကာင့္ ကရင္ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား နစ္နာခံစားခဲ့ရသလို ဒီေကဘီေအတေခတ္တြင္ ဘာသာေရးအစြန္းေရာက္ေသာဒီေကဘီေအအခ်ိဳ႕ေၾကာင့္ ခရစ္ယာန္ဘုရားေက်ာင္းမ်ားစြာဖ်က္ဆီးခံခဲ့ရပါသည္။

ခရစ္ယာန္ဘုန္းေတာ္ၾကီးအခ်ိဳ႔ ညွဥ္းပမ္း သတ္ျဖတ္ ခံခဲ့ရပါသည္။ ဗုဒၶဘာသာထဲသို႔ကူးေျပာင္းရန္ျငင္းဆိုသျဖင့္ လူနည္းစုခရစ္ယာန္ႏွင့္ မိရိုးဖလာကိုးကြယ္သူအခ်ိဳ႔ ဆရာေတာ္အမိန္႔ဟုဆိုကာ မိ္မိအိမ္ႏွင့္ရြာမွ အဓၶမစြန္႔ခြါ ေရႊ႕ေျပာင္းေစခဲ့မႈမ်ား ရွိခဲ့ပါသည္။ ဆိုလိုသည္မွာ ဘာသာေရးအစြန္းေရာက္ အခ်ိဳ႕ေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ား၊ အမည္ခံအမ်ိဳးသားေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ အေရျခံဳ ဘာသာေရး ေခါင္းေဆာင္မ်ားေၾကာင့္ ကရင္လူမ်ိဳးမ်ားစြာ ဒုကၡပင္လယ္ေ၀ခဲ့၊ ငိုေၾကြးပူေဆြးခဲ့ရပါသည္။ ညွဥ္းပမ္းႏွိပ္စက္ သတ္ျဖတ္ခံခဲ့ရပါသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ဒီေကဘီေအ၊ ေကအဲန္ယူဆိုျပီး လုပ္ရပ္တခု၊ အျဖစ္အပ်က္တခုကို ဥပမာေပး၍ ဘာသာေရးႏွိပ္ကြပ္မွႈရွိေၾကာင္း၊ နားလည္မွဳ၊ ညီညြတ္မွႈရွိရန္လိုအပ္ေၾကာင္း တင္ျပလာျခင္းသည္ ေစတနာ မွန္ခဲ့ေသာ္ျငား ေကာင္းက်ိဳးထက္ဆိုးက်ိဳးသာသက္ေရာက္ျဖစ္ေပၚေစပါမည္။

ဆင္ျခင္ျခင္းတရားထက္ နာက်င္ခံစားအညွိဳးထားစိတ္သာျဖစ္ေစပါမည္။ တျခားေသာဘာသာ၀င္ တဦးဦးက မိမိတို႔ ခံစားနစ္နာခဲ့ရမွႈကို ဓာတ္ပံု၊ ဗီဒီယိုျဖင့့္ ယခုကဲ့သို႔ျပန္လည္တင္ျပလာပါက ဤဇာတ္လမ္းဘယ္မွာဆံုးေတာ့မည္နည္း။ အျပန္အလွန္စြပ္စြဲျခင္း၊ လက္ညွိဳးထိုးျခင္း၊ မဆံုးႏိုင္ေသာသံသရာထဲတြင္ ကရင္လူမ်ိဳးမ်ားမည္သည့္တိုင္ေအာင္ ဘ၀ေမ့ေပ်ာ္ေမြ႔ေနဦးမည္နည္း။

ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ ခံခဲ့ရသမွ်၊ နာက်င္ဆံုးရွဳံးခဲ့ရသမွ် တဦးအေပၚတဦးလက္ညွိဳးထိုးေန၍ မည္သို႔ေသာအေျဖမွရႏိုင္မည္မဟုတ္ပါ။ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔၏ အားနည္းမွဳ၊ မသိနားမလည္မွႈသည္သာ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔၏ ဆံုးရွဳံးရာ၊ က်ဆံုးရာျဖစ္သည္။ ကရင္အားလံုး ငါ၊ ငါ့ဘာသာ၊ ငါ့အဖြဲ႔အစည္း ဆိုေသာအတၱစိတ္ကိုဖယ္ရွားႏုိင္၍ ခိုင္မာမွန္ကန္ေသာအမ်ိဳးသားေရးအသိ၊ အမ်ိဳးသား ေရးသတိျဖင့္ ေရွ႕ဆက္လက္တြဲ၍ အမ်ိဳးသားေရးကို ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ပါေစ။

ရဲရဲေတြး

Reference: အေတြးအၿမင္

Copy from http://kanyawpo.blogspot.com/2011/11/blog-post_8715.html
Posted by မင္းစိုးစံ(အေ၀းေရာက္ ကရင္ဒုကၡသည္တဦး) at 7:51 PM

လွိဳင္ၿမင့္သို႔အိတ္ဖြင့္ေပးစာ

ဒီေဆာင္းပါးကိုၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုဒ္ကတင္လိုက္လို ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုဒ္ကိုဖ်က္လိုက္ၾကတယ္မင္းတိုမွတ္ထားၾကေပါ့ တခုဖ်က္ရင္ ၁၀ခုထပ္ေဆာက္လိုရတယ္ဆိုတာ..........


လွိဳင္ၿမင့္ က်ဳပ္ခင္ဗ်ားကို ေၿပာၿပလိုက္မယ္

ၿမန္မာၿပည္လို ့ေခၚဆိုတဲ့ေဒသၾကီးမွာ တိုင္း၇င္းသား ( ၁၃၅ ) မ်ိဳး၇ွိတယ္လို ့ေၿပာၾကတယ္
ဒါေပမဲ့ အဓိကတိုင္း၇င္သားလူမ်ိဳးၾကီး( ၈ ) မ်ိဳးကိုေဖၚၿပေလ့၇ွိတယ္ ခင္ဗ်ားသိပါတယ္၊
ခင္ဗ်ားမ်က္လံုးမကန္းေနသလို ခင္ဗ်ားအသိတ၇ားလည္းမ၇ွိဘူးလို က်ဳပ္မေၿပာခ်င္ဘူး၊
ၿမန္မာဖက္စာအုပ္မွာ ကခ်င္၊ ကယား၊ က၇င္၊ ခ်င္း၊ မြန္၊ ဗမာ၊ ၇ခိုင္၊၇ွမ္း၊ ဆိုတဲ့ ညီေနာင္ ( ၈ ) မ်ိဳး၇ွိတယ္ဆိုတာ

ခင္ဗ်ားေမ့သြားတာလား၊ မသိတာလား၊ ေမ့သြားတယ္ဆို၇င္ေတာ့ ခင္ဗ်ားစာမေ၇းနဲ့ေတာ့၊ မသိဘူးဆို၇င္ ခင္ဗ်ားဘယ္လို ပံုစံနဲ့ ေဒါက္တာၿဖစ္လာတာလည္း၊ ၇ွစ္ၿပည္နယ္မူးကို ခင္ဗ်ားလက္မခံဘူးဆို၇င္ ၇ွိသင့္၇ွိထိုက္တဲ့၊
ဗမာၿပည္တစ္ခုကို ခင္ဗ်ားတို့လို အစြန္းေ၇ာက္မဟာဗမာေတြတစ္စုက မီး၇ွိဳ့ဖ်က္ဆီးလိုက္တာနဲ့အတူတူပါပဲ၊ တကယ္ေတာ့ လွိဳင္ၿမင့္လို စိတ္ထား၇ွိေနၾကတဲ့ အစြန္းေ၇ာက္ မဟာဗမာ၀ါဒီတစုက ဗမာတိုင္း၇င္သားေတြနဲ့ ညီေနာင္တိုင္း၇င္သားေတြကို ၇န္တိုက္ေပးၿပီး ၄င္းတို ့ၾကီးပြားခ်မ္းသာမူ ့နဲ့ အာဏာတည္ၿမဲေအာင္လုပ္ေဆာင္ၿခင္းသာၿဖစ္တယ္၊ ဗမာၾကီးစိုးေ၇းကို လုပ္တယ္ဆိုေပမဲ့ ၿမိဳ ့ထဲကဗမာေတြ ဘာၿဖစ္ေနၾကလဲ၊ နင့္ကဗမာေတြ ဘာၿဖစ္ေနၾက၇လဲ၊ ၿမိဳ့ကဗမာေတြ ေတာင္းစားေန၇တယ္မဟုတ္လား၊ တ၇ဳပ္ဆီမွာ ဖာခံစားေန၇တယ္မဟုတ္လား၊ နင္ကဗမာေတြေကာ၊ မဲေဆာက္အမွိဳက္ပံုမွာ အမွိဳက္လာေကာက္ေန၇တယ္မဟုတ္လား၊ ဒါေတြကို လွိဳင္ၿမင့္အုပ္စုေတြ မသိဟန္ေဆာင္ေနၾကတယ္မဟုတ္လား၊ ကဲဒါေတြထားလိုက္ပါေတာ့ လွိဳင္ၿမင့္အုပ္စုအေနနဲ ့ ၇ွစ္ၿပည္နယ္မူးကိုလက္မခံခ်င္ဘူးဆို၇င္ ဥပမာ ( ၇ )ၿပည္နယ္အေနနဲ ့ ဆက္သြားၾကမယ္ဆိုပါစို ့၊ က၇င္မပါဘူး

ကခ်င္၊ကယား၊ ခ်င္း၊ မြန္၊ ဗမာ၊ ၇ခိုင္၊ ၇ွမ္း၊ ( ၇ )ၿပည္နယ္ထားမယ္ဗ်ာ၊ က၇င္ကလူမ်ိဳးၾကီးလုပ္ၿပီး နိုင္ငံကို အုပ္ခ်ဳပ္မယ္ဗ်ာ၊ ကဲလွိဳင္ၿမင့္ ခင္ဗ်ားလက္ခံနိုင္၇ဲ့လာ၊ စဥ္းစားၾကည့္ေနာ္၊ က်ဳပ္ယံုၾကည္တယ္ တိုင္း၇င္သားညီကိုေတြက လက္ခံေကာင္းလက္ခံၾကမယ္၊ ခင္ဗ်ားလို အစြန္းေ၇ာက္ဗမာေတြေတာ့ လက္ခံနိုင္မွာမဟုတ္ဘူး၊ က်ဳပ္ေၿမၾကီးကို လက္နဲ့ပုတ္၇င္လြဲ၇င္လြဲမယ္ က်ဳပ္စကားေတာ့မလြဲဘူး ၊ ဟုတ္တယ္ေနာ္၊ ကဲဒီေတာ ညီမွ်တဲ့ လမ္းစဥ္ကို မေ၇ြးသင့္ဘူးလား၊ ( တကယ့္တကယ္ ဒီမိုကေ၇စီလမ္းစဥ္နဲ့ မဲေ၇ြးမယ္ဆို၇င္ ------- စဥ္းစားေပါ့ဗ်ား၊ ) မွ်မွ်တတနဲ ့ကိုယ္ပိုင္ဆိုင္ခဲ့တဲ့အေမြကို ကို ေက်ေက်နပ္နပ္ေပ်ာ္ေပ်ာ္၇ွြင္၇ွြင္ ကိုယ္စီယူၾကမယ္ဗ်ား၊

လူမ်ိဳအလိုက္ၿပည္နယ္အစို၇ထားၾကမယ္ဗ်ာ ေနာက္ၿပည္ေထာင္စုနိုင္ငံေထာင္ၿပီး နိုင္ငံအက်ိဳးကို တကယ္လုပ္ေဆာင္နိုင္တဲ့ ဘယ္လူမ်ိဳးမဆို ( သမတ )ေ၇ြၾးကေပါ့ဗ်ား၊ ဒါအေကာင္းဆံုးပဲ ၊ အဂၤလိပ္ဆီက လြပ္လပ္ေရးကိုရယူၿပီး ဒီမိုကေ၇စီလမ္းေၾကာင္းကိုေဖၚေဆာင္ေတာ့မဲ့ ဗိုလ္ေအာင္ဆန္ကို ဘယ္သူသက္လည္ (က်ဳပ့္ယံုၾကည္တယ္ လိွိဳင္ၿမင့္လို ဗမာအစြန္းေ၇ာက္သားေလးေတြ၇ဲ ့ အေဖၾကီးလုပ္ၾကံလိုက္တာမဟုတ္လား၊) ဗမာအစြန္းေ၇ာက္ေတြ အုပ္ခ်ဳပ္လာတာနွစ္ ( ၆၀ )ေက်ာ္သြားၿပီး နိုင္ငံအတြက္ေကာေကာင္းလား ဗမာလူမ်ိဳးအတြက္ေကာေကာင္းလား ( တိုင္း၇င္သားေတြကိုမေၿပာေသးဘူး) အခုနိုင္ငံၾကီးဘာၿဖစ္ေနလည္ အာ၇ွ အိမ္နီးခ်ငး္နိုင္ငံေတြ၇ဲ့( ေခ်ေတာ္တင္ ) အလုပ္သမားအုပ္စုၾကီးထြက္၇ွိတဲ့ ေဒသၾကီးလိုၿဖစ္ေန၇တယ္မဟုတ္လား၊ ( အလုပ္သမားအဆင့္ေတာင္မွ ဘာမွအာမခံမ၇ွိတဲ့ အလုပ္သမားမ်ိဳး) မိေကာင္းဖခင္ၿမန္မာမိန္းခေလးေတြ နိုင္ငံၿခားသား ေပါက္ေဖာ္ၾကီးေတြ၇ဲ့ေခ်ေတာ္တင္ၿခငး္ကို ခံေနတယ္မဟုတ္လား၊
ဒါေတြဟာဘယ္သူ ့ေၾကာင့္လည္ မဟာဗမာအစြန္းေ၇ာက္ေတြ၇ဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ၿဖစ္တယ္၊ ဗိုလ္ေန၀င္းအသက္ ( ၉၀ )ေက်ာ္ ကာမဂုဏ္အၿပည့္နဲ့ ေနသြားတယ္ ၊ သူအမ်ိဳးေတြ သူေဋးၾကီးေတြၿဖစ္ၿပီး ဇိမ္ခံေနၾကတယ္၊ သနး္ေ၇ြလည္း ဇိမ္အၿပည့္ခံၿပီးေသဖို ့နီးၿပီး ၊ သူ႕အမ်ိဳးေတြနဲ ့သူ႕ေနာက္လွိုက္ေတြ သူေဠးၾကီးေတြၿဖစ္ေနၾကတယ္မဟုတ္လား၊ ၿမန္မာၿပည္သူေတြ ငတ္ေနၾက၇တယ္မဟုတ္လား ၊ ဗမာအစြန္းေ၇ာက္ေတြက သူတို ့အာဏာတည္ၿမဲဖို႕နဲ႕့ သူတို့ ၾကြယ္၀ခ်မ္းသာမူကို ကာကြယ္ေနၿခင္းသာအဓကၿဖစ္ေနၾကတယ္ ၊ ေက်ာင္းသားကိုသက္တာ ဒီမဟာဗမာအစြန္းေ၇ာက္ေတြပဲ ၊ ၿပည္သူေတြ၇ဲ ့ အက်င့္ေကာင္းေတြကိုဖ်က္ဆီးတာ ဒီမဟာဗမာအစြန္းေ၇ာက္ေတြပဲ ဘာသာသာသနာကိုဖ်က္ဆီးတာလညး္ ဒီမဟာဗမာအစြန္းေ၇ာက္ေတြပဲ ဘုန္းၾကီးေတြကိုသတ္တာလညး္ ဒီမဟာဗမာအစြန္းေ၇ာက္ေတြပဲ သူတို့၇ဲ ့ စည္းဇိမ္နဲ ့ အာဏာကိုထိမိ၇င္ သီလွ၇ွင္ကိုေတာင္မွ မုဒိန္က်င့္တ္္ျပီး ( နင္ဟာသီလ၇ွင္မဟုတ္ဘူး ၊ ဗမာအမ်ိဳးမစစ္ဘူးလို့ေတာင္ လွည့္ေၿပာမဲ့အမ်ိဳးအစားေတြပါ ) လွိဳင္ၿမင့္ က်ဳပ္ေၿပာတာ ဟုတ္လား၊ မွန္လား၊ တကယ္ေတာ့ တိုင္း၇င္သားေတြက ဗမာကိုမမုန္းပါဘူး ၊ လွိဳင္ၿမင့္လို ( မဟုတ္မမွန္ ေ၇ွ႕ေတာ္ေၿပး ကေလာင္ကင္းသမား ) ေတြကိုေတာ့မုန္းမွာေပါ့ ။ ၾကည့္ၾကစမ္း တိုင္း၇င္သားေတြက ငါတို ့ဗမာေတြကိုမုန္းၾကတယ္ေဟးးး ဆိုၿပီး ဗမာအစြနး္ေ၇ာက္အဖြဲ ့ထဲကို ဆြဲထည့္ သြတ္သြင္းတာေတာ့ အႏၱရာယ္ၾကီးလြန္းပါတယ္ တကယ္ေတာ့ အစိုး၇လို့ေခၚဆိုတဲ့ ဗမာေခါင္းေဆာင္အဆက္ဆက္ဟာ ( ဘီလူး နက္သမီးေခါင္ေဆာင္းသူေတြပါ) ကလိန္ကက်စ္နည္းေတြနဲ့ ဗမာနဲ့ တိုငး္၇င္သားေတြကို၇န္တိုက္ေပးၿပီး တိုင္းၿပည္ကို ေမာင္ပိုင္စီးေနၾကတဲ့ သူခိုးဓၿမမဟာအစြန္းေ၇ာက္ဂိုဏ္းသားေတြဆိုတာ ေမာင္လွိဳင္ၿမင့္သိပါလိမ႕္မယ္။


ေပးပို႔လာတဲ့ဗိုလ္ကီးအားေက်းဇူးတင္ပါေၾကာင္း

Labels: ေပးပို႔တဲ့စာ

သင့္မိတ္ေဆြမ်ားရဲ ႔ အခ်က္အလက္ ဘယ္လိုရွာေဖြႏိုင္

unday, 02 January 2011

သင့္မိတ္ေဆြမ်ားရဲ ႔ အခ်က္အလက္ ဘယ္လိုရွာေဖြႏိုင္
ဇာဝါရီ (မယ္ရီလန္း)
ဇန္န၀ါရီ ၃၊ ၂၀၁၁
မဂၤလာပါ - ႏွစ္သစ္မွာ ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ။ မိတ္ေဆြမ်ား ႏွစ္ေဟာင္းကုန္၍ ႏွစ္သစ္ေရာက္ခ်ိန္မွာ ပထမဦးဆံုး သိသင့္သိထိုက္၊ လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တာေလးတခုကို ႏွစ္သစ္လက္ေဆာင္အျဖစ္ အသိေပးလိုက္ပါတယ္။

ဒီေန႔ အခ်က္အလက္ေတြနဲ႔ ျပည့္လွ်ံေနတဲ့ အင္တာနက္ေခတ္ႀကီးမွာ က်ေနာ္တို႔လည္း တေန႔တေန႔ Google မွာ သိခ်င္တဲ့ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြရွာ၊ Facebook မွာ ကိုယ္အေၾကာင္း၊ သူမ်ားအေၾကာင္းေတြေရးဖတ္၊ Linkedin မွာ ပညာေရး၊ အလုပ္အကိုင္ အရည္အခ်င္း အခ်က္အလက္ေတြတင္ အင္တာနက္ကြန္ယက္နဲ႔ ေန႔တဓုဝ ရႈပ္ေနေတာ့တယ္ မဟုတ္လား။
အစိုးရအဖြဲ႔အစည္းေတြကို ၂၀၁၀ ႏွစ္ကုန္မွာ တုန္လႈပ္ေစခဲ့တဲ့ WikiLeaks ထုတ္ေဖာ္ခ်က္လုိပဲ ယေန႔ လူေတြရဲ ႔ အခ်က္အလက္၊ အေၾကာင္းအရာေတြကိုလည္း အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာတခ်ဳိ ႔မွာ အတားအဆီးမဲ့ အတိအက် ရွာေဖြရယူလာႏိုင္တာကို ေတြ႔ေနရပါတယ္။ အင္တာနက္စနစ္ တိုးတက္လာတာနဲ႔အမွ် လူေတြရဲ ႔ ကိုယ္ေရးကုိယ္တာ အတြင္းေရးဆိုင္ရာ အခ်က္အလက္ေတြလည္း မလံုၿခံဳျဖစ္လာတာကို ေတြ႔ရလာတယ္။
ဒီေဆာင္းပါးေရးဖုိ႔ ျဖစ္လာတာက ႏွစ္သစ္ႀကိဳညမွာ ကြန္ျပဴတာလံုၿခံဳေရးဆုိင္ရာ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာတခုကို ဖြင့္ၾကည့္ခ်ိန္မွာ စိတ္ဝင္စားစရာ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာတခုအေၾကာင္းကို ဖတ္ရၿပီး မိုးမခစာဖတ္သူမ်ား သိေစဖို႔ မွ်ေဝလိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ အက်ဳိးရွိမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။
အြန္လိုင္းဖုန္းလိပ္စာ အခ်က္အလက္ ရွာေဖြႏိုင္တဲ့ spokeo ဆိုတဲ့ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာမွာ သင့္မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္း၊ တဦးတေယာက္ရဲ ႔ အမည္ သို႔မဟုတ္ အီးေမးလ္ တခုခုကို ရိုက္ထည့္လိုက္ရင္ ရွာေဖြသူရဲ ႔ ေနရပ္လိပ္စာ၊ ဖုန္း၊ အီးေမးလ္မ်ားအျပင္ တျခား ေနာက္ခံ အေၾကာင္းအရာမ်ားျဖစ္တဲ့ က်ား/မ၊ အသက္၊ အိမ္ေထာင္ရွိ/မရွိ၊ လစာ၊ အိမ္တန္းဖိုး/အရြယ္အစား အခ်က္အလက္ေတြကို ရွာေဖြေပးပါတယ္။ အေသးစိတ္ အတိအက် အခ်က္အလက္ ရယူလိုပါက ႏွစ္စဥ္ေၾကး၊ လစဥ္ေၾကး ေပးၿပီးရယူႏိုင္ပါတယ္။
အင္တာနက္ ဂုရုတခ်ဳိ ႔ကေတာ့ ဒီ spokeo စာမ်က္ႏွာက လူေတြရဲ ႔ လိပ္စာ၊ တယ္လီဖုန္း၊ အီးေမးလ္ နဲ႔ သက္ဆိုင္ရာအခ်က္အလက္ေတြကို လူမႈကြန္ယက္ေတြ၊ လိပ္စာ အခ်က္အလက္ေတြ ေပးရတဲ့ ေစ်းဝယ္ နဲ႔ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာမ်ားမွ ရယူစုစည္းထားျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း သံုးသပ္ေျပာဆုိၾကတယ္။
အကယ္၍ မိမိတို႔ရဲ ႔ အခ်က္အလက္ေတြကို မေဖာ္ျပခံလိုပါက ေအာက္ေဖာ္ျပပါအဆင့္ေတြအတိုင္း လုပ္ေဆာင္ၿပီး ဖယ္ရွားႏိုင္ပါတယ္။

1. မိမိ/မိတ္ေဆြရဲ ႔ အမည္ ပထမ (first name) နဲ႔ မိသားစု (last name) အမည္တို႔ကို ရွာေဖြတဲ့ေနရာမွာ ရိုက္ထည့္ၿပီး “Search” ကို ႏွိပ္ရွာပါ။

2. ေရွ ႔ေနာက္ အမည္တူမ်ား နဲ႔ ျပည္နယ္လိပ္စာ အမည္စာရင္း နဲ႔ သက္ဆိုင္ရာျပည္နယ္ေနရပ္ၫႊန္ ေျမပံုနဲ႔ ေဖာ္ျပခ်က္ကို ေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္။

3. အကယ္၍ မိမိအမည္ အခ်က္အလက္ေတြကို ဖယ္ရွားလိုပါက။ မိမိအမည္ကို ေရြးခ်ယ္ႏွိပ္ၿပီးရင္ အထက္ဖက္ စာမ်က္ႏွာ လိပ္စာေနရာမွာ http://www.spokeo.com/search?q=xxx%20xxx#San%20Francisco-Oakland:4290507671/info Copy the URL ကို ေကာ္ပီကူးယူထားလုိက္ပါ။
4. ၿပီးရင္ စာမ်က္ႏွာေအာက္ဖက္ဆံုးမွာရွိတဲ့ “Privacy” လင့္ခ္ကုိ ဖြင့္လိုက္ၿပီး ကူးယူထားတဲ့ လိပ္စာကို To remove a listing from Spokeo…” ေအာက္ ေနရာကြက္ထဲကို ကူးထည့္လိုက္ပါ။
5. ေနာက္ မိမိ အီးေမးလ္လိပ္စာတခုကို ေပးရပါမယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ အၿမဲသံုးေနတဲ့ အီးေမးလ္လိပ္စာကို မေပးဘဲ အပိုလုပ္ထားတဲ့ အီးေမးလ္လိပ္စာတခုကို ေပးလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး Code အကြက္မွာေတာ့ ေဘးနားမွာေပၚေနတဲ့ စာကို အတိအက် ရိုက္ထည့္ၿပီး အားလံုးျပည့္စံုရင္ “Remove Listing” ကို ႏွိပ္ တင္သြင္းလိုက္ပါ။
6. မိနစ္အနည္းငယ္အခ်ိန္အတြင္း မိမိ အီးေမးလ္ကုိ ဖြင့္ၾကည့္ၿပီး spokeo က ျပန္လာတဲ့ အီးေမးလ္စာအတုိင္း ေနာက္ဆံုးအဆင့္ မိမိအခ်က္အလက္ေတြကို လံုးဝဖယ္ရွားဖို႔အတြက္ To complete the removal process, please click here ကို ႏွိပ္ၿပီး အၿပီးသတ္လိုက္ပါ။
အထက္ပါအဆင့္ေတြကို လုိက္နာလုပ္ေဆာင္ပါက မိမိအခ်က္အလက္မ်ားကို ဒီ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာမွ ဖယ္ရွားႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ သို႔မဟုတ္ သင့္ရဲ ႔ မိတ္ေဆြမ်ားကို မိမိနဲ႔ တျခားမိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းမ်ားရဲ ႔ အခ်က္အလက္ေတြကို ဒီအင္တာနက္စာမ်က္ႏွာမွာ အလြယ္ရွာေဖြႏိုင္တယ္ဆိုတာကိုု ၫႊန္ျပဆိုႏိုင္ပါတယ္။
ႏွစ္သစ္မွာ လံုၿခံဳေဘးကင္း ေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႔ အင္တာနက္ကို အက်ဳိးရွိရွိ သံုးစြဲႏိုင္ၾကပါေစ။

Next >